بهگزارش خبرگزاری برنا از کرمانشاه؛ در تاریخ و فرهنگ هر سرزمینی، گاه انسانهایی ظهور میکنند که بدون برخورداری از امکانات و حمایتهای معمول، با ارادهای مثالزدنی اثری ماندگار از خود به جای میگذارند؛ آثاری که فراتر از یک بنای فیزیکی، روایتگر امید، مقاومت و پیروزی انسان بر دشواریهای زندگی هستند و حسین عثمانی مشهور به خالو حسین کوهکن از جمله همین چهرههای کمنظیر است که مردم اورامانات او را با لقب «فرهاد ثانی» میشناسند.
حسین عثمانی ششم مهرماه ۱۳۰۹ در روستای دروله از توابع منطقه اورامانات دیده به جهان گشود و در جوانی بر اثر اصابت گلوله، پای راست خود را از دست داد؛ اما این معلولیت هرگز مانعی برای ادامه زندگی و تلاش او نشد و سالها بعد، حوادث تلخ دیگری نیز زندگیاش را دگرگون کرد بهطوری که از دست دادن همسر و فرزندان، ویرانی خانه در جریان جنگ تحمیلی و از بین رفتن دارایی و دامهایش، او را با سختترین روزهای زندگی روبهرو ساخت، اما با این حال خالو حسین به جای تسلیم شدن در برابر سرنوشت، راهی متفاوت را برگزید.
وی به منطقه میگوره در حوالی شهر بانهوره از توابع شهرستان پاوه رفت و با تنها یک کلنگ، سالهای طولانی از عمر خود را صرف کندن دل کوه کرد که نتیجه این تلاش طاقتفرسا، مجموعهای از اتاقها و فضاهای دستکند در دل صخره بود که امروز با عنوان غار دستکند خالو حسین شناخته میشود؛ اثری که نه با ماشینآلات، بلکه با دستان مردی یکپا و ارادهای شکستناپذیر خلق شد و همین ویژگی باعث شد مردم لقب «فرهاد ثانی» را برای او برگزینند که یادآور افسانه فرهاد کوهکن و نمادی از پشتکار و عشق به آفرینش است.
غار دستکند خالو حسین تنها یک پناهگاه یا محل سکونت نبود، بلکه جلوهای از هنر، خلاقیت و توانایی …
