جنگ ویتنام که از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۵ به طول انجامید، فراتر از یک درگیری نظامی، داستانی از یک نبرد نابرابر میان یک ابرقدرت جهانی و نیروهای چریکی بومی بود؛ روایتی از یک لشکرکشی نافرجام برای مهار ایدئولوژی کمونیسم که با تحمیل هزینههای سنگین انسانی و سیاسی، در نهایت به فروپاشی حکومت مورد حمایت واشنگتن در جنوب ویتنام و وحدت دوباره این کشور تحت پرچم سوسیالیسم ختم شد. این جنگ فراتر از یک شکست نظامی برای ایالات متحده، یک شکست در درکِ عمیقِ ماهیتِ ملیگرایی و پیوند آن با ایدئولوژی بود. واشنگتن با تکیه بر محاسباتِ خشکِ نظامی و تئوریهای انتزاعیِ سیاسی، نتوانست اراده پولادینِ نیروهای چریکی بومی را که برای استقلال سرزمینشان میجنگیدند، پیشبینی کند. هزینههای انسانیِ این جنگ که نه تنها گریبانگیر ویتنامیها، بلکه دامنگیر نسل جوانی از سربازان آمریکایی شد که با کابوسهای جنگ به خانه بازگشتند، تا دههها …
