هنوز زمان زیادی از انتشار خبر توافق همکاری های هسته ای آمریکا و عربستان و البته تعلیق آن توسط رئیس جمهور آمریکا تنها با گذشت ۲۴ ساعت، نگذشته است. با این حال، مروری کوتاه در مورد مفاد این توافق می تواند حامل نکات معناداری باشد. در این چهارچوب، طرف آمریکایی اعلام کرده که آمریکا و عربستان باید هیاتی مشترک تشکیل دهند و اساسا ببینند آیا لازم است عربستان غنی سازی اورانیوم داشته باشد یا خیر بهتر است مواد هستهای مورد نیازش را از خارج وارد کند!
در عین حال، طرف آمریکایی تاکید کرده که سعودی ها در بازه زمانی توافق که ۳۰ سال عنوان شده بود، بایستی میلیون ها دلار به آمریکا بدهند و جالب اینکه هیچ متخصص و نیروی فنی عربستانی حق حضور در روند فعالیتهای غنی سازی را هم ندارد! در واقع، غنی سازی به اسم عربستان انجام می شود اما عربستانی ها عملا هیچ کاره هستند. همین شروط تحقیرآمیز و اجرای آن ها نیز ظرف تنها ۲۴ ساعت توسط رئیس جمهور آمریکا تعلیق شده و منوط به عادی سازی روابط عربستان با رژیم صهیونیستی شده است!
این معادله در بطن خود حامل یک نکته مهم برای آن دسته از غربگرایانی است که هنوز به آمریکا خوشبین هستند. از یاد نبریم که چند ماه قبل، طرف آمریکایی پیشنهاد ایجاد کنسرسیوم هسته ای و همکاری در این حوزه را به کشورمان داده بود. حال وقتی آمریکایی ها با رژیم دوست و متحد خود یعنی عربستان چنین تحقیرآمیز رفتار میکنند و آن را هیچکاره در نظر می گیرند و به دنبال غارت آن در قالب اعطای یک امتیاز موهوم هستند، چطور با ایران که رقیب آمریکا است و سالهای سال انواع و اقسام فتنه ها علیه کشورمان را در دستورکار داشتهاند می خواهد با حسن نیت برخورد کند؟!
توجه به این مسائل حامل درس های تاریخی مهمی برای هر ملتی است و آن ها را از گرفتار شدن در یک چرخه باطل دور می کند. از یاد نبریم ملتی که تاریخ نداند و نخواند، محکوم به تکرار آن است.
