نتانیاهو با انزوای بی‌سابقه وارد واشنگتن شد/ دیدار با ترامپ به معنای نفوذ نیست

کد خبر: 787405 | ۱۴۰۵/۰۵/۳۰ ۱۸:۱۱:۰۰ اعتمادآنلاین |

مجله اکونومیست در سرمقاله شماره جدید خود نوشت رفتار خشونت‌آمیز شهرک‌نشینان صهیونیستی در کرانه باختری و حمایت کابینه نتانیاهو از آنان، خطر آغاز جنگ یا انتفاضه‌ای تازه را افزایش داده است.

این مجله با اشاره به توانایی ارتش رژیم صهیونیستی در انجام عملیات نظامی علیه ایران و گروه‌های همسو با آن، عملکرد این ارتش در کرانه باختری را شکستی جدی توصیف کرد.

به نوشته اکونومیست، ارتش اشغالگر با وجود استقرار حدود ۲۵ گردان و برخورداری شاباک از شبکه گسترده اطلاعاتی، عمدتاً برای حفاظت از حدود ۵۰۰ هزار شهرک‌نشین و مقابله با حملات فلسطینیان فعالیت می‌کند، نه برای حمایت از بیش از سه میلیون فلسطینی ساکن این منطقه.

بر اساس این گزارش، از زمان حمله حماس در اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از هزار و ۱۰۰ فلسطینی در کرانه باختری شهید شده‌اند و ارتش اشغالگر به‌ندرت علیه شهرک‌نشینان خشونت‌طلب مداخله می‌کند. اکونومیست، این رویکرد را نتیجه حمایت بنیامین نتانیاهو از جناح‌های افراطی و شهرک‌نشینان می‌داند.

این مجله همچنین انتصاب چهره‌های افراطی در مناصب کلیدی، ایجاد حدود ۲۰۰ کانون شهرک‌نشینی طی کمتر از چهار سال و نزدیک‌شدن انتخابات اسرائیل را عواملی برای تشدید بحران دانست.

به نوشته اکونومیست، شهرک‌نشینان ممکن است پیش از انتخابات ۲۷ اکتبر برای تصرف زمین‌های بیشتر تلاش کنند؛ زیرا نگران روی کار آمدن دولتی هستند که آنان را محدود کند.

در جمع‌بندی این گزارش آمده است که نتانیاهو برای حفظ ائتلاف خود با راست افراطی و باقی‌ماندن در قدرت، حاضر است خطر وقوع انتفاضه‌ای جدید را بپذیرد؛ بحرانی که برای فلسطینیان و صهیونیست‌ها فاجعه‌بار خواهد بود. اکونومیست تأکید کرد که تنها فشار آمریکا، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، می‌تواند نتانیاهو را به عقب‌نشینی وادار کند.

  اخبار مرتبط اکونومیست: آمریکا در عدم قطعیت به سر می برد اما ایران آرام به نظر می‌رسد، نسبت به مخالفان خود از… اکونومیست: عقب‌نشینی جدید ترامپ نشان می‌دهد ممکن است خواهان پایان جنگ باشد

صفحه سیاست-

هارپ که به دلیل تهیه و چاپ گزارش‌های خبری مثبت درباره ترامپ به «پرینتر انسانی» شهرت پیدا کرده، به گفته گزارش‌های رسانه‌ای برای مدتی طولانی مراحل معمول بررسی پیشینه و دریافت مجوز امنیتی را تکمیل نکرده بود.

بر اساس این گزارش‌ها، هارپ پس از هشدار دفتر حقوقی کاخ سفید و مداخله مستقیم ترامپ، فرم‌های لازم را تکمیل کرد و در نهایت با تأخیر مجوز امنیتی دریافت کرد.

هشدار درباره دسترسی به اطلاعات حساس

این موضوع با واکنش شماری از مقام‌های سابق و کارشناسان حقوقی و اخلاقی در آمریکا مواجه شده است. منتقدان معتقدند حضور یک دستیار نزدیک رئیس‌جمهور در محیط‌هایی مانند کاخ سفید و سفرهای رسمی، بدون تکمیل مراحل امنیتی، می‌تواند خطراتی برای حفاظت از اطلاعات حساس ایجاد کند.

برخی کارشناسان همچنین با اشاره به حضور هارپ در هواپیمای اختصاصی رئیس‌جمهور، تأکید کرده‌اند که ممکن است در چنین محیط‌هایی گفت‌وگوهایی درباره موضوعات حساس سیاسی و نظامی مطرح شود و به همین دلیل، برخورداری از مجوز امنیتی اهمیت ویژه‌ای دارد.

کاخ سفید: هارپ مجوز امنیتی دارد

کاخ سفید اتهامات مطرح‌شده درباره نقض قانون را رد کرده است. سخنگوی کاخ سفید اعلام کرد هارپ مانند سایر کارکنان دارای مجوز امنیتی است و از اعضای وفادار و سخت‌کوش تیم رئیس‌جمهور محسوب می‌شود.

در همین حال، منتقدان با اشاره به سابقه دولت نخست ترامپ، موضوع هارپ را یادآور پرونده جرد کوشنر دانسته‌اند؛ داماد ترامپ که در دوره نخست ریاست‌جمهوری او پس از مداخله مستقیم رئیس‌جمهور مجوز دسترسی به اطلاعات محرمانه دریافت کرد.

این اظهارات بار دیگر بحث درباره نحوه اعطای مجوزهای امنیتی به نزدیکان رئیس‌جمهور آمریکا و میزان رعایت پروتکل‌های مربوط به دسترسی به اطلاعات محرمانه را در کانون توجه قرار داده است.

صفحه سیاست-

دولت آمریکا در هفته‌های اخیر از تشدید فشار اقتصادی علیه ایران سخن گفته است؛ اما همزمان مقام‌های آمریکایی بر این نکته تأکید دارند که استفاده گسترده‌تر از تحریم‌ها می‌تواند نیاز به اقدام نظامی جدید را کاهش دهد.

از این منظر، انتخاب تحریم به جای حمله نظامی را می‌توان بخشی از تلاش واشنگتن برای حفظ فشار بر تهران بدون باز کردن جبهه‌ای جدید دانست. جنگی که هزینه‌های آن برای آمریکا در میدان و داخل این کشور افزایش یافته و دست دولت ترامپ را برای تصمیم‌گیری محدودتر کرده است. ایران پیام واشنگتن را چگونه دریافت کرده است؟

یکی از نکات مهم تحلیل نیویورک‌تایمز، برداشت تهران از رفتار دولت ترامپ است. به گفته دنیس راس، ایران اکنون ترامپ را رئیس‌جمهوری می‌داند که تمایل چندانی به تشدید دوباره درگیری نظامی ندارد.

این برداشت می‌تواند یک پیامد مهم داشته باشد؛ اینکه تهران ممکن است سطح تهدیدپذیری خود را پایین‌تر ارزیابی کرده و در مقابل، آمادگی بیشتری برای اعمال فشار متقابل نشان دهد. در چنین شرایطی، تهدیدهای اقتصادی آمریکا لزوماً به معنای افزایش قدرت بازدارندگی واشنگتن نیست و حتی ممکن است از سوی ایران به عنوان نشانه‌ای از محدود شدن گزینه‌های آمریکا تفسیر شود. هزینه جنگ برای آمریکا؛ از تلفات نظامی تا فشار بر اقتصاد

یکی از عوامل مهم در محاسبات واشنگتن، هزینه‌هایی است که درگیری با ایران برای آمریکا ایجاد کرده است. افزایش قیمت بنزین، کشته شدن شماری از نظامیان آمریکایی، آسیب دیدن برخی پایگاه‌های این کشور در منطقه و کاهش ذخایر مهمات، بخشی از هزینه‌هایی است که ادامه درگیری می‌تواند بر دوش دولت ترامپ بگذارد.

بنابراین، مسئله فقط تصمیم‌گیری درباره توانایی نظامی آمریکا نیست؛ بلکه بحث اصلی این است که آیا واشنگتن حاضر است هزینه‌های اقتصادی، نظامی و سیاسی یک جنگ طولانی دیگر را نیز بپردازد یا خیر. تنگه هرمز؛ اهرم فشاری که محاسبات آمریکا را تغییر داد

در این میان، نقش تنگه هرمز در معادلات جدید اهمیت ویژه‌ای دارد. ایران با استفاده از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی خود در منطقه توانسته بخشی از هزینه‌های درگیری را به طرف مقابل منتقل کند.

اهمیت هرمز فقط به حوزه نظامی محدود نمی‌شود. هرگونه اختلال در مسیر انتقال انرژی می‌تواند مستقیماً بر بازار جهانی نفت و در ادامه بر قیمت سوخت در آمریکا اثر بگذارد. افزایش قیمت بنزین نیز برای دولت ترامپ یک مسئله سیاسی جدی محسوب می‌شود؛ زیرا فشار اقتصادی ناشی از جنگ می‌تواند به داخل آمریکا منتقل شود. چین؛ بزرگ‌ترین محدودیت برای جنگ اقتصادی ترامپ

یکی از دشوارترین بخش‌های راهبرد تحریمی آمریکا، مسئله چین است. تشدید واقعی فشار اقتصادی بر ایران بدون هدف قرار دادن خریداران اصلی نفت ایران دشوار خواهد بود و چین در این میان جایگاه ویژه‌ای دارد.

اما واشنگتن همزمان به دنبال مدیریت روابط خود با پکن است. بنابراین، اعمال فشار حداکثری بر صادرات نفت ایران می‌تواند آمریکا را وارد یک تقابل اقتصادی گسترده‌تر با چین کند؛ تقابلی که ترامپ در شرایط فعلی لزوماً خواهان آن نیست.

به همین دلیل، چین را می‌توان یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های راهبرد فشار اقتصادی آمریکا علیه ایران دانست. واشنگتن نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن واکنش پکن، تحریم‌های نفتی علیه ایران را تا هر سطحی تشدید کند. دولت ترامپ در جست‌وجوی «گام بعدی»

مشکل دیگر آمریکا، نبود یک مسیر روشن برای مرحله بعدی بحران است. یکی از مذاکره‌کنندگان پیشین آمریکا معتقد است دولت ترامپ در این بحران بیش از آنکه دارای یک راهبرد بلندمدت باشد، درگیر تصمیم‌گیری درباره گام بعدی است.

توصیف وضعیت به عنوان «بازی چکرز به جای شطرنج» نیز از همین منظر اهمیت دارد؛ واشنگتن ممکن است برای هر مرحله تصمیمی فوری اتخاذ کند، اما هنوز مشخص نیست این اقدامات چگونه باید به یک راهبرد پایدار برای پایان دادن به بحران منتهی شوند. ترامپ میان سه گزینه دشوار گرفتار شده است

در نهایت، دولت ترامپ با سه مسیر اصلی روبه‌روست؛ بازگشت به جنگ و پذیرش هزینه‌های سنگین آن، حرکت به سمت توافقی که احتمالاً مستلزم امتیازدهی است، یا ادامه فشار اقتصادی و تحریم‌ها با هدف وادار کردن ایران به عقب‌نشینی.

مشکل اینجاست که هیچ‌یک از این گزینه‌ها تضمین‌کننده موفقیت نیست. بازگشت به جنگ می‌تواند هزینه‌های نظامی و اقتصادی سنگینی به آمریکا تحمیل کند، توافق نیازمند پذیرش امتیازاتی از سوی واشنگتن است و تحریم نیز در شرایطی که ایران راه‌های مقابله با فشار اقتصادی را توسعه داده و چین همچنان یک بازیگر کلیدی است، با محدودیت‌هایی جدی روبه‌روست. تحریم به جای جنگ؛ نشانه قدرت یا محدودیت آمریکا؟

برآیند تحلیل نیویورک‌تایمز این است که تهدیدهای اقتصادی اخیر ترامپ را نباید صرفاً نشانه قدرت مطلق واشنگتن دانست. بازگشت به تحریم‌ها می‌تواند همزمان نشانه تلاش آمریکا برای حفظ اهرم فشار و پرهیز از ورود مجدد به جنگ باشد.

در واقع، واشنگتن اکنون باید میان افزایش فشار و جلوگیری از تبدیل بحران به یک جنگ فراگیر تعادل برقرار کند. همین تناقض، فضای تصمیم‌گیری دولت ترامپ را پیچیده کرده است؛ زیرا هرچه فشار اقتصادی بیشتر شود، احتمال واکنش متقابل ایران و درگیر شدن آمریکا با پیامدهای منطقه‌ای آن نیز افزایش می‌یابد.

از این منظر، «جنگ اقتصادی» ممکن است برای ترامپ راهی برای ادامه فشار بر ایران بدون ورود مستقیم به میدان نظامی باشد؛ اما اینکه این راهبرد بتواند تهران را به پذیرش خواسته‌های واشنگتن وادار کند، همچنان یک پرسش باز است. مهم‌تر اینکه اگر فشار اقتصادی نتواند نتیجه مورد انتظار آمریکا را ایجاد کند، گزینه بعدی ترامپ چه خواهد بود؛ پرسشی که به نظر می‌رسد هنوز پاسخ روشنی در واشنگتن ندارد.