این بار باشگاه برخلاف دیدار با آلکورکن که پوشش رسانهای پس از ۲۰ دقیقه متوقف شده بود، اجازه داد خبرنگاران تا پایان نیمه اول در ورزشگاه بمانند. نتیجه در پایان نیمه نخست ۲-۱ بود که شاید گمراهکننده به نظر برسد، اما بهخوبی نقاط قوت و ضعف تیم را نشان میداد.
تیم ژوزه مورینیو بیش از ۷۰ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما در بازگشت به دفاع و مقابله با ضدحملات پس از لو دادن توپ همچنان آسیبپذیر بود. این همان نقطهضعفی است که فعلاً به پاشنه آشیل این تیم در حال شکلگیری تبدیل شده است.
با این حال، نشانههای پیشرفت کاملاً مشهود بود، رئال مادرید با فوتبالی مستقیمتر، برنامهای مشخصتر و آمادگی بدنی بهتر نسبت به بازی قبلی ظاهر شد. فدریکو والورده، گونزالو و فرانکو ماستانتونو گلهای تیم را به ثمر رساندند و در مجموع، عملکرد تیم نسبت به بازی قبلی پیشرفت محسوسی داشت.
مورینیو پیش از بازی با اشاره به گرمای هوا، اولین گفتوگوی خود با خبرنگاران را انجام داد و به گرمای هوا و مشکل تیمش در این هوا اشاره کرد. او تصمیم گرفت در ترکیب اصلی دست به آزمایش نزند و هر ۱۰ بازیکن آماده تیم اصلی را از ابتدا به میدان فرستاد.
رئال مادرید با ترکیب لونین درون دروازه، ترنت الکساندر آرنولد، رائول آسنسیو، دین هویسن و آلوارو کارراس در خط دفاع، والورده و ادواردو کاماوینگا در میانه میدان، ماستانتونو، آردا گولر و سیریا پشت سر مهاجم و گونزالو در نوک حمله، با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی را آغاز کرد.
در این سیستم، والورده دائماً به عمق دفاع حریف نفوذ میکرد و در همان زمان آردا گولر عقبتر میآمد تا بازیسازی کند که بسیار مؤثر بود، هرچند در مسابقات بزرگ نیازمند هماهنگی بسیار دقیق خواهد بود.
این تاکتیک خیلی زود جواب داد. والورده با یک فرار عمقی، پاس فوقالعاده آردا گولر را دریافت کرد و با ضربهای زمینی به گوشه دروازه گل اول را به ثمر رساند. او پیش از گل نیز دو فرصت خوب دیگر داشت و اگر دقت بیشتری به خرج میداد، میتوانست زودتر دروازه لگانس را باز کند. مهمتر از هر چیز، این بود که رئال بهراحتی موقعیت خلق میکرد.
لگانس بهندرت از نیمه زمین خود خارج میشد و زیر فشار شدید پرس رئال به سختی میتوانست چند پاس متوالی رد و بدل کند. اما هر زمان که این پرس را پشت سر میگذاشت، بهویژه با ارسال توپ پشت سر ترنت الکساندر آرنولد، خطر روی دروازه رئال ایجاد میشد و در والدبباس زنگ خطر به صدا درمیآمد.
گونزالو، شکارچی محوطه جریمه
گونزالو که بهترین بازیکن زمین بود، سرانجام مزد تلاشهایش را گرفت. او در تمام دقایق بازی برای پرس کردن، بازگشت به عقب و کمک به بازیسازی از خودگذشتگی نشان داد و در نخستین فرصت جدیاش، با یک ضربه چیپ از روی سر دروازهبان، گل دوم رئال را به ثمر رساند.
همان ضعف همیشگی
درست پس از گل دوم، رئال دچار افت شد. لگانس از سمت چپ حمله کرد، نامی پس از عبور از ترنت به داخل زد و با شوتی قدرتمند، توپ را به گوشه دروازه فرستاد.
مورینیو واکنش خاصی نشان نداد، اما مشخص بود که دقیقاً میداند مشکل تیمش چیست؛ کاهش اشتباهات در پاسها و جلوگیری از ضدحملات حریف، اصلیترین موضوعی است که باید روی آن کار شود.
نیمه دوم، برتری کامل
از ابتدای نیمه دوم، رئال این ضعف را تا حد زیادی برطرف کرد. از آن لحظه به بعد، دیگر تصاویر بازی پخش نشد و خبرنگاران نیز اجازه تماشای ادامه مسابقه را نداشتند، اما گزارشهای حاضرین در ورزشگاه نشان میداد که لگانس تنها چند دقیقه ابتدایی نیمه دوم مقاومت کرد و سپس کاملاً فرو پاشید.
ماستانتونو و گل بعدی
فرانکو ماستانتونو که تا آن لحظه روز خوبی نداشت و تقریباً هیچ کاری برایش درست پیش نرفته بود، سرانجام گلزنی کرد. ضربه ترنت را خوان سوریانو دفع کرد، اما توپ مقابل پای ماستانتونو افتاد و او بهسادگی گل سوم را وارد دروازه کرد. چند دقیقه بعد نیز ارسال ترنت با ضربه سر پولیدو به اشتباه وارد دروازه خودی شد تا نتیجه ۴-۱ شود. مورینیو با رضایت از کنار زمین این صحنه را تشویق کرد.
تیمی که در حال کامل شدن است
رئال همچنان مانند نیمه اول موقعیتهای زیادی خلق میکرد، اما این بار کیفیت حملات بالاتر بود. تیم از خلق موقعیت، به استفاده بهتر از فرصتها رسید. اشتباهات کمتر شد، خط دفاع کمی عقبتر قرار گرفت و همین باعث شد ضدحملات خطرناک لگانس تقریباً از بین برود. این همان هدف اصلی دوران آمادهسازی است؛ سفت کردن پیچهای تیم و رفع ایرادهای کوچک.
فرصت برای بازیکنان آکادمی
از نکات دیگر مسابقه، تعویض رائول آسنسیو پیش از دقیقه ۶۰ و ورود ماریو ریواس بود. اکثر بازیکنان تیم اصلی تا دقیقه ۶۶ در زمین ماندند و پس از آن، ترکیبی تقریباً کاملاً متشکل از بازیکنان آکادمی وارد میدان شد. برخلاف دیدار با آلکورکن، این بار بازی جوانان کمی بینظمتر بود و بیشتر بر حرکات فردی استوار بود تا کارهای تیمی، هرچند همچنان تماشایی دنبال شد.
رئال مادرید دومین پیروزی خود در پیشفصل را به دست آورد و حالا هویت تاکتیکی مشخصتری پیدا کرده است. شدت بازی، فوتبال مستقیم و عمودی و پرس سنگین، اصول غیرقابل مذاکره تیم مورینیو هستند. در مقابل، ضدحملات پس از از دست دادن توپ همچنان مهمترین ضعف این تیم محسوب میشود.
در مجموع، عملکرد رئال نسبت به دیدار برابر آلکورکن پیشرفت قابل توجهی داشت و بیش از گذشته مشخص شد که مورینیو دقیقاً میخواهد تیمش چگونه فوتبال بازی کند. در میان تماشاگران نیز دنزل دومفریس، که همان روز برای انجام تستهای پزشکی خود به مادرید آمده بود، از جایگاه ویژه بازی همتیمیهای جدیدش را تماشا کرد و شاهد دومین پیروزی رئال در پیشفصل بود.
