او در دوران برهوت تولید در تبعید، یعنی زمانی که لایههای سینتیسایزری ارزانقیمت و درامماشینهای ابتدایی بدنه اصلی مارکت پاپ را اشغال کرده بودند، شهامت این را داشت که زهیهای زنده و آنسامبلهای بزرگ را به متن کار بیاورد. مرتضوی با این رویکرد، ذائقه شنیداری مخاطب عام ایرانی را که به فرمهای ساده و خطی عادت کرده بود، چند پله ارتقا داد و به موسیقی پاپ ابهتی ارکسترال بخشید.
