عمامه مشکی‌ آقای شهید ایران ماندگار شد

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، همزمان با سالروز امامت صاحب‌الزمان (عج) ایران به نام انتظار و انتقام برخاست.

شب گذشته در ۱۷۴ امین تجمعات مردمی سراسر کشور خدمت سرورمان امام زمان (عج) عرض ارادت کردند.

نهم ربیع، یک حادثه تاریخی در امتداد هجدهم ذی‌حجه است. همان‌گونه که غدیر، روز بیعت با ولایت علوی است، نهم ربیع نیز روز بیعت با ولایت مهدوی است. هر دو حادثه، نقطه عطف تاریخ بشر و از مقاطع تعیین‌کننده تاریخ اسلام هستند؛ چرا که خط حکومت اسلام و نظام اسلامی را نشان می‌دهند.

علاوه بر اینکه عید نیمه شعبان و سالروز ولادت امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) از اهمیت بالایی برخوردار است، اما عظمت روز نهم ربیع را باید در تراز عظمت روز غدیر دانست.

اکنون این سؤال پیش می‌آید که چرا روز نهم ربیع و به امامت رسیدن امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) در امتداد و تراز روز غدیر است؟

پاسخ این سؤال را باید در یک کلمه بنیادی جست‌و‌جو کرد: «بیعت».

در حقیقت، در چنین روزی ما با امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) بیعت می‌کنیم. همان‌گونه که در زیارت جامعه کبیره می‌خوانیم: «تَوَلَّیتُ آخِرَکُم بِمَا تَوَلَّیتُ بِهِ أَوَّلَکُم»؛ ولایت آخرین شما را پذیرفتم، همان‌طور که ولایت اولین شما را پذیرفتم.

در یکی از سال‌ها که نهم دی تقریباً با نهم ربیع همزمان شده بود، فعالان فرهنگی مردمی شعاری زیبا و پرمعنا را انتخاب کرده بودند: «نُه دی، نُه ربیع، روز بیعت با ولی»؛ چرا که مردم در نهم دی با قیام علیه فتنه‌گرانی که نظام را تا لبه پرتگاه برده بودند، با ولی جامعه بیعت کردند، همان‌گونه که با ولی خود، امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف)، بیعت کرده بودند. انتخاب این شعار از جانب مردم نشان از پس‌زمینه ذهنی جامعه از ماهیت نهم ربیع دارد.

علاوه بر بیعت مردم با ولی الهی، رهبران نظام اسلامی نیز در طول رهبری خود همیشه بر بیعت و عهد و پیمان خود با امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) تکیه داشتند. سیره و سخنان امام خمینی (ره)، استغاثه‌ها و تشرّف‌های رهبر شهید انقلاب به مسجد مقدس جمکران، گویای این بیعت است.

همین نکته درباره آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، رهبر انقلاب اسلامی، نیز وجود دارد. با نگاه اجمالی به بیش از ۳۰ پیامی که ایشان صادر کرده‌اند (غیر از احکام انتصابات)، یک عبارت زیبا در پیام‌ها می‌درخشد: «سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف».

این عبارت تقریباً در تمام پیام‌های ایشان (بیش از ۳۰ بار) ذکر شده است. وجود این عبارت زیبا که همراه با توجه و توسل به امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) و استغاثه به حضرت است، نشان از بیعت همیشگی ایشان با امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) دارد.

توجه به این نکته، این حقیقت را روشن می‌کند که بیعت با ولیّ جامعه، در حقیقت بیعت با امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است.

سؤال دیگر اینکه مسلمانان و آزادی‌خواه جهان در این روز بر سر چه چیزی بیعت می‌کنند؟

  کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی

پاسخ این سؤال را نیز باید در یک کلمه جست: «مقاومت».

همان‌گونه که در سالروز غدیر، خدا را حمد می‌کنیم که ما را از «متمسّکین به ولایت» امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) قرار داده است و ما در این مسیر «ثابت‌قدم» مانده‌ایم، در سالروز نهم ربیع نیز باید خدا را شکر کنیم که در مسیر ولایت امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) مقاومت کرده‌ایم و بر عهد و پیمان خود با آن حضرت ایستاده‌ایم.

مقاومت بر سر اصول، آرمان‌ها و خون‌خواهی.

خون‌خواهی سیدالشهدا (علیه‌السلام)، حاج قاسم سلیمانی، رهبر شهید انقلاب اسلامی، فرماندهان و مردم شهید، یکی از مهم‌ترین ارکان این مقاومت است.

اساساً خون‌خواهی، ریشه در بیعت دارد. اگر با امام بیعت کردیم و حاکمیت و ولایت او را پذیرفتیم، باید او را در خون‌خواهی امامان شهیدمان یاری کنیم؛ لذا در زیارت عاشورا ابتدا بیعت می‌کنیم و می‌گوییم: «سِلمٌ لِمَن سالَمَکُم و حَربٌ لِمَن حارَبَکُم»، سپس از خدا می‌خواهیم «ما را خون‌خواه امام شهیدمان قرار دهد.»

یکی از نماد‌های بارز خوان‌خواهی، در مسجد مقدس جمکران متجلی است.

مسجد جمکران با برافراشتن پرچم انتقام، از پیشتازان سردست گرفتن مطالبه خون‌خواهی بوده است. اولین بار، پس از شهادت مظلومانه حاج قاسم سلیمانی، پرچم سرخ «یالثارات الحسین» به اهتزاز درآمد. این پرچم اکنون نیز بر فراز گنبد مسجد برافراشته است و تا زمانی که انتقام سخت از قاتلان و عاملان شهادت رهبر شهید انقلاب و شهدای دیگر گرفته نشود، پایین نخواهد آمد؛ مگر به اذن ولیّ جامعه.

اهتزاز پرچم خون‌خواهی دو پیام مهم همراه دارد:

۱. ما تا ابد بر بیعت خودمان با ولی جامعه و امام زمان (عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) ایستاده‌ایم.

۲. تا انتقام خون شهیدانمان را از جبهه کفر و نفاق نگیریم، از پای نخواهیم نشست.