فاطمه راکعی نوشت: ما با فردی روبهرو هستیم که علاوه بر برخورداری از حافظهای قوی و مطالعات عمیق در ادبیات کلاسیک و تاریخ ادبیات ایران، با ظرافتهای هنری نظیر موسیقی، فیلم و رمان نیز مأنوس بود. این ویژگیها، او را نه تنها به عنوان یک رهبر سیاسی، بلکه به مثابه یک «کنشگر و پژوهشگر فرهنگی» معرفی میکند که حیاتِ هنری جامعه برایش دغدغهای جدی بود.
