اردن: ۱۳ موشک و پهپاد ایرانی را بدون خسارت جانی و مادی منهدم کردیم

به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، روزنامه «نیویورک‌تایمز» در گزارشی از وضعیت مبهم و پرتنش روابط ایران و آمریکا نوشت: دو کشور در شرایطی قرار گرفته‌اند که نه مذاکرات جدی میان آنها جریان دارد و نه درگیری نظامی به‌طور کامل از سر گرفته شده است؛ وضعیتی که می‌تواند به یک بن‌بست طولانی‌مدت یا آغاز دور تازه‌ای از جنگ منجر شود.

نیویورک‌تایمز با اشاره به ارزیابی تحلیلگران نوشت، مقام‌های ایرانی ظاهراً به این جمع‌بندی رسیده‌اند که مقاومت در برابر فشار اقتصادی آمریکا و حفظ اهرم تنگه هرمز، بیش از دادن امتیازات عمده در یک توافق احتمالی برای تهران دستاورد خواهد داشت. در مقابل، واشنگتن امیدوار است تشدید فشار اقتصادی بتواند نتیجه‌ای را رقم بزند که عملیات نظامی نتوانسته به آن دست یابد.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز چهارشنبه بار دیگر تهدید کرد کشورهایی که به تجارت با ایران ادامه دهند، با «پیامدهای اقتصادی بسیار سنگین» روبه‌رو خواهند شد.

«نیکول گراژفسکی»، استادیار مرکز مطالعات بین‌المللی دانشگاه ساینس‌پو در پاریس، وضعیت کنونی را «بلاتکلیفی دائمی» توصیف کرد و گفت طی ماه‌های گذشته تغییر اساسی چندانی رخ نداده، جز اینکه موضع ایران تثبیت‌تر شده و تلاش‌های مکرر آمریکا برای یافتن راه خروج از وضعیت فعلی نیز تاکنون به نتیجه نرسیده است.

بر اساس این گزارش، تهران در ماه جاری مجموعه‌ای از خواسته‌های خود را برای بازگشایی تنگه هرمز به واشنگتن ارائه کرده است. لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده و پرداخت غرامت جنگی از جمله خواسته‌هایی است که در این چارچوب مطرح شده است.

«مهرزاد بروجردی»، رئیس دانشکده هنر، علوم و آموزش دانشگاه علم و فناوری میسوری، نیز گفت تهران پس از عبور از شوک اولیه جنگ، اکنون تلاش دارد قدرت و توان بازدارندگی خود را به نمایش بگذارد. به گفته او، استفاده از تنگه هرمز به‌عنوان یک اهرم راهبردی و اتخاذ مواضع سخت‌گیرانه در مذاکرات موازی با آمریکا و عمان را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد.

نیویورک‌تایمز در ادامه نوشت، اظهارات ترامپ طی ماه‌های گذشته میان تهدید به تشدید حملات علیه ایران و وعده نزدیک بودن یک توافق دیپلماتیک در نوسان بوده است. با این حال، اگر هدف از این رویکرد ایجاد ترس در تهران و وادار کردن مقام‌های ایرانی به امتیازدهی بوده باشد، نشانه‌ها حاکی از آن است که این سیاست نتیجه‌ای معکوس داشته است.

به نوشته این روزنامه، مقام‌های ایرانی ظاهراً به این ارزیابی رسیده‌اند که ترامپ تمایلی به ورود دوباره به یک جنگ تمام‌عیار ندارد؛ جنگی که می‌تواند قیمت جهانی نفت را افزایش دهد و در داخل آمریکا نیز از حمایت افکار عمومی برخوردار نباشد.

«الکس واتانکا»، پژوهشگر ارشد مؤسسه خاورمیانه در واشنگتن، در همین زمینه گفت به نظر می‌رسد محاسبه تهران این است که آمریکا در نهایت از یک رویارویی پرهزینه و بدون چشم‌انداز روشن خسته خواهد شد.

در همین حال، دولت آمریکا بخش عمده تمرکز خود را بر تشدید فشار اقتصادی علیه ایران قرار داده است. «جرد کوشنر»، داماد و فرستاده ترامپ، روز دوشنبه در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز مدعی شد مقام‌های ایرانی «هیچ علاقه‌ای به انجام کاری که برای ما منطقی باشد، نشان نمی‌دهند».

کوشنر، داماد و مشاور ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره وضعیت مذاکرات، به محاصره دریایی اشاره کرد و گفت افزایش فشار بر اقتصاد ایران در حال حاضر یکی از محورهای اصلی سیاست ترامپ است.

ترامپ نیز روز سه‌شنبه اعلام کرد این محاصره همچنان «به‌طور کامل» برقرار است. او در عین حال مدعی شد تنگه هرمز کاملاً باز است؛ ادعایی که در شرایطی مطرح می‌شود که مقام‌های دریانوردی از وقوع حملات اخیر به برخی کشتی‌ها خبر داده‌اند.

«اسکات بسنت»، وزیر خزانه‌داری آمریکا، نیز اخیراً در گفت‌وگو با نیوزمکس اعلام کرد واشنگتن در حال طراحی اقداماتی است که به ادعای او در تاریخ انزوای اقتصادی یک کشور بی‌سابقه خواهد بود.

نیویورک‌تایمز یادآور شد: ایران پیش از این نیز دوره‌های سنگین فشار و تحریم اقتصادی را تجربه کرده است. تهران در سال ۲۰۱۵، پس از سال‌ها تشدید تحریم‌های بین‌المللی، با توافق هسته‌ای موافقت کرد و محدودیت‌هایی را در برنامه هسته‌ای خود پذیرفت.

با این حال، این روزنامه تأکید کرد که هزینه فوری تشدید تحریم‌ها احتمالاً پیش از هر گروه دیگری بر دوش مردم ایران خواهد افتاد؛ مردمی که هم‌اکنون نیز با تورم بالا و فشارهای اقتصادی گسترده مواجه‌اند.

واتانکا همچنین هشدار داد که از سرگیری جنگ می‌تواند دامنه درگیری را به زیرساخت‌های انرژی منطقه، پایگاه‌های آمریکا در خاورمیانه و مسیرهای کشتیرانی تجاری گسترش دهد.

نیویورک‌تایمز در پایان نوشت: در شرایط فعلی، احتمال ادامه بن‌بست میان تهران و واشنگتن، بدون دستیابی به راه‌حلی برای اختلافات اصلی از جمله برنامه هسته‌ای ایران و وضعیت تنگه هرمز، دست‌کم به اندازه احتمال از سرگیری جنگ جدی است.

گراژفسکی در جمع‌بندی این وضعیت هشدار داد هرچه این دوره بلاتکلیفی طولانی‌تر شود، تثبیت آن بیشتر خواهد شد و یافتن راه خروجی که هیچ‌یک از طرفین آن را به‌منزله عقب‌نشینی یا امتیازدهی تلقی نکند، دشوارتر می‌شود.

 

به گزارش تابناک به نقل از الجزیره، نخست وزیر و وزیر امور خارجه قطر گفت: تلاش‌های قطر در حال حاضر بر ادامه میانجیگری میان واشنگتن و تهران متمرکز است.

بر اساس این گزارش،‌ محمد بن عبدالرحمن آل ثانی در نشست خبری مشترک با همتای مصری خود افزود: آزادی فعالیت ناوبری دریایی باید بدون دخالت هیچ کشوری تضمین شود.

وی بدون اشاره به بدعهدی‌های آمریکا در مسیر مذاکرات با ایران و همچنین نادیده گرفتن همکاری کشورش و سایر کشورهای عربی با متجاوزان در حمله به ایران اظهار داشت: انتظار داریم طرف ایرانی به مسئولیت‌های خود عمل و با کشورهای منطقه همکاری کند.

وزیر خارجه قطر همچنین تصریح کرد: اگر اروپا علاقه ‌ای به کاهش تنش‌ها در منطقه نداشته باشد، پیامدهای آن بر همه تاثیر خواهد گذاشت.

بدرعبد العاطی وزیر امور خارجه مصر هم اعلام کرد: امنیت قطر و کشورهای برادر خلیج فارس بخش جدایی‌ناپذیر از امنیت ملی مصر و امنیت ملی منطقه عربی است.

وزیر امور خارجه مصر با بیان اینکه هماهنگی مستمر بین مصر و قطر برای کاهش تنش‌ها و تقویت دیپلماسی وجود دارد، افزود: ما بر لزوم پایبندی به قوانین بین‌المللی در زمینه ناوبری دریایی تأکید می‌کنیم.

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، آنها نه به‌طور جدی در حال مذاکره‌اند و نه به سوی یکدیگر آتش می‌گشایند. در عوض، ایران و آمریکا در وضعیتی ناآرام و بینابینی گرفتار شده‌اند؛ وضعیتی که خطر بازگشت به درگیری یا عمیق‌تر شدن یک بن‌بست فرسایشی را در پی دارد.

در مرکز این وضعیت حل‌نشده، محاسبات و شاید حساب‌وکتاب اشتباه هر یک از دو طرف قرار دارد.

تحلیلگران می‌گویند مقام‌های ایرانی بر این باورند که ایستادگی در برابر فشار اقتصادی آمریکا و حفظ کنترل بر تنگه هرمز، دستاوردهای بیشتری برای آنها خواهد داشت تا اینکه در یک میز مذاکره امتیازات عمده‌ای بدهند. در مقابل، به نظر می‌رسد ایالات متحده روی این حساب باز کرده که وارد کردن فشار اقتصادی شدیدتر بر ایران، به موفقیت ختم خواهد شد در حالی‌که حملات نظامی دستاوردی نداشته‌اند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز چهارشنبه متعهد شد که علیه کشورهایی که با ایران تجارت می‌کنند، «پیامدهای اقتصادی عظیمی» اعمال کند.

وقتی دو کشور دو ماه پیش بر سر آتش‌بس توافق کردند، قرار بود این یادداشت تفاهم آنها را در مسیر دستیابی به یک توافق گسترده‌تر ظرف ۶۰ روز قرار دهد؛ توافقی که برنامه هسته‌ای ایران و لغو تحریم‌های آمریکا را در بر می‌گرفت. این مهلت همین هفته به پایان رسید و ترامپ روز سه‌شنبه در شبکه‌های اجتماعی گفت که «هیچ مذاکره یا گفت‌وگویی» در جریان نیست و هیچ برنامه‌ریزی نیز نشده است.

نیکول گراژفسکی، استادیار مرکز مطالعات بین‌المللی در دانشگاه علوم سیاسی پاریس، گفت «در عوض، دو کشور در وضعیت بلاتکلیفی دائمی قرار دارند».

«در چند ماه گذشته، به جز تثبیت بیشتر موضع ایران و تلاش‌های مکرر و تاکنون ناموفق ایالات متحده آمریکا برای یافتن نوعی راه خروج، تغییر اساسی چندانی رخ نداده است.»

تهران در این ماه فهرستی از مطالبات خود از واشنگتن را برای بازگشایی تنگه هرمز منتشر کرد؛ آبراهی که یکی از مسیرهای اصلی ترانزیت بخش قابل‌توجهی از نفت جهان است.

این مطالبات شامل لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده و پرداخت غرامت‌های جنگی بود. پیش‌تر نیز شرایط مشابهی به‌عنوان بخشی از یک توافق احتمالی میان دو طرف مطرح شده بود؛ تفاهم‌نامه‌ای که در ماه ژوئن مورد توافق قرار گرفت، اما خیلی زود از هم فروپاشید.

ایران برای هفته‌ها با عمان درباره مدیریت آینده این کریدور دریایی مذاکره کرده است، اما فهرست مطالبات نشان می‌داد که حتی در صورت دستیابی به توافق، نیروهای ایرانی همچنان کنترل مسیر را بر عهده خواهند داشت.

مهرزاد بروجردی، رئیس دانشکده هنرها، علوم و آموزش در دانشگاه علم و فناوری میسوری، گفت: تهران پس از پشت سر گذاشتن شوک اولیه جنگ، اکنون مصمم است قدرت خود را به نمایش بگذارد.

«تسلیح تنگه هرمز و چانه‌زنی سخت‌گیرانه در مذاکرات موازی با آمریکا و عمان را باید در همین چارچوب درک کرد.»

در چند ماه گذشته، مواضع و اظهارات ترامپ میان تهدید به نابودی و وعده نزدیک بودن یک توافق دیپلماتیک در نوسان بوده است.

اگر هدف این رویکرد، ترساندن مقام‌های ایرانی برای وادار کردن آنها به اعطای امتیاز بوده، به نظر می‌رسد نتیجه معکوس داشته است. به نظر می‌رسد مقام‌های ایرانی به این باور رسیده‌اند که ترامپ تمایلی ندارد جنگی را که خطر افزایش قیمت نفت را به همراه دارد و در میان افکار عمومی آمریکا، به‌ویژه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، نامحبوب بوده است، به‌طور کامل از سر بگیرد.

الکس واتانکا، پژوهشگر ارشد مؤسسه خاورمیانه، یک سازمان پژوهشی مستقر در واشنگتن، گفت: به نظر می‌رسد ایران بر این باور است که ایالات متحده سرانجام از یک رویارویی پرهزینه و بدون چشم‌انداز پایان خسته خواهد شد.

در همین حال، ایالات متحده بر فشار اقتصادی بر ایران تأکید کرده است.

روز سه‌شنبه، ترامپ در شبکه‌های اجتماعی ادعا کرد که محاصره همچنان به‌طور کامل برقرار است. او همچنین مدعی شد این آبراه کاملاً باز است.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اخیراً در مصاحبه‌ای با نیوزمکس گفت وزارتخانه او قصد دارد اقداماتی را اجرا کند که «در تاریخ انزوای اقتصادی یک کشور هرگز دیده نشده است».

ایران پیش از این نیز در برابر فشارهای اقتصادی بین‌المللی مقاومت کرده است.

واتانکا گفت ازسرگیری یک درگیری گسترده احتمالاً زیرساخت‌های انرژی منطقه، پایگاه‌های آمریکا در خاورمیانه و کشتیرانی تجاری را نیز به داخل این درگیری خواهد کشاند.

در حال حاضر، به نظر می‌رسد ادامه بن‌بست، در حالی که مسائل اصلی همچنان حل‌نشده باقی مانده‌اند ــ از جمله برنامه هسته‌ای ایران و تنگه هرمز ــ به همان اندازه محتمل است.

گراژفسکی گفت: هرچه این برزخ به درازا بیانجامد، ریشه‌دارتر می‌شود و ایجاد یک راه خروج از بن‌بست که هر یک از دو طرف بتواند آن را چیزی غیر از یک امتیازدهی معرفی کند، دشوارتر خواهد شد.

به گزارش مشرق به نقل از شبکه الجزیره، رژیم صهیونیستی اعلام کرد نیروهایش هنگام نزدیک شدن به خودروی حامل هند رجب به سمت آن تیراندازی کرده‌اند؛ این در حالی است که پیش‌تر حضور نظامیان خود را در نزدیکی محل شهادت این کودک فلسطینی تکذیب کرده بود.

بر اساس بیانیه ارتش رژیم صهیونیستی، «کمیته حقیقت‌یابی و ارزیابی» این رژیم پس از ماه‌ها بررسی به این نتیجه رسیده است که نظامیان صهیونیستی هنگام نزدیک شدن به خودروی هند به سمت آن شلیک کرده‌اند.

این نهاد همچنین تایید کرده است که پس از آن، یک گلوله به سمت آمبولانس هلال احمر فلسطین که برای نجات هند اعزام شده بود، شلیک شده است.

ارتش رژیم صهیونیستی مدعی شد به دلیل «قصور ادعایی در هماهنگی حرکت آمبولانس هلال احمر فلسطین»، تصمیم گرفته شده تحقیقات جنایی درباره این حادثه آغاز شود.

این نهاد همچنین اعلام کرد «سازکار حقیقت‌یابی و ارزیابی» تحقیقات جنایی درباره شهادت ۱۵ نیروی امدادی و اورژانسی در مارس ۲۰۲۵ (اسفند ۱۴۰۳) را نیز آغاز خواهد کرد.

جنایتی که جهان را تکان داد

ماجرای هند رجب در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴ (۹ بهمن ۱۴۰۲) و پس از انتشار گسترده تماس تلفنی او با هلال احمر فلسطین، توجه افکار عمومی جهان را به خود جلب کرد.

خانواده هند در پی حملات جنایتکارانه رژیم صهیونیستی قصد داشتند از منطقه تل‌الهوا در جنوب غربی شهر غزه به منطقه دیگری کوچ کنند، با این حال، هدف تیراندازی نیروهای رژیم صهیونیستی قرار گرفتند. اعضای خانواده در این حمله کشته شدند، اما هند برای مدتی زنده ماند و در خودرویی که هدف گلوله‌باران قرار گرفته بود، گرفتار شد.

او در حالی که در محاصره نیروهای صهیونیستی قرار داشت، با هلال احمر فلسطین تماس گرفت و برای نجات خود درخواست کمک کرد.

نیروهای امدادی هلال احمر در شرایط بسیار خطرناک تلاش کردند خود را به محل برسانند. با وجود این، پس از عقب‌نشینی نیروهای رژیم صهیونیستی از منطقه، پیکر هند در داخل خودرو در کنار اجساد اعضای خانواده‌اش پیدا شد. دو امدادگر هلال احمر نیز که برای نجات او اعزام شده بودند، در جریان این عملیات بشردوستانه به شهادت رسیدند.

خانواده هند رجب: به تحقیقات اسرائیل اعتماد نداریم

«هند حماده رجب» مادربزرگ هند، در نخستین واکنش به تصمیم ارتش رژیم صهیونیستی گفت خانواده به دستگاه قضایی این رژیم اعتماد ندارد و خواستار انجام تحقیقات مستقل بین‌المللی درباره شهادت نوه‌اش و اعضای خانواده او شده است.

وی تاکید کرد مطالبه خانواده تنها به مجازات عاملان شهادت هند محدود نمی‌شود، بلکه باید درباره کشتار کودکان فلسطینی و جنایات ارتکابی در جریان جنگ غزه نیز تحقیقات انجام شود.

مادربزرگ هند تاکید کرد شهادت نوه و اعضای خانواده او نتیجه هدف قرار دادن عمدی یک خودروی غیرنظامی بوده است.

بنیاد هند رجب: اسرائیل شایسته تحقیق درباره جنایت خود نیست

بنیاد هند رجب مستقر در بروکسل نیز اعلام کرد به تصمیم ارتش رژیم صهیونیستی برای آغاز تحقیقات جنایی درباره به شهادت رساندن هند، ۶ عضو خانواده‌اش و دو امدادگر اعزامی برای نجات آنها اعتماد ندارد.

این بنیاد تاکید کرد حتی در صورت انجام واقعی تحقیقات، نباید این اقدام را گامی واقعی در مسیر تحقق عدالت دانست.

این نهاد با اشاره به مستندات سازمان‌های حقوق بشری فلسطینی و بین‌المللی، تصریح کرد، تحقیقات داخلی رژیم صهیونیستی درباره تخلفات نیروهای نظامی این رژیم طی سال‌های گذشته با کاستی‌های جدی همراه بوده و نمی‌تواند سازوکاری قابل اعتماد برای پاسخگویی باشد.

به گفته این بنیاد، بسیاری از این پرونده‌ها بدون بررسی جدی، پیگرد قضایی یا اعمال مجازات‌های معنادار مختومه شده‌اند و حتی در مواردی که نظامیان به ارتکاب جرم محکوم شده‌اند، مجازات‌ها اغلب بسیار سبک یا صرفاً اداری بوده است.

این سازمان همچنین به پرونده شیرین ابوعاقله، روزنامه‌نگار فلسطینی-آمریکایی که در سال ۲۰۲۲ هدف گلوله نیروهای رژیم صهیونیستی قرار گرفت، به عنوان نمونه‌ای از این موارد اشاره کرد.

بنیاد هند رجب تاکید کرد رژیم صهیونیستی نمی‌تواند برای فرار از پاسخگویی بین‌المللی، خود درباره عملکرد نیروهایش تحقیق کند و این وضعیت را «توهم پاسخگویی» توصیف کرد.

این بنیاد همچنین پرسید چرا رژیم صهیونیستی از میان شمار زیادی از جنایاتی که توسط نهادهای بین‌المللی، سازمان‌های حقوق بشری، خبرنگاران و بازرسان مستقل مستند شده‌اند، اکنون تصمیم گرفته درباره این دو پرونده تحقیقات جنایی آغاز کند.

تردید درباره سرنوشت تحقیقات

این سازمان در ادامه با اشاره به ادعای رژیم صهیونیستی مبنی بر ارجاع بیش از هزار مورد سوءرفتار نیروهایش در غزه به «مکانیسم حقیقت‌یابی و ارزیابی»، اعلام کرد تاکنون ۷۴ تحقیق جنایی آغاز شده، اما گزارش جامعی درباره وضعیت یا نتایج این پرونده‌ها منتشر نشده است.

سازمان حقوق بشری اسرائیلی «یش دین» نیز اعلام کرده است تنها درصد «ناچیزی» از تحقیقات انجام‌شده طی یک دهه گذشته به صدور کیفرخواست منجر شده است.

دن اوون، پژوهشگر این سازمان، گفت فشارهای سیاسی فزاینده، بی‌میلی نهادهای قضایی و انتظامی رژیم صهیونیستی برای پاسخگو کردن افراد مسئول را، حتی در مواردی که شواهد روشن وجود دارد، افزایش داده است.

از سوی دیگر، ارتش رژیم صهیونیستی در پرونده‌های دیگر از جمله هدف قرارد ادن هفت امدادگر سازمان آشپزخانه مرکزی جهان در آوریل ۲۰۲۴ (بهمن ۱۴۰۳) نیز مدعی شده است مبنایی برای آغاز تحقیقات جنایی وجود ندارد.

بین الملل

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، «امل شبیب» خبرنگار سرویس عربی تسنیم، در ویدئوی تحلیلی خود به بررسی نقادانه سیاست های کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در میزبانی از پایگاه‌های نظامی آمریکا در کشورهای خلیج فارس و تاثیر آن بر نبرد رمضان پرداخته است. این گزارش به صورتی مستدل سیاست های دوگانه این کشورها را که همزمان با میزبانی پایگاه‌های نظامی آمریکا در جنگ، بر سیاست «حسن همجواری» با ایران تأکید دارند را نمایان می‌سازد .

 

.

 

***

معروف است که می‌گویند «همسایه بر اهل خانه مقدم‌تر است». اما در سیاست برخی کشورهای خلیج فارس، پایگاه نظامی آمریکا جای همسایگی را گرفته و حملات اسرائیل به ایران به نمادی از این ائتلاف تبدیل شده است. کشورهایی که میزبان پایگاه‌های نظامی آمریکا هستند و از طریق آنها به همسایه خود، ایران، حمله می‌کنند و سکوهایی برای پرتاب پهپاد به سمت ایران در اختیار دارند، در حالی که به طور همزمان شعار «حسن همجواری» سر می‌دهند.

سوال تحلیل معکوس این نیست که آیا کشورها حق میزبانی از پایگاه‌های خارجی را دارند؟ بلکه این است که چگونه می‌توان استفاده از خاک یک کشور برای هدف قرار دادن همسایه آن را تحت عنوان توافقات دفاعی که حتی در زمان مواجهه با خطر از آنها حمایت نمی‌کند، بلکه آن را گرفتار می‌کند توجیه کرد؟

 حقوق بین‌الملل حاکمیت دولت بر قلمرو خود را به رسمیت می‌شناسد و به آن اجازه می‌دهد با کشورهای دیگر توافقات دفاعی منعقد کند. اما این حاکمیت مطلق نیست، چون نباید اجازه داد خاک یک کشور به بستری برای ارتکاب اقداماتی تبدیل شود که ناقض قواعد آمره حقوق بین‌الملل باشد. توافق‌نامه‌های استقرار نیروهای آمریکایی، حاکمیت را به دولت خارجی منتقل نمی‌کنند، اما حقوق مشخصی را به آن اعطا می‌کنند. مسئولیت بین‌المللی ممکن است زمانی مطرح شود که دولت میزبان از نقش میزبان بی‌طرف فراتر رفته و به تسهیل‌گر یا شریک در عملیات نظامی از طریق اجازه دادن برای استفاده از پایگاه‌ها در اجرای اقدامات نظامی غیرمشروع تبدیل شود. در این مورد چندین تناقض مطرح می‌شود:

تناقض اول: کشورهای خلیج فارس که میزبان پایگاه‌های آمریکایی هستند، شعار حسن همجواری سر می‌دهند در حالی که از خاک آن‌ها برای هدف قرار دادن ایران استفاده می‌شود. برای مثال قطر میزبان پایگاه العدید، بحرین میزبان ناوگان پنجم و کویت نیز یک مرکز لجستیک ارتش تروریست آمریکا است. این پایگاه‌ها دیگر صرفاً یک همکاری و مشارکت دفاعی نیستند، بلکه به نوک پیکان جنگ علیه ایران تبدیل شده‌اند.

تحلیلگران نظامی معتقدند کشورهای میزبان اکنون در موقعیت حقوقی حساسی قرار گرفته‌اند، زیرا از یک سو از حق حاکمیتی خود برای انعقاد توافقات دفاعی استفاده می‌کنند؛ اما از سوی دیگر، تعهد بین‌المللی دارند که اجازه ندهند از قلمرو آن‌ها به شکلی استفاده شود که به نقض قواعد حقوق بین‌الملل منجر شود.

اما تناقض دوم از این هم قابل‌توجه‌تر است: واشنگتن از پایگاه‌های خود در خلیج فارس برای حمله به ایران استفاده می‌کند، در حالی که کشورهای میزبان نظاره‌گر هستند و ادعا می‌کنند بخشی از جنگ نیستند، هم‌زمان ایران پایگاه‌های آمریکایی در منطقه را هدف قرار می‌دهد، چون این پایگاه‌ها به سپر انسانی ارتش آمریکا تبدیل شده‌اند.

ایران نسبت به این مسئله هشدار داده و تأکید کرده است که آمریکا از سرمایه، ثروت و زیرساخت‌های راهبردی کشورهای منطقه به عنوان سپر دفاعی برای ارتش ضعیف خود استفاده می‌کند. یعنی کشورهای میزبان هزینه را می‌پردازند و عواقب و پیامدهای آن را متحمل می‌شوند، در حالی که آمریکا به اهداف خود دست پیدا می‌کند.

تحلیل معکوس می‌گوید پایگاه‌های آمریکایی در منطقه نه برای دفاع از کشورهای میزبان، بلکه گروگان هستند. کشورهایی که میزبان این پایگاه‌ها هستند، کنترل خود بر تصمیم‌گیری حاکمیتی را از دست داده‌اند و به بخشی از یک پروژه نظامی تبدیل شده‌اند که در خدمت منافع آن‌ها نیست و هنگامی که جنگ گسترش پیدا کند، آن‌ها نخستین طرفی خواهند بود که در آتش این نبرد می‌سوزند.

حضور نظامی خارجی، صرف‌نظر از توجیهات آن، امنیت واقعی ایجاد نمی‌کند، بلکه تهدیدی دائمی ایجاد کرده و سرزمین میزبان را به میدان رویارویی تبدیل می‌کند و آن را به گروگان اراده ابرقدرت‌ها تبدیل می‌کند.

حسن همجواری بر پایه پایگاه‌های نظامی خارجی بنا نمی‌شود، بلکه بر احترام به حاکمیت و بر عدم تبدیل خاک هیچ کشوری به سکویی برای هدف قرار دادن کشور دیگر، استوار است. بنابراین سؤال واقعی این نیست که آیا یک کشور حق میزبانی از پایگاه‌های آمریکایی را دارد؛ بلکه سوال این است که چند پایگاه آمریکایی به هدف تبدیل خواهند شد و چند کشور میزبان در آتش جنگ‌هایی که جنگ آن‌ها نیست، خواهند سوخت، پیش از آنکه دریابند حسن همجواری بر پایه پایگاه‌های نظامی خارجی بنا نمی‌شود. ببینید|طوفان فکری افسران پنتاگون برای فرار از مخصمه جنگ با ایران شکست پروژه «خاورمیانه جدید» نتانیاهو؛ ایران معمار نظم نوین غرب آسیا

 

و در نهایت این سؤال همچنان بی‌جواب می‌ماند که آیا این کشورها به شرط‌‌بندی خود روی پایگاه‌های آمریکایی ادامه خواهند داد؟ یا درک خواهند کرد که همسایه واقعی کسی نیست که پایگاه‌های نظامی را برای هدف قرار دادن آن‌ها میزبانی کند، بلکه کسی است که به حاکمیت خود احترام می‌گذارد و اراضی‌اش را به میدان جنگ مبدل نمی‌سازد.

انتهای پیام/