کیهان: «پل ملک فهد» عربستان را با موشک بزنید

روزنامه کیهان:  مشکلات و گرفتاری‌های ورزش که ناشی از، سیستم و ساختار درونی ورزش است تقریبا بر اهالی ورزش مخصوصا آنها که مسائل ورزش را از نزدیک و به شکل کارشناسانه دنبال می‌کنند، معلوم است و حتی منشا و علت این مشکلات هم مشخص است، اما دسته‌ای از مشکلات هم هستند که منشا و علت «بیرونی» دارد و از حوزه‌ها و فضاهای غیر ورزشی به حوزه ورزش تحمیل می‌شود. مشکلاتی که از اخلال عناصر غیر مسئول و زیاده‌خواه و منفعت‌جو و یا دخالت‌ها و تحمیل‌هایی است که از این‌جا و آنجا به ویژه مراکز و کانون‌های سیاسی و... بر ورزش و مدیران ورزش وارد می‌شود.

در این باره مثال‌ها و نمونه هم فراوان است که برای جلوگیری از اطاله کلام از ذکر مثال می‌پرهیزیم و به همین اشاره اکتفا می‌کنیم. ضمن اینکه اهالی ورزش در سطوح و رده‌های مختلف از مدیریت‌های کلان گرفته تا تماشاگران عادی و علاقه‌مندان به ورزش کم و بیش با این درد و معضل ورزش آشنا هستند و نیازی نیست مورد یا مواردی را به عنوان شاهد بحث اینجا بیاوریم. جالب است که بعضی از این حوزه‌های غیر ورزشی قرار بوده و هست که به کمک ورزش بیایند و در برطرف کردن مشکلات و حل مسائل و مبارزه با فساد و دلالی و دیگر معضلات، «یار» ورزش باشند اما با گذشت زمان خود در فضای موجود ورزش استحاله شده و عملا به «بار» ورزش تبدیل شده و تقریبا کارکرد اصلی خود را از دست داده و به «ضد کارکرد» خود تبدیل شده‌اند و خود لاینحل ماندن مسائل ورزش، و تداوم فعالیت عناصر و جریاتات مخل ورزش نقش مؤثری بازی می‌کنند!!

 ورزش، ایران برای بهتر و قوی‌تر شدن، هیچ کمبود اساسی و مشکل حاد ذاتی چه از حیث مادی و امکاناتی و چه از نظر انسانی و غیر مادی ندارد. گرفتاری ورزش بی‌تعارف و خیلی ساده و صریح این است که با آن خوب رفتار و معامله نمی‌شود و به جای اینکه تلاش شود نعمت‌های خدادادی آن به کار پیشرفت و افتخارآفرینی بیاید، خیلی وقت‌ها نعمت‌های آن با همین رفتارهای غلط و سوء مدیریت‌ها به نقمت تبدیل می‌شود.

بدیهی است برای اینکه ورزش در مسیر پیشرفت از شتاب لازم و سرعت منطقی برخوردار باشد باید بر مشکلات و گیر و گرفت‌های داخل حوزه ورزش و همچنین دخالت‌ها و مانع‌تراشی‌ها و تحمیل‌هایی که از خارج از حوزه ورزش صورت می‌گیرد، حتی‌الامکان غلبه کند و انجام این مهم بیش از هرکسی و سازمانی بر عهده کسانی که صاحب مناصب مدیریتی هستند و به اصطلاح سکان هدایت آن را در جهت اصلاح و پیشرفت و قوی شدن برعهده ‌دارد. اما این کاری است که از، سوی مدیریت کلان ورزش یا اصلا صورت نمی‌گیرد یا خیلی کمرنگ و خفیف انجام می‌شود. راست است که مدیریت ورزش در برابر مشکلات و آفات و مشکل‌سازان داخلی برخورد و مقابله لازم را ندارد.

بسیاری از جریانات مخل ورزش و عناصر منفعت‌جو برای تامین منافع خویش تقریبا از هیچ اقدامی ولو به ضرر ورزش باشد ابا و دریغ ندارند. یادمان هست دو سال پیش همین موقع‌ها در آستانه شروع کار دولت وزیر محترم ورزش در کنار قول‌ها و وعده‌های خود به موضوع «فساد در ورزش» نیز به عنوان یکی از معضلات ورزش که حتما باید با آن مبارزه شود، پرداخت. اما در یک سنجش دقیق، و قضاوت منصفانه درباره عملکرد دوساله مدیریت فعلی ورزش این نتیجه ناخوشایند حاصل می‌شود که در این باره عملا هیچ اقدام ملموس و مؤثری صورت نگرفته است و... در واقع با تغییر مدیریتی در ورزش هیچ تحولی صورت نگرفته و در ورزش کماکان بر پاشنه قبلی می‌چرخد. اگر این حرف ما با واقعیات منطبق نیست، مسئولان محترم ورزش باید خاطرشان جمع باشد که این قضاوت و تشخیص ماست و خوب است که مسئولان محترم پاسخگو باشند و به طور مستند نشان دهند که قضاوت و تشخیص ما و هر آن کس که این چنین می‌اندیشد، غلط است و ما نیز این توضیحات و جوابیه‌ها را تمام و کمال منعکس خواهیم کرد.

 باری، وقتی مسئولان ورزش و مدیران ارشد با مشکلات درونی و مانع‌تراشان درونزای ورزش برخورد بایسته را ندارند و به خود جرأت و زحمت درگیر شدن با این معضلات درونی نمی‌دهند خیلی باید خوش‌خیال و از مرحله پرت باشیم که انتظار برخورد آنها را با مشکلات و موانعی داشته باشیم که ریشه بیرونی دارد و منشأ آن عوامل سیاسی و اقتصادی و مقامات صاحب نفوذ و غیرمسئول دارد، «هوای همه را داشتن» و «به فکر آینده سیاسی و منافع اقتصادی» بودن منش و دیدگاهی نیست که از آن چالش و مبارزه با مفاسد و موانع ورزش را داشته باشد.

مدیران ورزش باید به روزمرگی و «همین که هست» پایان دهند و با قدرت به مقابله با مشکلات و مشکل‌سازان ورزش بروند و آنها را از، سر راه ورزش بردارند و مثل همه اهالی ورزش و استخوان خردکرده‌های ورزش بر سر آنها فریاد زنند «دست از سر ورزش بردارید...!» عافیت‌طلبی و مصلحت‌اندیشی و هوای دوستان و همشهریان و قوم و خویش‌ها را داشتن و دهن‌کجی به اصل عقلانی و قرآنی شایسته‌سالاری و چشم بستن بر خلاف‌کاری‌ها و مفاسد و... خلاصه اینکه کاری کنیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب، آن چیزی نیست که جامعه ورزش از مدیریت و سکانداران ورزش انتظار دارند... متاسفانه این رویه و روشی است که در دستور کار خیلی از مدیریت‌های ورزش است!

تحلیل برخی داده‌های اقلیمی و بررسی روند تغییرات دما و بارش در سال‌های گذشته، احتمال شکل‌گیری شرایطی متفاوت در فصل بارندگی پیش‌رو را مطرح کرده است.

به گزارش خبرآنلاین، محمدجواد کیهان‌پور، کارشناس اقلیم و هواشناسی، در این زمینه گفته است داده‌های جدید از حرکت یک موج گرمای بسیار شدید در زیر سطح اقیانوس آرام حکایت دارد؛ موجی که به گفته او دمایی بیش از ۷.۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از میانگین دارد و می‌تواند احتمال شکل‌گیری یک «سوپر ال‌نینو» را افزایش دهد.

به گفته این کارشناس، در کنار احتمال شکل‌گیری ال‌نینوی قدرتمند، نشانه‌هایی از تغییرات مثبت در اقیانوس هند نیز مشاهده شده که می‌تواند بر اثرات این پدیده در منطقه خاورمیانه و فلات ایران اثر بگذارد.

ال‌نینو یک پدیده اقلیمی گسترده است که با تغییر دمای سطح آب‌های اقیانوس آرام استوایی، می‌تواند الگوهای گردش جو و در نتیجه وضعیت دما و بارش را در نقاط مختلف جهان تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، شدت و جهت اثرگذاری آن در مناطق مختلف یکسان نیست.

کیهان‌پور با اشاره به بررسی روند تغییرات اقلیمی در دهه‌های اخیر، احتمال وقوع بارش‌های شدید و سیلاب‌های ناگهانی را یکی از سناریوهای قابل توجه برای فصل‌های پاییز و زمستان دانسته است. به گفته او، گرم‌تر شدن زمینه اقلیمی می‌تواند در صورت فراهم شدن سایر شرایط جوی، احتمال وقوع رخدادهای حدی را افزایش دهد.

بر اساس این گزارش، در صورت تحقق سناریوی بارش‌های فراتر از نرمال، آمادگی دستگاه‌های اجرایی برای کاهش خسارت‌های احتمالی اهمیت زیادی خواهد داشت.

از جمله اقداماتی که در این زمینه مطرح شده، پاکسازی و لایروبی مسیل‌ها و کانال‌های انتقال آب در مناطق شهری و روستایی، افزایش ظرفیت عبور آب‌های سطحی و مدیریت سطح آب مخازن سدها برای ایجاد ظرفیت مناسب ذخیره‌سازی است.

همچنین تقویت سامانه‌های پایش و هشدار سریع، اطلاع‌رسانی به‌موقع به ساکنان مناطق پرخطر و کشاورزان و برنامه‌ریزی برای برداشت به‌موقع محصولات کشاورزی از دیگر اقدامات پیشنهادی عنوان شده است.

در سطح فردی نیز توصیه شده است شهروندان در صورت صدور هشدارهای هواشناسی از تردد یا توقف در حاشیه رودخانه‌ها، مسیل‌ها و مناطق مستعد سیلاب خودداری کنند.

البته در این میان باید توجه داشت که پیش‌بینی‌های فصلی با عدم قطعیت همراه هستند و نمی‌توان بر اساس یک سناریوی اقلیمی، وقوع قطعی بارش‌های سیل‌آسا در ایران را نتیجه گرفت. خود گزارش نیز دقت پیش‌بینی‌های فصلی را حدود ۶۵ تا ۷۰ درصد عنوان کرده است. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ساده سازی گرانی به سبک «حجت» نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : امروز با شفیعی کدکنی:  تبارنامه ی خونین این قبیله کجاست؟ تماشاخانه یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

روزنامه کیهان در یادداشتی با عنوان «وقتی «حجاب» با «دزدیدن کشمش» مقایسه می‌شود!» به نامه آیت‌الله احمد عابدینی (بدون نام بردن از وی) خطاب به علی مطهری واکنش نشان داد؛ نامه‌ای که در آن عابدینی با انتقاد از برجسته شدن مسئله حجاب، خواستار توجه بیشتر به مشکلات اقتصادی، اجتماعی و حقوق مردم شده بود.

آیت‌الله احمد عابدینی در نامه خود خطاب به علی مطهری، ضمن اشاره به دغدغه‌های او درباره وضعیت حجاب، پرسیده بود چرا موضوعاتی مانند اختلاس، نابسامانی‌های بودجه‌ای، شفافیت بودجه و برخی هزینه‌های نامشخص برای مردم، به اندازه مسئله مو و لباس زنان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. او همچنین بر اهمیت عدالت، کرامت انسانی، آزادی‌های مشروع و رعایت حقوق مردم تأکید کرده بود.

عابدینی در ادامه استدلال کرده بود که مسائل فرهنگی را نمی‌توان جدا از شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه بررسی کرد و نسبت به تبدیل موضوع حجاب به مسئله‌ای محوری در شرایطی که جامعه با مشکلات معیشتی و اقتصادی روبه‌روست، انتقاد کرده بود.

کیهان، اما در واکنش به این نامه، عابدینی را «روحانی‌نما» خطاب کرده و استدلال او را نوعی حاشیه‌سازی درباره حکم حجاب دانسته است. این روزنامه همچنین به تشبیهی در نامه عابدینی اشاره کرده که در آن، مسئله حجاب با داستان افرادی که «کشمش دزدیده بودند» مقایسه شده است. کیهان در بخشی از یادداشت خود نوشت:

 وظیفه حاکمیت اسلامی تنها منحصر به تامین «آب و نان» نیست؛ رفاه مادی را حکومت‌های سکولار نیز ادعا می‌کنند. فلسفه وجودی و تمایز اصلی حکومت اسلامی در این است که علاوه‌بر معیشت، بسترساز رشد معنوی و سعادتمندی جامعه باشد و احکام الهی را در سطح اجتماع جاری سازد.

نسخه رهاسازی عرصه فرهنگ به بهانه مشکلات اقتصادی، دقیقا همان سناریویی است که جریان‌های ضد دینی سال‌هاست دنبال می‌کنند.

نمی‌توان به اسم «عدالت» و «معیشت»، چشم را بر تضعیف عفاف و بنیان خانواده بست.

کسانی که با ادعای روشنفکری، احکام قطعی دین را در مقابل کرامت انسانی یا مسائل معیشتی قرار می‌دهند، در حقیقت دچار مغالطه آشکار شده و از درک جامعیت اسلام عاجزند.