ماه گذشته دلیل شکست سهمگین فوتبالی را توضیح میدهد که زمانی یک امپراتوری بود، چهار جام جهانی برده و حالا به دلیل فقدان استعداد و مدیریت در حال فروپاشی است.
در چهار دوره اخیر توپ طلا تنها بارلا در سال ۲۰۲۳ و دوناروما در سال ۲۰۲۵ در فهرست نامزدها قرار گرفتند؛ نشانهای از اینکه این فوتبال دیگر بازیکنی پرورش نمیدهد. ۲۲ سال است که قهرمان یورو زیر ۲۱ سال نشده، سه سال از قهرمانی زیر ۱۹ سال میگذرد و ۳۹ سال از قهرمانی زیر ۱۷ سال. چشمه استعداد خشکیده است.
ایتالیا در رتبهبندی فیفا پانزدهم است؛ بدترین رتبه آنها در هشت سال اخیر. این تیم از سال ۲۰۰۷ دیگر در میان سه تیم برتر نبوده است. از آن زمان هشت سرمربی روی نیمکت این تیم نشستهاند و یکی از آنها، یعنی تنها کسی که به جام رسید، روبرتو مانچینی، حالا پس از انتخابی عجیب دوباره بازگشته است.
طبق تمام نظرسنجیها، این انتخاب از همین ابتدا با نارضایتی هواداران ایتالیایی روبرو شده است. تیفوسیها فراموش نکردهاند که سه سال پیش، در حالی که آتزوری برای صعود به یورو مقابل مقدونیه و اوکراین میجنگید، مانچینی با یک ایمیل سرد و به خاطر پیشنهادی نجومی از سوی تیم ملی عربستان، کشتی را رها کرد.
مالاگو، رئیس فدراسیون، تصور میکرد که سپردن بازسازی تیم به دست دو اسطوره، یعنی مالدینی و لئوناردو، اقدامی محبوب خواهد بود، اما حساب این را نکرده بود که آنها حاضر نیستند فقط نقش سیاهیلشکر را ایفا کنند. آنها با گواردیولا صحبت کردند که متقاعد نشد (بعید بود کسی متقاعد شود) و سپس به سراغ پیرلو رفتند؛ هافبک فوقالعاده و مربیای با افتخارات کم.
مالاگو دلیلی محکم برای وتو کردن او پیدا کرد (حضور او در کمپین تبلیغاتی یک سایت شرطبندی ورزشی روسی) تا مانچینی را که همواره گزینه خودش بود منصوب کند. به این ترتیب، ۱۶ روز پس از انتخابشان، مالدینی و لئوناردو استعفا دادند و رفتند. اوضاع آتزوری کاملاً تاریک و بحرانی به نظر میرسد.
