سی‌ان‌ان: گزینه‌های ترامپ برای ممانعت از فاجعه راهبردی در جنگ ایران محدود است

به گزارش جماران، روزنامۀ واشنگتن‌پست با اشاره به تهدیدهای شدید ترامپ برای افزایش تحریم‌های اقتصادی علیه ایران «در ابعادی بی‌سابقه» نوشت که او گزینۀ چندانی برای جامۀ عمل پوشاندن به این تهدیدها ندارد.

‌ادوارد فیشمن، همکار ارشد و مدیر مرکز ژئواقتصاد شورای روابط خارجی، گفت ترامپ اغلب چنین تهدیدهایی مطرح می‌کند اما در عمل اقدام چندانی پشت آن نیست.

‌فیشمن اشاره کرد که ایران از سال 2018 زیر تحریم‌های آمریکا قرار دارد؛ بنابراین تنها راه باقی‌مانده برای ترامپ، تشدید تحریم‌ها علیه شرکای ایران از جمله چین، امارات و ترکیه است.

‌گزینه‌های دیگر شامل هدف قرار دادن بانک‌ها و پالایشگاه‌هایی است که مقادیر کمی انرژی از ایران می‌خرند، یا تحریم بانک‌های حامل دارایی‌های ایران در خارج از کشور.

‌فیشمن تاکید کرد که ترامپ کار زیادی نمی‌توان بکند، مگر اینکه واقعاً بخواهد تمام دنیا را تهدید کند که در صورت معامله با ایران، از دسترسی به اقتصاد آمریکا محروم خواهند شد.

روزنامه واشنگتن‌پست در این گزارش با اشاره به افزایش تهدیدها و مواضع تند ترامپ علیه ایران و حتی برخی شرکای آمریکا در منطقه، نوشت: رئیس‌جمهور آمریکا در شرایطی قرار گرفته که راه روشنی برای خروج از جنگی که خود آغاز کرده، پیدا نکرده است.

بر اساس این گزارش، ترامپ در ابتدای هفته عمان را که از متحدان آمریکا و میانجی مذاکرات برای پایان جنگ با ایران است، تهدید به حمله کرد. روز بعد نیز نقشه‌ای از تنگه هرمز منتشر کرد که بخش‌هایی از سواحل عمان، امارات متحده عربی و ایران را در محدوده‌ای با عنوان «سرزمین جدید آمریکا» نشان می‌داد.

ترامپ همچنین روز چهارشنبه هشدار داد، کشورهایی که به هر شکل به تهران کمک کنند، با پیامدهای اقتصادی سنگینی مواجه خواهند شد. او خواستار توقف قاچاق نفت، انتقال پول، مبادلات مالی، فعالیت شرکت‌های پوششی و دیگر مسیرهای اقتصادی مرتبط با ایران شد.

به نوشته واشنگتن‌پست، این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که جنگ پس از نزدیک به شش ماه به یک بن‌بست عجیب رسیده و حملات آمریکا به ایران و حملات ایران به متحدان آمریکا در منطقه خلیج فارس از ماه گذشته به میزان چشمگیری کاهش یافته است.

این روزنامه تاکید کرد: ترامپ نتوانسته تهران را به پذیرش خواسته‌های خود وادار کند و به ‌ویژه در موضوع تنگه هرمز، به هدفش دست نیافته است. در همین حال، با کاهش ذخایر تسلیحات آمریکا، دولت ترامپ فعلاً از تشدید عملیات نظامی خودداری کرده و تمرکز خود را بر فشارهای اقتصادی علیه ایران گذاشته است.

«اندرو لیبر»، پژوهشگر مسائل خاورمیانه در موسسه کارنگی تصریح کرد، ترامپ در شرایطی گرفتار شده که نمی‌تواند به آسانی از آن خارج شود. به گفته او، قدرت نظامی و لفاظی‌ها قادر به حل این بحران نیست و زمانی که ترامپ نمی‌تواند ایران را وادار به تغییر مسیر کند، به دیگران حمله می‌کند.

در همین چارچوب، عمان به یکی از اهداف اصلی خشم ترامپ تبدیل شده است. این کشور در حال میانجیگری میان ایران و طرف‌های درگیر برای دستیابی به توافقی درباره تنگه هرمز است؛ موضوعی که ظاهراً با خواسته‌های کنونی دولت آمریکا در تضاد قرار گرفته است.

به گزارش جماران، رضا نصری حقوقدان بین الملل نوشت:

در پاسخ به اعلام جنگ اقتصادی ترامپ

این اعلامیه اقدامی علیه ایران نیست؛ ادعای صلاحیت قضایی بر سراسر جهان است و مخاطب واقعی آن، هر دولت دارای حاکمیت در جهان است. ایران صرفاً بهانه و موردِ آن است. مطالبه‌ای که بر اساس آن هیچ کشوری نباید به بانک‌ها، شرکت‌ها، فرودگاه‌ها یا ثبت‌های کشتی‌رانی خود اجازه دهد با کشور دیگری وارد تجارت قانونی شوند، متوجه همه کشورهای دیگر است. هدف، خودِ حاکمیت است.

یک دولت می‌تواند اتباع و قلمرو خود را اداره کند. اما نمی‌تواند به یک شرکت خارجی که در خارج از قلمرو آن دولت و مطابق قوانین دولت متبوع خود فعالیت می‌کند، دستور دهد تجارت قانونی خود با کشور ثالث را قطع کند. به طریق اولی، نمی‌تواند تعیین کند که چه چیزی از فرودگاه‌های یک کشور دیگر عبور کند.

تحریم‌های ثانویه با اثر فراسرزمینی از این دست، هیچ مبنایی در حقوق بین‌الملل ندارند. این اقدامات با اصل برابری حاکمیتی دولت‌ها، مندرج در ماده ۲(۱) منشور ملل متحد، و نیز با منع عرفی مداخله که دیوان بین‌المللی دادگستری در قضیه نیکاراگوئه آن را تأیید کرده است، تعارض دارند. اعمال فشار اقتصادی با هدف وادار کردن دولت دیگر به تغییر تصمیمات حاکمیتی خود، اقدامی غیرقانونی است. این یک اختلاف حقوقی حاشیه‌ای نیست. اتحادیه اروپا، کانادا و مکزیک دقیقاً برای خنثی کردن چنین دستوراتی، قوانین مسدودکننده وضع کرده‌اند. غیرقانونی بودن این اقدامات در قالب قانون‌گذاری نیز مورد مقابله قرار گرفته است.

مطالبه کنونی همچنین نظم تجارت آزاد را که خود واشنگتن بنا کرده بود، ویران می‌کند. دستور دادن به کشورهای ثالث برای متوقف کردن تجارت قانونی، در کنار محاصره دریایی بنادر یک کشور، اقدامی که در «تعریف تجاوز» مجمع عمومی صراحتاً در زمره اعمال تجاوزکارانه شناخته شده است، به منزله مجازات جمعی از طریق ابزارهای مالی است و واجد وصف جنایت علیه بشریت نیز است.

این همان جنگ تعرفه‌ای است که با ابزارهای دیگری ادامه یافته است؛ همان ابزاری که پیش‌تر علیه دوستان و دشمنان، از کانادا و اتحادیه اروپا گرفته تا گرینلند و پاناما، به کار گرفته شده و اکنون با این خیال خام که تنگه هرمز «قلمرو ایالات متحده» است، مزین شده است. یک باور واحد در تمام این اقدامات جریان دارد: اینکه حاکمیت هر کشور دیگری موقتی است، به اذن دیگران وابسته است و در لحظه‌ای که آن کشور از اجرای یک دستور سر باز زند، قابل سلب است. امروز اهرم فشار ایران است. این منطق هیچ نقطه توقف طبیعی ندارد.

بنابراین، مماشات مرگبارترین پاسخ است. 

 تا امروز چه دستاوردی داشته است. یک دولت مستقل در میانه مذاکرات مورد حمله قرار گرفت. آتش‌بسی که به امضا رسیده بود، ظرف چند هفته نقض شد. شهرهای آن کشور در حملاتی هدف قرار گرفتند که شمار فزاینده‌ای از حقوقدانان آنها را جنایت جنگی می‌دانند، و سپس همان حملات به اهرمی برای اعمال فشار در پای میز مذاکره تبدیل شد. موجودیت تمدنی آن کشور، از جمله اماکن فرهنگی آن، به نابودی تهدید شد. اکنون دامنه این اجبار به همه دیگران نیز گسترش یافته است.

در سال ۱۹۳۸، به قدرت‌های اروپایی در ازای پذیرش یک امتیاز دیگر، وعده «صلح برای زمانه ما» داده شد. آن امتیاز تنها اشتهایی را تقویت کرد که قرار بود با آن فروکش کند. هر دولتی که این فرمان را اجرا کند، در حال خریدن معافیت نیست. آن دولت در واقع تأیید می‌کند که بانک‌ها و فرودگاه‌های خودش در اختیار واشنگتن است تا برای فعالیت آنها مجوز صادر کند؛ و در عین حال، خود را یک گام دیگر به ابتدای صفِ بعدی نزدیک‌تر می‌کند.