صدور حکم بازداشت بین المللی برای بنیانگذار تلگرام

صابر گل‌عنبری، کارشناس سیاست خارجی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:

«شبکه سی ان ان اعلام کرده است که دونالد ترامپ دستور توقف مذاکرات با ایران را داده است. در عین حال هم گفته شده است که آمریکا به متحدان خود اطلاع داده است که در حال تغییر راهبرد خود در قبال تهران از تاکتیک «ضربه فوری به ایران»، به سمت «اختناق تدریجی» است.

حالا فارغ از این که اساسا مذاکره‌ای در جریان بوده باشد یا نه یا این که ترامپ بر خلاف ایران همین تبادل پیام را مذاکره می‌داند؛ اما دستور احتمالی توقف مذاکرات از جانب ترامپ قابل تامل است و دلالت‌های خاص خود را دارد. به این علت که وی طی هفته‌ها و ماه‌های پس از جنگ با هدف مدیریت اوضاع به ویژه بازار و انرژی مدام از مذاکره و «نزدیک بودن توافق» سخن می‌گفت و با این رفتار خود تا حدی می‌توانست آنها را مدیریت و با وجود بسته بودن تنگه هرمز از جهش قیمت نفت جلوگیری و آن را در محدوده صد دلار نگه دارد.

اما جدا از این که صدور دستور توقف مذاکرات و در عین حال رسانه‌ای کردن آن نشانگر عصبانیت و نومیدی ترامپ از دستیابی به توافق و تلاشی برای تغییر محاسبات ایران است؛ اما همین تصمیم می‌تواند بیانگر این باشد که وی همچون قبل دیگر نگرانی زیادی نسبت به وضعیت بازار و قیمت انرژی ندارد و بنابراین دیگر مذاکره ولو در بعد اعلامی هم اولویت او نیست.

اما این گمانه به فرض صحت، به این معنا می‌تواند باشد که زیاد هم برای بازگشت امنیت به تنگه هرمز و از سرگیری فعالیت طبیعی آن عجله ندارد و از این رو، بیشتر به تشدید محاصره و فرسایشی‌تر کردن جنگ برای ایران می‌اندیشد.

البته چه بسا آنچه در این میان بیشتر مشوق ترامپ است این که قیمت نفت رشد جهشی بزرگی نکرد. البته این که چرا نفت در ایام جنگ در محدوده صد دلار ماند و اکنون با بسته شدن تنگه در همان کانال ۸۰ دلار است، نیازمند کنکاش و بررسی عمیق است.

البته اگر بازار دوباره اقتضا کند هیچ بعید نیست که ترامپ که شب و روز نظر خود را تغییر می‌دهد، طی روزهای آینده خبر دهد که گفتگوها از سرگرفته شده است یا آن را از سر می‌گیرد.

در مجموع، این منازعه چشم‌اندازی فرسایشی و طولانی‌مدت دارد. فراتر از ممانعت و مخالفت‌ اسرائیل با هرگونه دیپلماسی و توافقی بین تهران و واشنگتن، هم اکنون مانع اصلی توافق این است که ترامپ در سایه شروط تهران فرصتی برای یک توافق متوازن نمی‌بیند که در کنار برد ایران، برُد و دستاوردی را هم برای او رقم زند. تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نیز دقیقا به دلیل این که یک توافق یک‌جانبه به نفع تهران بود فروپاشید.

در حال حاضر، ترامپ در مواجهه با این بن‌بست دیپلماتیک، تداوم ابهام مزمن و بلاتکلیفی کنونی را ترجیح می‌دهد، به این امید که فشار جنگ اقتصادی، مطالبات و شروط تهران را تعدیل کند و وضعیتی را رقم زند که ایران از موضع ضعف وارد گفتگو شود.

در چنین شرایطی، اما از سرگیری جنگ و حملات نیز بسیار محتمل است و به نظر نگارنده در این مساله عامل زمان مطرح است. در کنار آن هم هیچ بعید نیست که آمریکا با به روزرسانی بانک اهداف ترور هم در یک غافلگیری جدید حملات را دوباره با ترورهای جدید شروع کند.

در عین حال هم تفاهمات مقطعی همچنان محتمل است ولی توافق نهایی بعید است.

این داستان همچنان ادامه دارد…»

انتهای پیام

محمدرضا سلیمی، روانشناس و نویسنده، در کانال تلگرامی خود نوشت:

«اشتیاق فکری یعنی گرایش پایدار و عمیق انسان به درگیر شدن با ایده‌ها، جست‌وجوی حقیقت، لذت بردن از فرایند اندیشیدن و ارزش قائل شدن برای یادگیری‌ست؛ حتی زمانی که این فرایند دشوار، طولانی یا چالش‌برانگیز باشد.

به‌عبارت‌دیگر، اشتیاق فکری یعنی داشتن رابطه‌ای زنده، عمیق و پویا با یادگیری؛ حالتی که در آن انسان نه تنها می‌خواهد بیشتر بداند، بلکه می‌خواهد بهتر بفهمد و خردمندانه‌تر زندگی کند. افرادی که مشتاقانه می‌اندیشند از ویژگی‌های زیر برخوردارند:

۱. همیشه از سؤال کردن لذت می‌برند.

۲. به دنبال فهم عمیق هستند، نه فقط حفظ کردن اطلاعات.

۳. از مواجهه شدن با ابهام، پیچیدگی و دشواری نمی‌هراسند.

۴. آماده‌اند در برابر شواهد جدید باورهای خود را بررسی و در صورت نیاز آنها را اصلاح کنند.

۵‌. همیشه از یادگیری و کشف خطاهای خود لذت می‌برند.

۶. با ایده‌های مخالف گفت‌وگو می‌کنند.

۷. از گفت‌وگو درباره‌ی ایده‌ها و به اشتراک گذاشتن آموخته‌های خود لذت می‌برند.

۸. مایل‌اند آموخته‌های خود را در زندگی به کار گیرند.

۹. کشف حقیقت را بر اثبات حقانیت خود ترجیح می‌دهند.

تفاوت اشتیاق فکری و کنجکاوی فکری

اشتیاق فکری و کنجکاوی فکری به یکدیگر نزدیک‌اند، اما یکسان نیستند. می‌توان گفت کنجکاوی فکری معمولاً نقطه‌ی آغاز مسیر یادگیری‌ست، اما اشتیاق فکری نیرویی‌ست که این مسیر را عمیق‌تر و پایدارتر می‌کند.

۱. کنجکاوی فکری معمولاً آغازگر یادگیری‌ست، اما اشتیاق فکری عامل تداوم و عمق بخشیدن به یادگیری‌ست.

۲. کنجکاوی فکری معمولاً با میل به کشف و دانستن آغاز می‌شود، اما اشتیاق فکری شامل تعهد عمیق‌تر و پایدارتر به فهمیدن، یادگیری و اندیشیدن است.

۳‌. کنجکاوی فکری معمولاً با یک سؤال یا ابهام آغاز می‌شود، اما اشتیاق فکری انگیزه‌‌ای پایدار برای یادگیری و شفاف اندیشیدن است.

۴. کنجکاوی فکری ممکن است کوتاه‌مدت، مقطعی و موقت باشد، اما اشتیاق فکری معمولاً بلندمدت و ماندگار است.

۵‌. کنجکاوی فکری بیشتر به کشف اطلاعات جدید مربوط است، اما اشتیاق فکری بیشتر به تعمیق دانش و کشف حقیقت ارتباط دارد.

۶. کنجکاوی فکری ممکن است با یافتن پاسخ فروکش کند، اما اشتیاق فکری برای هر پاسخی پرسش‌های تازه‌ای خلق می‌کند.

مثال، فرض کنید شما برای نخستین بار با «مهارت تفکر نقادانه» آشنا شده‌اید. اگر فقط چند کتاب و مقاله بخوانید تا بفهمید تفکر نقادانه چیست، کنجکاوی فکری شما ارضا شده است. اما اگر سال‌ها درباره‌ی این مهارت کتاب بخوانید، تحقیق کنید، مدام به آن بیندیشید، درباره‌ی آن بنویسید و بحث کنید، دوست داشته باشید این مهارت را آموزش دهید و بکوشید آن را در زندگی خود و در تعامل با دیگران به کار بگیرد؛ اینها نشان‌دهنده‌ی اشتیاق فکری شماست. بنابراین، از آشنایی با تفکر نقادانه تا اشتیاق به آن باید مسیر طولانی طی کنید.

در اینجا لازم است تفاوت بین اشتیاق فکری و پشتکار فکری نیز بدانیم. اشتیاق فکری علاقه‌ و انگیزه‌ی درونی انسان را نسبت به یادگیری و فهمیدن عمیق توصیف می‌کند، اما پشتکار فکری یعنی توانایی و تمایل انسان‌ به ادامه دادن اندیشیدن؛ حتی زمانی که اندیشیدن دشوار، خسته‌کننده یا زمان‌بر است.

در چارچوب فضیلت‌های فکری، اشتیاق فکری در کنار فضیلت‌هایی مانند تواضع فکری، شجاعت فکری، پشتکار فکری، انصاف فکری و همدلی فکری از مهم‌ترین فضایل اندیشیدن به شمار می‌رود.

البته، اشتیاق فکری به تنهایی کافی نیست. اگر اشتیاق فکری با دیگر فضیلت‌های فکری مانند تواضع فکری، همدلی فکری، شجاعت فکری، انصاف فکری و احسان فکری همراه نباشد؛ ممکن است فرد را به دفاع کورکورانه از یک باور سوق دهد. برای مثال، فردی ممکن است سال‌ها درباره‌ی یک دیدگاه مطالعه کند، اما اگر حاضر نباشد شواهد مخالف را بررسی کند، اشتیاق او به جای جست‌وجوی حقیقت به تأیید باورهای قبلی تبدیل می‌شود.

بنابراین، اشتیاق فکری زمانی یک فضیلت فکری واقعی محسوب می‌شود که با دیگر فضیلت‌های فکری مانند تواضع فکری، شجاعت فکری، همدلی فکری، انصاف فکری، گشوده ذهنی هماهنگ باشد‌.

چرا اشتیاق فکری مهم است؟

اشتیاق فکری آغازگر یادگیری عمیق است. این فضیلت فکری انسان را به سوی جست‌وجوی عمیق و طرح پرسش‌های دقیق سوق می‌دهد. همچنین، انگیزه‌ی لازم را برای تحلیل، ارزیابی، استدلال و بازاندیشی فراهم می‌کند. افرادی که مشتاقانه می‌اندیشند حقیقت را بر تعصب و پیش‌داوری ترجیح می‌دهند. اشتیاق فکری فقط میل به دانستن نیست؛ نیرویی‌ست که انسان را به سوی لذت بردن از یادگیری مداوم، تفکر عمیق، اصلاح باورها و زندگی خردمندانه‌تر و آگاهانه‌تر سوق می‌دهد.»

منبع:تفکر فضیلت‌مند: اصول اخلاقی در اندیشیدن (در دست تالیف)

The Virtuous Thinking: The Ethical Principles in Thinking

انتهای پیام