این نخستین نمایش تیم ژوزه مورینیو در بازگشتش به مادرید بود. این بازی بیشتر شبیه مشاهده نقشه یک ساختمان در حال ساخت بود تا محصول نهایی. ایدهها دیده میشد، اما هنوز برای قضاوت زود است.
رئال در نهایت با نتیجه ۱-۰ آلکورکن را شکست داد. تکگل مسابقه را دنیل یانز از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند. این گل پس از خروج تمام بازیکنان تیم اصلی و با حضور بازیکنان آکادمی در زمین زده شد.
مورینیو ترکیبی نزدیک به تیم اصلی را به میدان فرستاد. فدریکو والورده به دلیل تازه پیوستن به تمرینات بازی نکرد، اما آردا گولر از ابتدا در ترکیب قرار گرفت و یکی از چهرههای فعال تیم بود. لونین، ترنت الکساندر آرنولد، دین هویسن، آلوارو کارراس، کاماوینگا، فرانکو ماستانتونو، گونزالو گارسیا و گابری والرو نیز در ترکیب ابتدایی حضور داشتند.
رئال بازی را بسیار هجومی آغاز کرد و تنها در دقیقه نخست صاحب یک ضربه پنالتی شد که ماستانتونو آن را گرفت، اما آردا گولر پشت توپ ایستاد و ضربهاش را دروازهبان مهار کرد.
پس از آن، بازی از هیجان اولیه فاصله گرفت و بیشتر به نبردی تاکتیکی و منظم تبدیل شد. در این بین، ماستانتونو یکی از بهترین بازیکنان رئال بود و عملکرد او بیش از سایرین جلب توجه کرد. گولر نیز پس از از دست دادن پنالتی، رفتهرفته اعتمادبهنفس بیشتری پیدا کرد و نقش پررنگی در جریان بازی داشت.
مورینیو در طول مسابقه بارها روی یک موضوع تأکید میکرد:«تنش و تمرکز»، این عبارت را اعضای کادر فنی بارها از کنار زمین فریاد میزدند و نشان میداد سرمربی پرتغالی روی نظم، شدت بازی و تعهد بازیکنان حساسیت ویژهای دارد.
در دقیقه ۷۰، مورینیو تمام بازیکنان تیم اصلی را از زمین خارج کرد و فرصت را به بازیکنان آکادمی داد. کمی بعد، رئال صاحب دومین پنالتی خود شد و این بار یانز با ضربهای آرام آن را تبدیل به گل کرد تا تنها گل مسابقه رقم بخورد.
این دیدار در حالی به پایان رسید که سکوهای ورزشگاه تقریباً خالی بود و دود ناشی از آتشسوزیهای اطراف مادرید و آویلا نیز بر فراز ورزشگاه دیده میشد. همچنین پخش زنده مسابقه از شبکه رسمی باشگاه پس از ۲۰ دقیقه ابتدایی متوقف شد و ادامه بازی نه برای خبرنگاران قابل مشاهده بود و نه برای هواداران.
در مجموع، مورینیو دوران دوم حضورش در رئال مادرید را با یک پیروزی آغاز کرد. تیمش هنوز فاصله زیادی تا آمادگی کامل دارد، اما نشانههایی از نظم تاکتیکی، شدت در پرس و انضباط موردنظر سرمربی پرتغالی از همین نخستین مسابقه قابل مشاهده بود.
