یکی از درخشانترین ابعاد این کارنامه طولانی، پافشاری بدون عقبنشینی بر صیانت از قواعد بازی «مردمسالاری دینی» و اصالت صندوق رأی است. در تمام ادواری که چرخشهای تند فرمان اجرایی کشور منجر به برآمدن دولتهایی با گفتمانهای مختلف و بعضا ناهمسو، تکنوکراتیک یا زاویهدار با مرکزیت نظام گردید، رهبری نه تنها مانع از فرآیند گردش قدرت نشدند، بلکه اعتبار بروکراتیک و حقوقی آرای مردم را مرز سرخی قلمداد کردند که عبور از آن برای هیچ جریان سیاسی مجاز نبوده است.
