به گزارش آفتاب نیوز،
روزگار از سال ۱۳۴۷ که «بیگانه بیا» روی پرده رفت و سینماروها برای نخستینبار با نام کیمیایی بهعنوان کارگردان مواجه شدند تا امروز که در تابستان ۱۴۰۵ «عشق در انفرادی» آخرین مراحل تولیدش را سپری میکند، تغییراتی بنیادین کرده، ولی بچه خیابان ری هنوز سر همان قرار قدیمی ایستاده است؛ قراری که کیمیایی جان و جوانیاش را پای آن گذاشت. سینما بود و عشق بود و امید و زهر تلخ مناسبات اجتماعی-سیاسی، با تمام مهابت ویرانگرش، نتوانست این قرار قدیمی را بر هم بزند.
درباره تأثیرش بر سینمای ایران هر آنچه بگوییم تکراری است. نکته کیمیایی پایمردی و اصرارش بر «بودن» است؛ آن هم در روزگارانی که گاهی الزام بر «نبودن» ش رسم مطلوب زمانه بوده؛ اینکه در همه این سالها در این سرزمین مانده و کار کرده و هیچگاه کار نکردن را فخر ندانسته و از انفعال، سپری برای کسب اعتبار نساخته است.
کیمیایی تا امروز ۳۱ فیلم بلند سینمایی را به ثمر رسانده؛ فیلمهایی که سندهایی تصویری از زمانهشان …
