نمونههایی از حضور دوقلوها و حتی سهقلوها در عرصههای رقابتی از جمله المپیک و ورزش حرفهای، نشان دادهاند که شباهتهای ژنتیکی میتواند در برخی رشتهها به خلق هماهنگی، درک متقابل و همافزایی کمنظیری منجر شود؛ مزیتی که البته تنها با برنامهریزی علمی و تمرین هدفمند به موفقیت تبدیل میشود، نه صرفاً با چندقلو بودن.
در این میان، رشته کاتا جایگاهی متفاوت دارد. کاتا فقط اجرای مجموعهای از تکنیکها نیست؛ نمایش انضباط، هماهنگی، تمرکز، زیبایی حرکت و وحدت ذهن و بدن است. در بخش تیمی، کوچکترین اختلاف در زمانبندی یا ریتم اجرا میتواند نتیجه را تغییر دهد. از همین منظر، توجه به ظرفیت دوقلوها و حتی سهقلوها در فرآیند استعدادیابی، ایدهای قابل تأمل و شایسته بررسی علمی است.
این نگاه البته به کاراته محدود نمیشود. در رشتههایی مانند پینگپنگ دوبل، والیبال ساحلی، قایقرانی دونفره، شنای امدادی و برخی دیگر از رشتههای تیمی نیز هماهنگی ذهنی و حرکتی، یکی از ارکان موفقیت است و ورزشکاران چندقلو در این رشتهها میتوانند عملکردی درخشان داشتهباشند.
هرچند چندقلویی بهتنهایی مزیت قطعی نمیآفریند؛ اما میتواند یکی از شاخصهای قابل بررسی در کنار استعداد، ویژگیهای جسمانی، روانشناختی، انگیزه، کیفیت آموزش و استمرار تمرین باشد. هنر مدیریت ورزش نیز دقیقاً در همین نگاه چندبعدی نهفته است.
امروز که ورزش ایران بیش از هر زمان دیگری به سمت توسعه علمی استعدادیابی حرکت کرده، زمان آن رسیده که جامعه چندقلویی کشور نیز بهعنوان یکی از ظرفیتهای بالقوه، در بانک اطلاعاتی استعدادیابی فدراسیونهای مرتبط مورد توجه قرار گیرد. چنین نگاهی به معنای شناسایی دقیقتر استعدادهایی است که شاید تاکنون کمتر دیده شدهاند.
نکتهای که در نشست فدراسیون کاراته از سوی وزیر ورزش و جوانان مطرح شد، با پژوهشهای دانشگاهی، همکاری فدراسیونها و تدوین یک برنامه ملی، میتواند به الگویی نو در سیاستگذاری ورزش قهرمانی ایران تبدیل شود؛ الگویی که بر علم، آیندهنگری و کشف ظرفیتهای کمتر شناختهشده استوار است.
انتهای پیام/
