به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، هورالعظیم بار دیگر دارد می سوزد. هورالعظیم یکشبه آتش نگرفت؛ سالها خشک شد، هشدارها نادیده گرفته شد و امروز نیزارهایی که زمانی قلب یک اکوسیستم زنده بودند، به انبار باروتی تبدیل شدهاند که با نخستین موج گرما شعلهور شدند. لیندا آشتیانی، پژوهشگر هورالعظیم میگوید: «این حادثه قابل پیشبینی بود؛ چون نه حقابه رسید، نه پیشگیری انجام شد و نه تجهیزات بحران فراهم شد.» حقابهای که ۱۵ سال پرداخت نشد
در ادامه گفت و گوی لیندا آشتیانی فعال حوزه محیط زیست و پژوهشگر حوزه هورالعظیم با خبرنگار اجتماعی رکنا را می توانید بخوانید.
لیندا آشتیانی، فعال حوزه محیط زیست و پژوهشگر حوزه هورالعظیم، در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی رکنا درباره دلایل تداوم آتشسوزی در این تالاب گفت:
«تقریباً در ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر، حقابه هورالعظیم پرداخت نشده است؛ جز در سال ۹۸ و در جریان سیلاب آن سال که البته آن هم نمیتوانست به عنوان تأمین حقابه تالاب تعریف شود. حجم آب سیلاب به اندازهای بود که مسئولان مجبور شدند مخزن سد کرخه را باز کنند و در نتیجه، آب تا بخشی از تالاب وارد شد و امکان آبگیری بخشی از آن فراهم شد؛ آن هم نه به صورت کامل. ضمن اینکه شرکتهای نفتی در قسمت جنوبی اجازه آبگیری کامل را ندادند.
در تمام این سالها حقابه هورالعظیم تأمین نشده است. زمانی که بخش عراقی تالاب در سال گذشته دچار آتشسوزی شد، قرار شد از سد سیمره ۱۰۰ میلیون مترمکعب آب رهاسازی شود تا به بخش ایرانی هورالعظیم برسد، این بخش آبگیری شود و از آتشسوزیهای بعدی جلوگیری شود. همچنین قرار بود مازاد آب به بخش عراقی منتقل شود، اما این اتفاق نیفتاد.
آبی که رهاسازی شده بود، عملاً نتوانست تالاب را آبگیری کند. از همان زمان، با توجه به اینکه مدلهای هواشناسی افزایش دمای قابل توجه امسال را نسبت به سالهای گذشته پیشبینی کرده بودند، کارشناسان هشدار میدادند که وقوع آتشسوزی در منطقه قطعی خواهد بود.» نیزارهای خشک؛ بمب ساعتی هورالعظیم
آشتیانی با اشاره به نبود برنامه پیشگیرانه برای مقابله با بحران افزود: «در این شرایط، دو راهبرد وجود داشت؛ نخست …
