نویدکیا در دیدار نخست مقابل فولاد، علی خدادادی را در رأس خط حمله قرار داد. خدادادی بازیکنی سرعتی و پرتلاش است، اما پست تخصصی او وینگر محسوب میشود و فصل گذشته نیز به دلیل شرایط ترکیب سپاهان در چند مسابقه به شکل موقت در نقش مهاجم بازی کرد. در دیدار دوم مقابل گلگهر، این بار رضا جعفری در سیستم ۴-۲-۳-۱ مهاجم نوک بود و یک نیمه در این پست به میدان رفت.
رضا جعفری توانایی بازی در مرکز خط حمله را دارد، اما ویژگیهای او با یک شماره ۹ کلاسیک و مهاجم هدف متفاوت است. جعفری با ۱۷۷ سانتیمتر قد، بیشتر مهاجمی متحرک است که میتواند به کنارهها برود، پشت مدافعان حرکت کند، پرس انجام بدهد و از فضا استفاده کند. او از جنس مهاجمانی نیست که در تمام مسابقه پشت به دروازه میان دو مدافع بایستد، نبردهای هوایی را برنده شود و توپ را نگه دارد تا سایر خطوط سپاهان به حمله اضافه شوند.
این تفاوت به معنای نامناسب بودن جعفری برای مهاجم نوک نیست. استفاده از او در این پست زمانی میتواند نتیجه بهتری داشته باشد که وینگرها و هافبک هجومی سپاهان با حرکتهای بدون توپ، جای خالی او را در محوطه جریمه پر کنند. در غیر این صورت، عقب آمدن جعفری برای دریافت توپ ممکن است باعث شود سپاهان هنگام ارسال از کنارهها یا رسیدن به یکسوم دفاعی حریف، بازیکن کافی در محوطه نداشته باشد.
راهکار دیگر میتواند استفاده از سیستم ۴-۴-۲ باشد. در این آرایش، کاوه رضایی به عنوان مهاجم مرکزی بازی میکند و رضا جعفری با آزادی بیشتر در نقش مهاجم دوم کنار او قرار میگیرد. چنین نقشی با خصوصیات جعفری هماهنگتر است، چون میتواند از اطراف کاوه حرکت کند، توپهای دوم را جمع کند و بدون درگیری دائمی با مدافعان میانی به دروازه نزدیک شود.
کاوه رضایی در حال حاضر باتجربهترین گزینه سپاهان برای بازی در نقش مهاجم مرجع است. علی خدادادی نیز میتواند در مواقع ضروری در این پست بازی کند و طاها عالمی، مهاجم ۲۰ ساله سپاهان، یکی دیگر از گزینههای موجود است، اما عالمی هنوز تجربه کافی در سطح اول فوتبال ایران ندارد و نمیتوان تمام فشار گلزنی یک تیم مدعی را روی او قرار داد. سپاهان تا این مقطع مهاجم خارجی جدیدی هم جذب نکرده و رقابت اصلی خط حمله میان کاوه و جعفری شکل گرفته است.
در کنار مسئله مهاجم، نحوه بازی آریا یوسفی در سمت راست نیز موضوع مهم دیگری برای کادر فنی است. یوسفی یک مدافع راست کاملاً هجومی است و نفوذهای سریع او میتواند عرض و سرعت زیادی به حملات سپاهان بدهد، اما زمانی که بیمحابا جلو میرود، فضای بزرگی پشت سرش ایجاد میشود. در دیدارهای تدارکاتی عارف حاجیعیدی و عباس حبیبی در مقاطعی برای پوشش این منطقه جابهجا شدند، ولی این هماهنگی باید به یک ساختار دائمی تبدیل شود.
محدود کردن نفوذهای یوسفی راهحل مناسبی نیست، چون بخش مهمی از ارزش فنی او به حضور در حمله مربوط میشود. نویدکیا باید از هافبک سمت راست بخواهد هنگام پیشروی آریا عقبتر بماند، یکی از هافبکهای میانی به کانال راست متمایل شود و مدافع میانی سمت راست نیز آمادگی پوشش فضای کناری را داشته باشد. یوسفی در اصل مدافع راست است و نفوذهای پرتعدادش باید با چنین پوششی همراه شود.
دو مسابقه دوستانه نخست برای نتیجهگیری نهایی زود است، اما همین بازیها دو چالش مشخص را مقابل نویدکیا قرار دادهاند. سپاهان یا باید یک مهاجم هدف تازه جذب کند یا ساختار هجومی خود را با ویژگیهای رضا جعفری تطبیق بدهد. در سمت دیگر نیز باید میان نفوذهای آریا یوسفی و امنیت دفاعی جناح راست تعادل ایجاد شود، دو مسئلهای که حل شدن آنها میتواند شکل اصلی سپاهان در فصل جدید را مشخص کند.
