قیمت طلا امروز




 خبرگزاری برنا / ۱۴۰۵/۰۵/۰۹

۸۰ توصیه کاربردی برای ۸۰ کیلومتر پیاده روی اربعین

پیاده روی اربعین برای زیارت حرم سیدالشهدا یکی از توصیه شده ترین اعمال است که به همین دلیل هر ساله تعداد زیادی از شیعیان با پای پیاده به سمت کربلا حرکت می کنن...
 ۸۰ توصیه کاربردی برای ۸۰ کیلومتر پیاده روی اربعین

 آن‌ها که تجربه پیاده روی اربعین دارند می‌دانند که دانستن یک سری نکات پیش از سفر اربعین واجب و ضروری است چرا که زیارت اباعبدالله در ایام اربعین به دلیل شرایط خاص و ویژه‌ای که وجود دارد، کاملا متفاوت با زیارت در ایام دیگر سال است. پیش از سفر ۱- به هیچ وجه با خودتان چمدان‌ها و ساک‌های بزرگ و حجیم نیاورید (به خصوص خانم‌ها به این نکته توجه داشته باشند!)، بلکه یک کوله پشتی راحت و متوسط انتخاب کنید.

۲- بهتر است کوله پشتی‌هایی انتخاب کنید که به قول کوهنورد‌ها حداکثر چهل لیتری هستند و چه بهتر که شستی هم داشته باشند و بندشان پیش سینه هم داشته باشد که بتواند کوله را به خوبی روی پشت، فیکس کند.

۳- در همین کوله پشتی از آوردن بار‌های سنگین و کمرشکن خودداری کنید؛ مسیر نجف به کربلا حدود ۸۵ کیلومتر است و بار سنگین، شما را از پا درمی آورد.

۴- همراه داشتن یک مفاتیح که اعمال زیارتی نجف و کوفه و کربلا را داشته باشد یا کتاب‌های مخصوصی که فقط این اعمال را ذکر کرده اند. به مفاتیح نصب شده روی گوشی هایتان اعتماد نکنید؛ بعید است بتوانید آن‌ها را داخل حرم‌های مطهر یا مسجد کوفه ببرید.

۵- یادتان هم باشد که در این مسیر، مدیران موکب‌های بین راه، آن قدر با کرامت با شما برخورد می‌کنند که لازم نباشد با خودتان خوراکی‌های زیاد و متنوع بردارید؛ بنابراین هیچ خوردنی در کوله پشتی خود بر ندارید مگر اینکه فرزند شیرخواری داشته باشید یا خدای نکرده به خاطر نوع خاصی از بیماری به دارو نیاز داشته باشید که برای آن باید تمهیدات لازم را بیندیشید.

۶- البته همراه داشتن مقداری مویز و کشمش و مغز‌های خوراکی برای زمان پیاده روی به خصوص در هوای نسبتاً سرد شب برای تأمین انرژی توصیه شده است.

۷- حساب لیموترش و نمک، سواست. لیموترش را حتماً همراه داشته باشید و قبل از مصرف غذا‌های گوشتی روی آن‌ها چند قطره بچکانید تا از مسمومیت‌های احتمالی پیشگیری کنید.

۸- با این حال، اگر بار و بندیل زیادی دارید و هیچ چاره‌ای هم از آوردنش ندارید، برای اینکه در طول مسیر خودتان یا همراهانتان اذیت نشوید، بهترین کار این است که یک کالسکه بچه با خودتان بیاورید و بارهایتان را روی آن بگذارید و با این وسیله آن‌ها را حمل کنید!

۹- در صورت امکان، از به همراه داشتن وسایلی از قبیل لپ تاپ، تبلت و هرگونه اشیای قیمتی، پرهیز شود، در غیر این صورت، به خاطر حفظ و نگهداری، هنگام بازرسی‌ها و تحویل به امانات و... دردسر زیادی برای زائر ایجاد می‌شود. استفاده از کوله پشتی برای حمل مختصر وسایل همراه، مناسبتر و راحت‌تر است.

۱۰- برای بین راه، مشکلی برای اسکان ندارید، چون موکب‌های فراوانی هستند که شما را با اصرار دعوت به ناهار و شام و استراحت و... می‌کنند. با این همه، سعی کنید پتو‌های بزرگ و حجیم و سنگین با خودتان نیاورید تا اذیت نشوید. بهترین چیز این است که از همین پتو‌های سبک سفری تهیه کنید تا در صورت لزوم از آن برای گرمایش خود بهره بگیرید.

۱۱- حتماً یکی دو تا ملحفه سبک سفید تمیز و نیز چند ماسک یک بار مصرف با خودتان بیاورید.

۱۲- استکان یا لیوان کوچک دسته دار (برای چای خوردن در طول مسیر)، خمیردندان کوچک سفری و صابون کوچک، ژل ضد عفونی و چند شامپوی کوچک هتلی، مهر و جانماز کوچک و خودکار روان و کاغذ یا دفترچه یادداشت کوچک برای نوت برداری از اتفاقاتی که فراوان است و دیگر تکرار نمی‌شود و به احتمال زیاد فراموششان می‌کنید، از ضروریات است. 13- داشتن کلاه خیلی به شما کمک می‌کند، چون هوا به شدت متغیر است و بالا پائین می‌شود. پیشنهاد می‌شود کلاهی انتخاب کنید که گوش هایتان را هم بپوشاند و اگر لبه دار هم باشد که بهتر؛ برای در امان بودن از آفتاب و نور شدید، عالی است. برخی آوردن یک چتر کوچک یا عصای کوهنوردی را هم توصیه می‌کنند، اما دقت داشته باشید که بارتان را خیلی سنگین نکنید و جوری نشود که مثلاً همین عصا در کربلا دست و پا گیرتان شود؛ به خصوص اگر محل اسکان نداشته باشید.

۱۴- حتماً دو سه تا چفیه (ترجیحاً مدل سرداری) و یک حوله متوسط (استخری کوچک) بیاورید. این چفیه‌ها برای پوشاندن سر و گردن، خشک کردن دست و صورت و انداختن روی بالش‌های خواب و خیلی موارد دیگر کاربرد دارند. برای بسیاری از افراد، کار حوله را هم می‌کند و می‌توان از حوله استخری صرف نظر کرد تا بارتان سبکتر باشد. یک سربند هم با خودتان بردارید.

۱۵- مسئله کفش خیلی برای پیاده روی مهم است. اگر امکان تهیه کفش‌های خوب را ندارید، بهتر است از کفش‌های تازه خریده و نو در این مسیر استفاده نکنید. کفش‌های کتانی معمولی هم علی رغم آنکه راحت‌تر به نظر می‌رسند شاید بهترین گزینه نیستند. بهتر است از کفش‌های سبک پیاده روی استفاده کنید. در میان گزینه‌های درجه دو، دمپایی البته بهتر و راحت‌تر است، اما دمپایی هم از آن پلاستیکی‌های زمخت نباشد؛ بلکه لاستیک نرم و منعطفی داشته باشد.

۱۶- بسیاری از باتجربه‌ها هم هستند که توصیه می‌کنند اگر بتوانید بدون پاپوش حرکت کنید راحت‌تر هستید، به خصوص اگر از بخش کناره و غیرآسفالت جاده حرکت کنید که بسیار کمتر خسته می‌شوید و پاهایتان هم کمتر اذیت می‌شود. حتی اگر با کفش یا دمپایی هستید هم سعی کنید از مسیر خاکی کناره و نه آسفالت حرکت کنید تا خستگی کمتری به سراغتان بیاید.

۱۷- یک سری دارو‌های گیاهی و شیمیایی افزایش دهنده و تقویت کننده سیستم ایمنی بدن هستند که می‌توانید با مراجعه به داروخانه، آن را تهیه کنید و قبل از سفر، سیستم عمومی خودتان را تقویت کنید. اگر بتوانید روزی یک قرص جوشان مولتی ویتامین یا قرص معمولی مولتی ویتامین ترجیحاً اصلی اش را از همین الان تا یک هفته بعد از سفر میل کنید، کمک زیادی می‌کند که مریض نشوید.

۱۸- در عین حال همراه داشتن یک مقداری عسل هم به همه توصیه می‌شود. یک مقدار عسل خوب طبیعی را در یک بطری نوشابه ۳۰۰ سی سی بریزید. بطری‌های آب معدنی شکننده‌تر و وارفته‌تر است، اما بطری کوچک دلستر محکم‌تر است و نشت نخواهد کرد.

۱۹- چند چسب زخم و وازلین یا پماد مخصوص ترک خوردگی یا تاول هم همراهتان باشد بد نیست؛ هر چند اکیپ‌های امدادی عراقی اکثراً به این کار می‌پردازند.

۲۰- شاید در تذکرنامه‌های دیگر کسی به این موارد اشاره نکند، اما به هر حال، عرق سوز شدن در این مسیر طولانی راه رفتن، طبیعی است. مالیدن روغن زیتون به تنهایی یا مخلوطش با یک سری از گیاه‌هایی که شمالی‌ها استفاده می‌کنند بهترین درمان برای عرق سوز است. توصیه می‌شود قبل از راهپیمایی و در طول مسیر به صورت منظم با روغن زیتون، نواحی مورد نظر را چرب کنید. این توصیه به کسانی که کمی چاق ترند بیشتر تأکید می‌شود. در این زمینه پودر بچه (تالک) و کرم کالاندولا و ویتامین AD هم توصیه شده است.

۲۱- خیلی مهم است لباس هایی که تماس مستقیم با پوستتان دارد حتماً از جنس پنبه‌ای باشد تا بتواند عرق بدن را جذب کند. پیشنهاد مشخص هم اینکه اگر می توانید هر چند تا لباس بر می‌دارید از کهنه هایش بردارید که هر جا حمام کردید بتوانید با خیال راحت، قبلی را دور بیندازید. چرا که در این چند روز خیلی فرصت یا حوصله یا جایی برای شستن یا پهن کردن لباس نخواهید داشت. تعداد زیاد هم بر ندارید که بالاخره هر کدام وزنی دارد و خسته می‌شوید.

۲۲- دستمال مرطوب، گزینه بسیار بسیار مهمی است. همین طور پد الکلی. اولی خیلی سریع می‌تواند شما را رفرش و سر و صورتتان را تمیز کند و بوی عرق بدنتان را بگیرد؛ و پد الکلی هم برای مواردی که احتیاج به ضدعفونی سریع داریم مثل شیر آب، دستشویی، قاشق، چاقو و... خیلی اهمیت دارد و می‌تواند خیلی سریع کارتان را راه بیندازد.

۲۳- حمیان‌های مسافرتی حاجیان یا کیف‌های زیرلباسی مدارک که برخی شرکت‌های مشهور تولید می‌کنند، همراهان بسیار کارامد و مفیدی است. در طول سفر، بیش از همه چیز، مواظب گذرنامه هایتان باشید. پول را می‌شود از کسی قرض کنید، اما اگر گذرنامه تان را گم کنید به گرفتاری شدیدی دچار می‌شوید.

۲۴- به هر حال خوب و بد همه جا هست. محض احتیاط پول و دلار و تومن و دینار‌ها و اشیای قیمتی تان را توی جیب‌های دم دست قرار ندهید و همه آن‌ها را در یک جیب یا یک کیف نگذارید که اگر به هر دلیلی آن‌ها را از دست دادید، برای خودتان و همراهانتان مشکل ایجاد نکنید.

۲۵- معمولاً صبح اول وقت موقع حرکت، هوا سرد است و به تدریج، هم هوا گرم می‌شود و هم راهپیمایان عرق می‌کنند. بهتر است به جای کاپشن و پالتو‌های بزرگ و دست و پا گیر، از دو سه تا لباس متوسط و یک کاپشن معمولی استفاده کنید تا در موقع حرکت هر چه گرمتر شدید، یکی از این پیراهن‌ها یا بلوز‌های معمولی را کم کنید.

۲۶- از قرار دادن مدارک و پول در جیب عقب شلوار پرهیز شود و بهتر است در جیب داخل که دارای دکمه و زیپ است، قرار گیرد. در صورت امکان از کیف‌های کمری یا گردن آویز استفاده شود.

۲۷- کتاب‌های صوتی مرتبط و برخی شعر‌ها یا سخنرانی‌ها و مرثیه خوانی‌های برگزیده خوب را دانلود کنید و در گوشی همراهتان بریزید تا در طول مسیر، حال و هوایتان هر چه بیشتر عاشورایی باشد. هر چند در طول مسیر در و دیوار و هر صحنه، بهانه‌ای برای روضه و گریه و اشک است. پیشنهاد مشخص، «تزورونی» ملا باسم است که با زیرنویس فارسی آن در شبکه‌های اینترنتی موجود است. ۲۸- شارژرتان یادتان نرود. اگر دوربین هم می‌برید، شارژر دوربین بیشتر یادتان می‌رود! توجه داشته باشید با وجود اینکه مراکزی برای شارژ در طول مسیر تعبیه شده و تخته برق و پریز گذاشته اند، ولی مسئله شارژ مسئله طاقت فرسایی است، خصوصاً برای کسانی که اسمارت فون دارند و دوست دارند عکس بگیرند و تلفنی بزنند و وارد شبکه اجتماعی بشوند، توصیه می‌کنم یکی از این دیوایس‌های خازن شارژر با خودشان بردارند.

۲۹- با همه این تذکرات، بسیاری از دوستان بوده اند که تنها با یک کیف کمری و بدون هرگونه بار و وسایل و تجهیزات و... به این سفر آمده و برگشته اند و اگر نیازی به چیزی پیدا کرده اند، در شهر‌های زیارتی خریده اند و راحت‌ترین راهپیمایی را داشته اند!

۳۰- همراه داشتن چند کیسه زباله (سایز بزرگ) توصیه می‌شود. این کیسه‌ها در صورت بارندگی برای شما نقش بارانی بسیار خوب و راحتی را ایفا می‌کنند. علاوه بر آن می‌توانند بار و بندیل (مثلا پتوی) شما را هم از خیس شدن حفظ کنند. در مواقعی که ممکن است محل نشستن یا خوابیدن شما تمیز یا خشک نباشد به عنوان حایل بین زمین و زیرانداز شما عمل می‌کنند. از طرفی وزن و حجم چندانی هم ندارند و حتی در جیب شما هم جا می‌شوند. توصیه‌های معرفتی ۳۱- به میزبان دستور ندهید

اولین نکته مهم در این سفر این است که خودمان را برای کسانی که از ما پذیرایی می‌کنند، نگیریم. اخلاصی که مردم عراق در پذیرایی از زائران اربعین دارند، وصف نشدنی است. هرگز به خادمان حرم نگویید: «اینجا با پول ما ساخته شده» و به کسانی که با جان و دل برای پذیرایی را از شما وقت می‌گذارند، دستور ندهید. تشکر از میزبان را هم فراموش نکنید.

برای تشکر کردن می‌توانید از کلمه «مَشکور» استفاده کنید. درست است که در مسیر پیاده‌روی کفش‌هایتان را رایگان واکس می‌زنند و ماساژتان می‌دهند، اما اجازه دهید این خدمات برای کسانی باشد که واقعا به آن نیاز دارند. برای تفریح از این خدمات استفاده نکنید. به جای «شای ایرانی» از «شای عراقی» بنوشید و از پذیرایی موکب‌های عراقی استفاده کنید. در این چند روز سفر، ایرانی بودنتان را فراموش کنید و در «امت واحده اربعینی» حل شوید.

۳۲. نماز اول وقت و به جماعت را فراموش نکنید

نماز اول وقت را در مسیر سفر فراموش نکنید، هر جا که صدای اذان را شنیدید سریع نماز بخوانید. یادتان نرود که امام حسین علیه السلام در روز عاشورا و در میانه جنگ نماز را به جماعت، به جا آوردند. پس چه بهتر که بتوانید نماز را به جماعت و همراه با دیگر همسفرانتان بخوانید. از بیان حرف‌های لغو و بیهوده و شوخی‌های نا به جا بپرهیزید، به دلیل تفاوت زبان ما با مردم عراق خنده و شوخی در مسیر پیاده روی جلوه خوبی ندارد.

۳۳. به اعمال معنوی بپردازید

قبل از شروع سفر آداب سفر را بخوانید. حتما به مسجد کوفه بروید و اعمال آن را انجام دهید، در کل نیم ساعت تا چهل دقیقه وقت شما را می‌گیرد. مفاتیح کوچک و قرآن کوچک همراه خودتان داشته باشید. در طول مسیر زیاد استغفار کنید و گاهی با امام حسین علیه السلام درددل کنید تا با دلی آماده به کربلا وارد شوید. از گرفتن سلفی، عکس و فیلم زیاد پرهیز کنید، تا بتوانید بهره معنوی کافی از سفر ببرید. در حرم مطهر، زیاد به ضریح نچسبید. فرصت زیارت و حضور تحت قبه شریفه را به دیگران هم بدهید. در روز اربعین حرم بسیار شلوغ است، یادتان باشد که هل دادن دیگران حق الناس است. برای ظهور بسیار دعا کنید، که گشایش امور ما در همین نکته قرار دارد.

۳۴. شما هم از کودکان عراقی پذیرایی کنید

معمولا وقتی به مراسمی می‌رویم که احتمال حضور بچه‌ها در آن هست، با خودمان چند شکلات برمی‌داریم. کودکان عراقی هم از این قاعده مستثنا نیستند. برایشان از ایران شکلات‌های باکفیت و محصولات فرهنگی ببرید. همچنین می‌توانید برای موکب‌دار‌ها و بچه‌هایشان هدیه‌های کوچکی مثل تسبیح، روسری و گل سر ببرید.

۳۵. در کشور عراق هم در مصرف آب صرفه جویی کنید

این شعار را معمولا در ایران زیاد می‌شنویم، اما افراد زیادی هستند که به آن عمل نمی‌کنند. در کشور عراق وضعیت تامین آب، نسبت به ایران در شرایط بدی قرار دارد. پس لطفا در مصرف آب صرفه‌جویی کنید. مثلا لازم نیست هر روز دوش بگیرید یا برای لباس شستن و وضو گرفتن، آب زیادی مصرف کنید. همچنین از ریختن زباله پرهیز کنید و اگر زباله‌ای دیدید، آن را بردارید تا در مسیر پیاده‌روی برای دیگران مشکلی ایجاد نشود. می‌توانید با خودتان چند کیسه زباله اضافه ببرید و بین زوار توزیع کنید. توصیه‌های مهم سفر اربعین ۳۶- داشتن گذرنامه با تاریخ انقضای معتبر لازم و حتمی است.

۳۷- هر جا زائر احساس کرد قادر به ادامه پیاده روی نیست توصیه می‌شود از خودرو‌های موجود برای ادامه مسیر یا رسیدن به کربلا بهره ببرد.

۳۸- کهنسالان، کودکان، بیماران قلبی، عصبی و زنان باردار حتی الامکان از سفر اربعین خودداری کنند.

۳۹- اعتیاد در عراق، جرم است نه بیماری، به همین دلیل در صورت حمل مواد مخدر توسط هر فرد ابتدا با وی برخورد فیزیکی و سپس رسیدگی قضایی می‌شود.

۴۰- وسایل همراه شامل کوله پشتی، کیسه خواب، وسایل شخصی ضروری، مقادیری پول برای ضرورت و در صورت تمایل دفترچه یادداشتی برای ثبت خاطرات همراه باشد.

۴۱- بهتر است کارت بانکی خود را برای احتیاط همراه خود داشته باشید تا در صورت وجود عابربانک های ایرانی بتوانید پول برداشت کنید.

۴۲- نیازی به همراه داشتن کارت پایان خدمت، کارت ملی و دفترچه بیمه نیست، فقط تصاویر آنرا در موبایل داشته باشید.

۴۳- مهمترین مدرک شناسایی برای زائر در عراق، گذرنامه با روادید معتبر است.

۴۴- از سفر انفرادی (به خصوص از سوی خواهران) اجتناب شود.

۴۵- باید قبل از سفر، مشخصات فرد در گذرنامه و تلفن همراه و کوله پشتی شامل نام و نام خانوادگی، شهر و شماره تلفن قید شود.

۴۶- مشخصات فردی، شهر اعزام کننده، تلفن همراه یکی از همراهان در عراق، تلفنی از شهر اعزام کننده و بیماری احتمالی در کارتی درج و بصورت گردن آویز و یا در جیب افراد بیمار و سالمند قرار داده شود.

۴۷- در پشت تلفن‌های همراه خود شماره دیگری جز شماره خط یاد شده قید کنید و در آخرین صفحه گذرنامه هم یک شماره تلفن قید شود. ۴۸- زائران خصوصا خواهران از همراه داشتن طلا و جواهر و اشیاء گرانبها جدا خودداری کنند.

۴۹- زائر از همان بدو سفر باید برنامه ریزی کند تا در سریعترین زمان ممکن زیارت‌ها را به جا آورده و از نجف و کربلا و دیگر اماکن زیارتی مانند کاظمین و سامراء خارج شود. ۵۰- باید در فرودگاه‌های داخلی و فرودگاه‌های داخل عراق (بغداد، نجف یا بصره) در خصوص اجرای تدابیر قانونی و درج مهر خروج و ورود به گذرنامه صبر و حوصله وجود داشته باشد.

۵۱- زائر باید برای ساعاتی در پشت مرز و حین عبور از مرز معطلی داشته باشد که نیازمند سعه صدر و تحمل سختی در این مرحله است.

۵۲- ورود زائرین بدون مهر ورود به خاک عراق غیر قانونی است و حداقل ۳ سال محکومیت به زندان را در پی خواهد داشت.

۵۳- احترام به حاکمیت و قانون کشور عراق مورد تاکید مقام معظم رهبری، مراجع دین و تمامی مسوولان دولتی است.

۵۴- زائران بعد از عبور از مرز باید تکلیف خود را مشخص کنند که مایل به ادامه طریق با خودرو هستند یا پای پیاده تا سریعا بتوانند از نقطه مرزی دور شده و در بطن پیاده روی اربعین قرار گیرند.

۵۵- حتی الامکان زائران در استفاده از خودرو‌های جمعی تلاش کنند که سوار اتوبوس یا کامیون‌های باربند دار شده و از سوار شدن بر کامیون‌های روباز به دلیل خطر احتمال سقوط خودداری کنند.

۵۶- مرحله سوار شدن به خودرو‌های جمعی یکی از مراحل مهم انعکاس دهنده اخلاق و رفتار حسینی است.

۵۷- از عکاسی یا فیلمبرداری از اماکن یا مراکز امنیتی و سیطره‌ها (ایست‌های بازرسی) و یا انجام رفتار‌های شک برانگیز خودداری شود و در بازرسی‌ها و تفتیش‌ها و یا پرس و جو‌های احتمالی نیز باید کاملا صبور بود.

۵۸- از استفاده از راه‌های میانبر و نامتعارف و اعتماد به افراد یا رانندگان ناشناس برای رسیدن به کربلا خودداری کنید.

۵۹- از گرفتن امانت و هدیه از افراد ناشناس خودداری شود.

۶۰- تکدی گری، خرید و فروش ارز و ... ممنوع است.

۶۱- عرف حجاب در عراق چادر و آنهم مشکی است لذا چادر رنگی و مانتو و روسری مورد قبول جامعه عراقی نیست.

۶۲- شرکت در مراسم عزاداری در موکب‌ها از مواردی است که به زائران ایرانی توصیه می‌شود.

۶۳- عدم توجه به شایعات و جلوگیری از انتشار آن در مواکب یکی از مسوولیت‌های مهم زائران در ایام اربعین حسینی است.

۶۴- به خاطر سپردن آدرس موکب محل اقامت یا استراحت، آدرس دقیق آن‌ها و اخذ کارت موکب و از همه مهمتر شماره عمود (تیر چراغ برق) که موکب در نزدیکی آن است، یکی از راه‌های پیشگیری از مفقود شدن و جا گذاشتن وسایل در یک موکب است. ۶۵- عرف پذیرایی در منزل سه روز است نه بیشتر و از باقیماندن در منازل بیش از حد متعارف خودداری کنند.

۶۶- زایران در صورت وصول زودتر به کربلا، پس از زیارت، کربلا را ترک کنند تا به مشکلات بعد از مراسم برخورد نکنند.

۶۷- از سفر به اماکن غیرمطمئن خودداری باید کرد و باید از همان راه شناخته شده‌ای که زائر آمده به همان ترتیب به میهن برگردد. توصیه‌هایی به بانوان زائر

۶۸- احتیاط کنید - تنهایی سفر نکرده و حتماً با یکی از محارم خود یا همراه با گروهی در یک کاروان معتبر ثبت‌ نام و در پیاده‌روی اربعین شرکت کنید.

- به هر شخصی اطمینان نکرده و وسایل همراه خود را به هر کسی ندهید.

- در روشنایی روز پیاده‌روی کنید و پیش از غروب محلی برای اسکان و استراحت‌تان پیدا کنید.

۶۹- یک دمپایی در یک نایلون جداگانه ببرید تا زمان استفاده از سرویس بهداشتی، وضو گرفتن یا حتی برای رفع خستگی پا در حین راهپیمایی از آن استفاده کنید.

۷۰- از همراه داشتن وسایل زینتی و جواهرات خودداری کنید.

۷۱- نکات بهداشتی را رعایت کنید - با وجود سرویس‌های بهداشتی فراوان در طول مسیر، خیلی وقت‌ها آب برای شستن دست‌ها سرد و مایع دستشویی کم است؛ بنابراین بهتر است تعدادی دستکش یکبار مصرف و صابون خمیری همراه داشته باشید.

- لباس‌های خود را از جنس نخی و سبک تهیه کنید.

۷۲- رفتن به این سفر به خانم‌های باردار، توصیه نمی‌شود.

۷۳- اگر کمردرد، پادرد و یا مشکلی دارید، توجه کنید که در هر ۵ ساعت پیاده‌روی، ۸ مرتبه و هر بار ۱۵ دقیقه استراحت داشته باشید

۷۴- به دلیل تابش شدید خورشید و سوز سرمایی که ممکن است وجود داشته باشد، کرم ضدآفتاب و نرم کننده همراه داشته باشید. هم چنین بهتر است از پوشیه استفاده کنید.

۷۵- بیشتر سرویس‌های بهداشتی مسیر، آفتابه دارند؛ در صورتی که با این شیوه راحت نیستید، مقداری شلنگ به همراه سرشیری برای وصل کردن آن همراه خود داشته باشید.

۷۶- به خودتان فشار وارد نکنید - مدت طولانی پیاده روی نکرده و هر زمانی که لازم بود استراحت کنید.

- اگر کمردرد، پادرد و یا مشکلی دارید، توجه کنید که در هر ۵ ساعت پیاده‌روی، ۸ مرتبه و هر بار ۱۵ دقیقه استراحت داشته باشید.

۷۷- پوشش مناسب انتخاب کنید

- بهتر است، پارچه‌ی نرم مشکی مستطیل که جلوی صورت را بگیرد تهیه کرده و کش دوخته و چیزی شبیه پوشیه درست کنید تا هم در طول مسیر از سرمای سحر و گرمای آفتاب ظهر و هم از گرد و غبار در امان باشید. - چادری سر کنید که بتوانید به همراه آن از کوله پشتی استفاده کنید. چادر‌های لبنانی، ملی و دانشجویی برای این سفر مناسب است.

- از روسری‌هایی استفاده کنید که بلند بوده و لیز نباشد. روسری‌های نخی و لطیف خیلی مناسب است. گیره روسری هم چند عدد بردارید که اگر گم شد سردرگم نمانید.

- لباس‌های گرمی به همراه ببرید که سبک، دکمه‌دار یا زیپ‌دار باشد که در پوشیدن و درآوردن آن راحت باشید.

۷۸- اگر با کودکتان قصد سفر دارید - ده روز پیش از آغاز سفر واکسن مننژیت بزنید.

- بازی و خوراکی‌های مورد علاقه کودکتان را همراه داشته باشید. حواستان باشد که او زودتر از شما خسته و گرسنه می‌شود. در چنین حالتی صبور باشید و سفر و پیاده‌روی را طبق شرایط او تنظیم کنید.

- اگر با گروه یا کاروانی در حال پیاده‌روی هستید سعی کنید با گروهی باشید که مثل شما کودک داشته باشند و اگر چنین نبود، آدرس محل اسکان در کربلا را بگیرید و از آن‌ها جدا شوید تا هم خودتان اذیت نشوید و هم کاروان معطل شما نماند.

- کمی لیموترش، نمک و عسل به همراه داشته باشید. چکاندن چند قطره آب لیمو بر روی غذا‌های گوشتی تا حد زیادی از مسمومیت احتمالی جلوگیری می‌کند.

- اگر به خاطر حضور کودکتان مجبور هستید بار زیادی به همراه داشته باشید، بهترین راه این است که کالسکه کودک را همراهتان ببرید. با این کار هم مجبور نیستید مداوم کودک را بغل کرده و اذیت شوید، و هم مقداری از بار را بر روی کالسکه قرار می‌دهید.

- حتماً نام و نام خانوادگی کودک و والدین، نام کاروان و شماره تماسی از خود را در برگه‌ای نوشته و به گردن کودک آویزان کنید.

۷۹- با توجه به اینکه بیشتر زائران اربعین را گروه‌های ایرانی تشکیل می‌دهند، اما معمولا بیشتر ماموران و خادمان اربعین عراقی هستند و برقراری ارتباط برای زائران ایرانی را با مشکل رو به رو کرده استف به همین دلیل کمی عربی یاد بگیرید یا از اپلیکیشن های مترجم استفاده کنید .

۸۰- در پایان این سفر معنوی که پر است از خاطرات معنوی و به یاد ماندنی می‌توانید خاطرات خود را برای ما بفرستید تا با نام خودتان ثبت کنیم تا دیگران را هم در این حس خوب معنوی شریک کرده باشید.  



۴ ساعت قبل / سایت جوان آنلاین

کمینه‌ی اقتصاد جامعه مهدوی در اربعین

جوان آنلاین: جهان امروز، جهان محاسبه است. از وال‌استریت تا کوچه‌پس‌کوچه‌های بازار‌های سنتی، همه چیز با معیار سود و زیان سنجیده می‌شود. انسان مدرن در چنان هندسه‌ای تربیت یافته که کنش رایگان و بی‌منطق اقتصادی برایش نه تنها نامفهوم که گاهی خطرناک و بیمارگونه تلقی می‌شود. در این میانه، پدیده‌های شگرفی در قاموس شیعه وجود دارد که گویی از جهانی دیگر آمده‌اند؛ فارغ از جامعه مهدوی به مثابه آرمانشهری موعود که در ادبیات اسلامی عصر عدالت کامل و رفع فقر جهانی تعبیر شده و در آن، مؤمنان از جیب یکدیگر بی‌حساب و کتاب خرج می‌کنند، راهپیمایی اربعین که هر ساله در گرمای طاقت‌فرسای عراق، پرده از نمایش عملی همان آرمانشهر برمی‌دارد.

داستانی که از یک جیب آغاز می‌شود

در روایات مربوط به عصر ظهور امام زمان (عج)، تصویری ترسیم شده که ذهن اقتصاددانان کلاسیک را به سرگیجه می‌اندازد. گفته می‌شود در آن دوران، مؤمن چنان احساس مالکیت مشاعی نسبت به دارایی برادر دینی خود دارد که محتاج، دست در جیب برادر مؤمنش می‌کند و به اندازه نیازش برمی‌دارد، بدون آنکه آن دیگری ناراحت شود یا مانع گردد. نکته شگفت‌انگیزتر آنکه در این تصویر، موضوع قرض یا بازپرداخت اساساً منتفی است. این فقط یک تعارف اخلاقی یا توصیه به انفاق نیست؛ این یک نظام اقتصادی جایگزین است که در آن، مفهوم مال من به مال ما تبدیل شده است.

در نگاه اول، منتقدان با پوزخندی آشنا می‌پرسند خب، در این صورت دیگر چه کسی کار خواهد کرد؟ موتور محرک اقتصاد بشری، طبق تعریف آدام اسمیت و تمام اخلافش، نفع شخصی است. اگر قرار باشد هر کس بتواند از جیب دیگری بردارد، انگیزه برای تولید، پس‌انداز و تلاش از بین می‌رود. این همان نقد کلاسیکی است که کمونیسم را نیز از پای درآورد. اما درست در اینجاست که معجزه اربعین سربرمی‌آورد تا ثابت کند این معادله، یک مجهول بزرگ‌تر به نام انگیزه الهی دارد.

آن کشاورز عراقی و موتور برق یک موکب

برای لمس این حقیقت، کافی است در مسیر نجف تا کربلا قدم بزنید. مردی تنومند با چهره‌ای آفتاب‌سوخته را تصور کنید که در طول سال، زیر باد و باران و آفتاب سوزان خوزستان ایران یا میسان عراق، کشاورزی می‌کند. درآمدش شاید به سختی کفاف زندگی‌اش را بدهد. اما او یک سال تمام قناعت می‌کند، از خورد و خوراک خود می‌زند، نه برای آنکه ماشین بهتری بخرد یا خانه‌اش را تعمیر کند، بلکه برای آنکه بتواند یک موتور برق برای فلان موکب در عمود ۸۵۰ بخرد. او این کار را هر سال تکرار می‌کند. از او بپرسی چرا، با چشمانی اشک‌آلود می‌گوید: «این برای امام حسین (ع) است، برای زائران آقا.»

این کشاورز کیست! او همان شهروند جامعه مهدوی است که فعلاً در زمانه غیبت زندگی می‌کند، اما تمرین خداگونه زیستن را در اربعین انجام می‌دهد. در منطق بازار، عمل او غیرعقلانی است. او پولش را خرج کسانی می‌کند که نمی‌شناسد، اما در منطق مهدوی، او با این کار، خود را آماده هدف متعالی می‌کند و لذتی می‌برد که هیچ کالای مصرفی‌ای توان رقابت با آن را ندارد.

زیربنای اقتصاد مهدوی

برای درک عمیق‌تر از اینکه چرا چنین الگویی در جامعه مهدوی نه تنها موجب فروپاشی اقتصادی نمی‌شود که رکن اصلی آن است، باید به سراغ معیار‌های این جامعه رفت. در ادبیات اسلامی، عصر ظهور امام مهدی (عج) به عصر عدالت کامل و رفع فقر جهانی تعبیر شده است. کارشناسان مهدوی تأکید می‌کنند جامعه مهدوی در همه سطوح سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آکنده از عدالت است و هیچ‌کس در آن محروم نمی‌ماند.

از منظر روایات، در زمان ظهور حضرت مهدی (عج) نظام قرض‌الحسنه و کمک متقابل همه‌جانبه برقرار می‌شود؛ به‌گونه‌ای که هیچ بدهکاری نمی‌ماند مگر اینکه امام عصر قرض او را ادا می‌کند و هیچ دینی به گردن مردم نیست مگر اینکه امام آن را برمی‌گرداند. به عبارتی خودِ امامت حضرت مهدی (عج) تضمین‌کننده پرداخت همه دیون و رفع نیاز‌های مالی مؤمنان خواهد بود. افزون بر آن، در آموزه‌های مهدوی آمده است که فقرزدایی به معنای عام آن از شاخص‌های اصلی عدالت در آن دوره است و ثروت و امکانات جامعه به طور عادلانه توزیع می‌شود.

نکته قابل توجه در ساختار مدیریتی آن دوران، رابطه معکوس شأن و مقام با تمتع مالی است. یعنی هرچه مقام حاکمان در دولت جهانی حضرت مهدی (عج) بالاتر می‌رود، زهد اجتماعی و کم‌توقعی آنها بیشتر می‌شود؛ پوشش و خوراک ایشان ساده و عاری از تجمل خواهد بود. این یعنی نظامی که در آن، نخبگان سیاسی نه تنها در رفاه شخصی غوطه‌ور نیستند، بلکه پرچمدار ساده‌زیستی‌اند. در چنین بستری، مردم در یک خانواده بزرگ اسلامی همگی نسبت به اموال یکدیگر احساس مسئولیت می‌کنند و پیوسته در راه خدمت به همنوعان گام برمی‌دارند. اینجاست که برداشتن پول از جیب برادر مؤمن، نه یک عمل سوسیالیستی اجباری که میوه طبیعی درختی است که ریشه در ایمان دارد و آبیاری آن محبت و ولایت است.

وقتی لجستیک عشق بر ریاضیات غلبه می‌کند

حال اگر این تصویر آرمانی را با واقعیت میدانی اربعین مقایسه کنیم، شباهت‌ها حیرت‌انگیز است. راهپیمایی اربعین حسینی در عراق، با حضور ده‌ها میلیون زائر از کشور‌های مختلف از سوی بسیاری رسانه‌ها و ناظران به عنوان بزرگ‌ترین نمایش سالانه همدلی و خدمت بی‌منت شناخته می‌شود. طی این مناسک عظیم، هزاران موکب مردمی از عراق و دیگر کشور‌های جهان در طول مسیر نجف تا کربلا خدمات رایگانی از پذیرایی غذا، آب، چای و ... گرفته تا اسکان را ارائه می‌دهند.

صد‌ها هزار داوطلب به‌طور شبانه‌روزی در کنار موکب‌ها حضور دارند و به طور رایگان غذا، نوشیدنی، امکانات بهداشتی و حتی خدمات دندانپزشکی در اختیار زائران قرار می‌دهند. در سال‌های اخیر بیش از ۱۰هزار موکب مردمی از عراق و کشور‌های خارجی برای خدمت‌رسانی ثبت‌نام کرده‌اند که هر روز ده‌ها میلیون پرس غذا و آب و خدمات درمانی را در اختیار پیاده‌روی‌کنندگان قرار می‌دهند. عملاً این سفر شامل خدمات غذای رایگان و تأمین اسکان ازسوی داوطلبان است و ده‌ها هزار موکب خدمات‌رسان، در مسیر‌ها هر چیزی را که زائر نیاز دارد به رایگان فراهم می‌کنند. همین سخاوت میلیونی است که دلیل شهرت اصلی اربعین است؛ هر سال ده‌ها میلیون انسان با نذورات و پس‌انداز خود، نه‌تنها به زیارت می‌آیند بلکه در طول مسیر، هزینه و تلاش بسیاری را صرف می‌کنند تا شیوه پذیرایی از زائران را به حد کمال برسانند.

این مشاهدات جلوه‌ای از همان الگوی مهدوی را در راهپیمایی اربعین به تصویر می‌کشند. مردم عادی از طبقات مختلف، از کارگر و کشاورز تا آموزگار و استاد دانشگاه، سال‌ها پس‌انداز می‌کنند تا بتوانند هر سال مبلغ قابل توجهی را هزینه کنند؛ نه برای رفاه شخصی خود که برای خدمت به زائران حسین (ع). زن و مرد، پیر و جوان، گرسنگی و تشنگی را به جان می‌خرند، اما قدم‌های استوار خود را تا آخر ادامه می‌دهند و هرچه در توان دارند از پخت غذا تا تهیه دارو به‌طور رایگان به برادران و خواهران خود هدیه می‌کنند. این گذشت از منافع دنیایی، نشانه‌ای است از تمایل به رضایت الهی و تأثیرپذیری از آرمان مهدوی. این قوانین دنیاست که در اربعین رنگ می‌بازند؛ در این اجتماع شورآفرین، عشق و فداکاری حرف اول را می‌زند و افق‌های فردگرایی محدود می‌شوند.

از کمونیسم تا اومانیسم؛ ا‌لگو‌های شکست‌خورده

برای درک بهتر این پدیده، باید مروری بر تاریخ تفکر بشری داشت. تفکر کمونیستی قرن بیستم نیز دقیقاً همین وعده را می‌داد که از هرکس به اندازه توانش، به هرکس به اندازه نیازش. این شعار زیبا، در عمل به کابوسی از گرسنگی، تنبلی جمعی و سرکوب بدل شد. چراکه عامل محرک را حذف کرده بود، بدون آنکه بتواند جایگزینی معنوی برایش بسازد. انسان شوروی، نفع شخصی‌اش را در کار نمی‌دید، چون مزرعه مال همه بود، پس عملاً مال هیچ‌کس نبود. نتیجه آن شد که نظام کمونیستی با آن همه ادعا، به زباله‌دان تاریخ پیوست.

در نقطه مقابل، تفکر اومانیستی- لیبرالیستی غرب، با پذیرش بدبینی نسبت به طبیعت انسان، گفت تنها راه پیشرفت، رها کردن افسار حرص و آز بشری است. نتیجه این تفکر را امروز در آمار‌های تکان‌دهنده اقتصادی می‌بینیم. شاخص‌های اقتصادی جهانی نشان می‌دهد در جوامع سرمایه‌داری، نابرابری عظیمی حاکم است. به‌طور متوسط در کشور‌های OECD (سازمان توسعه و همکاری اقتصادی) دهک بالای ثروت یعنی ۱۰درصد ثروتمند بیش از نیمی از مجموع ثروت همه را در اختیار دارند یعنی ۵۲درصد در کل و تا ۷۹درصد در ایالات متحده، در حالی که بخش بزرگی از جامعه در فقر یا تنگنای معاش روزمره به‌سر می‌برد. هشت مرد به اندازه ۶/۳ میلیارد نفر جمعیت فقیر جهان، ثروت دارند. ثروت‌اندوزی افسانه‌ای در اقلیتی بسیار کوچک، و له‌شدن اکثریت زیر چرخ‌دنده‌های این ثروت‌اندوزی. این سیستم نیز در حل معمای انسان نوعدوست شکست خورده است.

اخیراً سریالی امریکایی به نام پلوریبوس Pluribus به معنای یک از بسیار که یک درام علمی- تخیلی پساآخرالزمانی است، تلاش می‌کند این وحشت غرب از نوعدوستی جمعی را به تصویر بکشد. در این سریال، یک نیروی مرموز مردم را به ذهن واحدی تبدیل می‌کند، طوری که کل بشریت به یک موجود واحد متحد تبدیل می‌شود و تلاش جمعی بدون منافع فردی را در پیش می‌گیرد. جوامعی که در آنها همه مردم به یکباره تصمیم می‌گیرند در مسیر درستی و خوبی عمل کنند و بدون هرگونه جنگ و آسیب حتی به حیوانات و درختان زندگی کنند، به عنوان یک ویروس خطرناک شناسایی می‌شوند که می‌تواند به نابودی نسل بشر بینجامد. از دید خالقان این سریال، انسان بودن بدون خودخواهی در نهایت ویروس است که می‌تواند نسل ما را نابود کند، چراکه غرائز بقا را از کار می‌اندازد!

اما اربعین و تفکر مهدوی پاسخی دندان‌شکن به هر دو پارادایم است. برخلاف کمونیسم که با سرکوب غریزه مالکیت همراه بود، در اربعین، مالکیت هست، اما وابستگی به آن نیست. کشاورز عراقی مالک موتور برق است، نه دولت، و از سر عشق و نه اجبار، همه داراییش را می‌بخشد؛ و برخلاف لیبرالیسم که انسان را گرگ انسان می‌داند و از هر گونه اتحاد جمعی به وحشت می‌افتد، در اینجا انسان برای انسان، بهشت می‌سازد. اسلام می‌گوید همکاری جمعی و ایثار مطلق با حفظ حیات فردی و کرامت انسانی ناسازگار نیست. آموزه‌های دین، بر خلاف روایت هالیوودی، پیروان خود را به ساختن چنین تمدنی فرامی‌خوانند، تمدنی که در آن، فردیت در خدمت جمع شکوفا می‌شود، نه آنکه در آن مستحیل شود.

رمزگشایی از انگیزه‌ای به نام رضایت الهی

سؤال محوری این است که چرا یک استاد دانشگاه عراقی که می‌تواند تعطیلات تابستان را در اروپا بگذراند، عرق‌ریزان در یک موکب می‌ایستد و به زائران چای می‌دهد و کفش‌هایشان را واکس می‌زند! چرا یک بانوی ایرانی زیورآلاتش را می‌فروشد تا هزینه سفر زیارت همسایه‌اش را تأمین کند! چرا یک افغانستانی با پای پیاده از مرز‌های دور می‌آید، در حالی که خودش نیازمند است، اما در مسیر، هر چه دارد با زائران تقسیم می‌کند!

پاسخ این پرسش‌ها را باید در مفهومی جست‌و‌جو کرد که قرآن از آن به «رزقاً من الله» و «ابتغاء مرضات الله» تعبیر می‌کند. قرآن کریم فرمان می‌دهد که «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى» (و یکدیگر را در نیکی و پرهیزکاری یاری کنید). در اندیشه اسلامی، کار‌های دسته‌جمعی بر کار‌های فردی برتری دارند و شرایط پیشرفت جامعه در همکاری و همافزایی جمعی است. امام صادق (ع) در این زمینه فرموده است که هر کس در پیشبرد کار مسلمانان اهتمام نورزد، در شمار مسلمانان نیست. این سخنان نشان می‌دهد هر فرد مؤمن علاوه بر تلاش برای نفع شخصی، تکلیف شرعی دارد با همسایگان و مؤمنان خود همکاری کند و در انجام فعالیت‌های نیک اجتماعی سهیم باشد.

در جامعه مهدوی و ریزنمونه آن یعنی اربعین، رضایت الهی به عنوان یک کالای اقتصادی فوق‌العاده ارزشمند تعریف می‌شود. مردم کار می‌کنند، اما نه صرفاً برای لذت مادی. آنها به دنبال سود هستند، اما این سود در آخرت تعریف می‌شود. این یک مبادله پایاپای نیست که من به تو پول بدهم و تو به من کالا دهی. این یک سرمایه‌گذاری بلندمدت در بانکی است که خدا ضامن آن است. در چنین نظامی، هر کس حق دیگران را حق خود می‌داند.

اربعین، تمرین جامعه مهدوی

واقعیت این است که اربعین فقط یک راهپیمایی مذهبی نیست؛ یک مانور اجتماعی است. در این اجتماع ده‌ها میلیونی، افراد از ده‌ها ملیت عراقی، ایرانی، لبنانی، کویتی، بحرینی، آذربایجانی، یمنی، افغانستانی، پاکستانی و ... کنار هم قرار می‌گیرند. زبان هم را نمی‌فهمند، اما یک نظام توزیع ثروت خودجوش شکل می‌گیرد که در آن:

اولاً تولید هدفمند است یعنی مثلاً کشاورز ترک‌تبار اهل دیالی، با علم به اینکه محصولش در اربعین مصرف می‌شود، با انگیزه بیشتری گندم می‌کارد. راننده تاکسی بغدادی، تمام سال را برای درآمد ایام اربعین نقشه می‌کشد، نه برای آنکه پولش را در بانک بگذارد، بلکه برای آنکه در این ایام، زائران را در منزل خود اسکان دهد. این یعنی انگیزه تولید از بین نرفته، بلکه ارتقا یافته است. این افراد که زندگی عادی دارند از یک سو مشغول کار و تلاشند، اما از سوی دیگر به این باور رسیده‌اند که خیر مؤمنان را باید حتی به قیمت کاهش درآمد و صرفه‌جویی شخصی فراهم کنند.

دوماً مصرف متعالی است یعنی مثلاً فردی که یک سال تمام، چند سال بیشتر کار کرده تا پولش را برای اربعین پس‌انداز کند، حالا این پول را با لذتی وصف‌ناپذیر در طبق اخلاص می‌گذارد و به زائر می‌بخشد. لذت این مصرف ایثارگرانه برای او به مراتب بیشتر از لذت خریدن یک گوشی موبایل جدید است.

سوماً نظام قرض‌الحسنه الهی یعنی در نگاه مهدوی، وقتی تو از جیب برادرت پول برداشتی، نه تو بدهکاری و نه او طلبکار است. این رابطه بر اساس حلال کردم طیب خاطر است. این همان حلقه گمشده اقتصاد مدرن است. در اربعین می‌بینیم که موکبدار عراقی نه تنها از اینکه زائر از او غذا می‌گیرد ناراحت نیست، بلکه التماس می‌کند که برادرجان، نان ما را بخور، آبروی ما را بخر. این یعنی عرضه‌کننده خدمت، خود را مدیون تقاضاکننده می‌داند. این وارونگی شگفت‌انگیز، فقط در سایه ولایت معنا می‌یابد.

الگوی مهدوی ویروس دنیای مدرن

برگردیم به سریال «پلوریبوس». چرا هالیوود، این پیامبر مدرنیته، جامعه‌ای که در آن همه خوب هستند را به عنوان ویروس معرفی می‌کند! چون تمدن مدرن غرب، بر پایه کمیابی Scarcity بنا شده است. اقتصاد مدرن می‌گوید منابع محدود است و انسان‌ها نامحدودالخواسته‌اند. در این میدان نبرد، ما به رقابت نیاز داریم تا زنده بمانیم. اگر ناگهان همگان ایثارگر شوند و منافع شخصی را کنار بگذارند، کل این نظام رقابتی فرو می‌ریزد. از دید یک لیبرال، این یک فاجعه است؛ چون نظم موجود را بر هم می‌زند.

اما اسلام مهدوی، دقیقاً همان چیز را وعده می‌دهد که غرب از آن وحشت دارد و آن زمانی است که «وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ بَرَکاتِهَا» (و زمین برکاتش را بیرون می‌ریزد). در جامعه مهدوی، به برکت عدالت و تقوا، مفهوم کمیابی از بین می‌رود. شاید این حتی به معنای نبود محدودیت فیزیکی نباشد، بلکه به معنای تغییر نگاه انسان به داشته‌ها باشد. وقتی تو بدانی که روزی تنها دست خداست و نه در کیف پول همسایه، و وقتی باور کنی که با انفاق، پولت نه تنها کم که زیاد می‌شود، آنگاه موتور محرکه اقتصاد تغییر می‌کند.

در اربعین، ما این برکت را با گوشت و پوست خود لمس می‌کنیم. آمار‌ها می‌گویند در یک بازه زمانی کوتاه، بیش از ۲۰میلیون نفر در منطقه‌ای نسبتاً محدود اسکان و پذیرایی می‌شوند. از نظر مهندسی تدارکات، این یک غیرممکن است. حتی ارتش‌های پیشرفته جهان برای لجستیک چنین جمعیتی دچار فروپاشی می‌شوند. اما در اربعین، نه تنها کمبودی حس نمی‌شود، بلکه غذا دورریز می‌شود. این از برکت حسین است؛ همان مفهوم گم‌شده‌ای که در محاسبات سرد ریاضی و مهندسی صنایع غرب نمی‌گنجد.

از «جیب» تا «قلب»، تحول مفهوم مالکیت

شاید کلیدی‌ترین مفهوم در این مقایسه، تحولی باشد که در احساس مالکیت رخ می‌دهد. در جامعه مصرفی امروز، من مساوی است با دارایی‌هایم (I am what I have) انسان غربی با ماشین، لباس و خانه‌اش تعریف می‌شود. از دست دادن اینها یعنی از دست دادن هویت، اما در جامعه مهدوی و به تبع آن در اربعین، من مساوی است با ایمانم و خدمتم. انسان اربعینی با موکبش، با عرقی که برای خدمت می‌ریزد و با چایی که در لیوان می‌دهد تعریف می‌شود. وقتی از جیب برادر مؤمن برداشتی، در حقیقت از جیب خودت برداشته‌ای. این جمله فقط یک شعار عاطفی نیست. این یک واقعیت روانشناختی است. در این جامعه، مرز‌های خود و دیگری برداشته می‌شود. جامعه به یک بدن واحد تبدیل می‌شود که اگر عضوی از آن درد کند، سایر اعضا بی‌خوابی می‌کشند. وقتی پای یک زائر خسته از راهپیمایی تاول می‌زند، کسی که در ۵۰۰کیلومتری او پلو می‌پزد، دردی مشترک را حس می‌کند. این گسترش دایره خود تا بی‌نهایت، بزرگ‌ترین دستاورد تمدنی اربعین است.

سخن آخر، سفر از اربعین تا ظهور

راهپیمایی اربعین را باید اتوپیای موقت نامید. یک بهشت چندروزه روی ویرانه‌های دنیای مادی. ما در اربعین، تصویری فشرده و شتاب‌زده از حکومت جهانی مهدوی را می‌بینیم. در واقع می‌توان گفت راهپیمایی اربعین تابلوی کاملاً زنده‌ای از آموزه‌های مهدوی است که در آن، فرد و جمع در کنار هم پیش می‌روند و مفهومی به نام همه‌چیز برای منافع شخصی در فضای معنوی پررنگ دیگری حل می‌شود. کسانی که این روز‌ها در گرمای ۵۰درجه، از جیب خود می‌زنند تا کام زائری را شیرین کنند، همان‌هایی هستند که اگر امامشان بیاید، با جان و دل، دنیا را در خدمت مستضعفان قرار می‌دهند.

آن کشاورز عراقی که یک سال زحمت می‌کشد تا موتور برق بخرد، در حقیقت دارد فریاد «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین در روز عاشورا را پاسخ می‌دهد. او ثابت می‌کند که نسل انسان، هنوز منقرض نشده است. هنوز هستند کسانی که هدفی فراتر از شکم و شهوت دارند. اربعین، رفراندومی جهانی برای اثبات این ادعاست که می‌شود بدون چشم‌داشت مادی و صرفاً بر اساس رضایت الهی زیست؛ و این یعنی، مهدی (عج) تنها نیست. حتی اگر هنوز در پرده غیبت باشد، میلیون‌ها انسان در جهان، همان سبک زندگی‌ای را تمرین می‌کنند که قرار است در دولت کریمه‌اش رسمیت یابد؛ سبک زندگی‌ای که در آن، هر کسی می‌تواند راحت از جیب برادرش پول بردارد و خرج کند، نه به خاطر هرج‌ومرج و تنبلی، بلکه به خاطر عشقی که بزرگ‌تر از تمام ثروت‌های زمین است.

از این منظر، مسیر نجف تا کربلا، نه فقط یک جاده ۸۰کیلومتری که شاهراهی به سوی تمدن موعود است. هر قدم زائر، امضایی بر طومار وفاداری به آن آرمانشهر گمشده است و هر استکان چای موکبداران، جرعه‌ای از نهر‌های جاری در بهشت مهدوی است. اینجا دیگر سؤال از جیب چه کسی برداشتی معنایی ندارد؛ چون در این وادی، همه جیب‌ها یکی است و آن جیب پربرکت امام‌زمان (عج) است.




 فیلترینگ، برق یا دکل؛ مقصر افت کیفیت اینترنت کدام است؟ | گلایه کاربران سه اپراتور اصلی از اختلالات و ناپایداری اینترنت
۲۴ دقیقه قبل / سایت اقتصادنیوز

فیلترینگ، برق یا دکل؛ مقصر افت کیفیت اینترنت کدام است؟ | گلایه کاربران سه اپراتور اصلی از اختلالات و ناپایداری اینترنت

اقتصادنیوز:از یک محله تا محله دیگر و از یک ساعت تا ساعت بعد، کیفیت اینترنت تغییر می‌کند؛ تجربه‌ای که کاربران سه اپراتور اصلی هر روز با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

 نسخه کیهان برای گرانی‌ها؛ افزایش هزینه جنگ و «انتقام»
۵۴ دقیقه قبل / سایت رویداد‌ ۲۴

نسخه کیهان برای گرانی‌ها؛ افزایش هزینه جنگ و «انتقام»

روزنامه کیهان در گزارشی با مقایسه برجام و تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، به اظهارات اخیر عبدالناصر همتی درباره آزاد نشدن پول‌های بلوکه‌شده استناد کرده و نتیجه گرفته است که تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نیز مانند برجام دستاورد اقتصادی ملموسی برای ایران نداشته است.

 جانشین بیرانوند در تراکتور مشخص شد + عکس | بازی با پرسپولیس آخرین دیدار؟
۲۸ دقیقه قبل / خبرگزاری همشهری‌آنلاین

جانشین بیرانوند در تراکتور مشخص شد + عکس | بازی با پرسپولیس آخرین دیدار؟

در صورت نهایی شدن مشمولیت بیرانوند، تراکتور بدون نیاز به جذب گلر جدید، یک دروازه‌بان آماده در اختیار دارد.

 پیمان معادی مدل برند ایتالیایی شد+عکس
۲۲ دقیقه قبل / سایت تابناک

پیمان معادی مدل برند ایتالیایی شد+عکس

پیمان معادی، بازیگر ایرانی، در همکاری جدید خود با برند ایتالیایی «ایزایا» به‌عنوان مدل جلوی دوربین رفت.

 تصاویر محاکمه و صدور حکم اعدام پسرعموی بشار اسد
۶ ساعت قبل / سایت تابناک

تصاویر محاکمه و صدور حکم اعدام پسرعموی بشار اسد

دادگاه جنایی دولت شورشیان سوریه «وسیم الاسد»، پسرعموی بشار اسد را با اتهامات ادعایی به اعدام محکوم کرد. تصاویر انتقال پسرعموی اسد را می‌بینید و می‌شنوید.

 انفجارهای مهیب انبار مهمات در لیبی - تسنیم
۴ ساعت قبل / خبرگزاری تسنیم

انفجارهای مهیب انبار مهمات در لیبی - تسنیم

گزارش‌ها از لیبی از وقوع انفجارهای شدید در یک انبار مهمات خبرمی دهند.