در بخش عمده قرن بیستم، سینما بر پایه شیوهای کلاسیک از تدوین پیش میرفت که نماها طولانیتر بودند، دوربین با طمأنینه حرکت میکرد و برشها تا حد امکان نامرئی باقی میماندند. اصل اساسی این بود که تدوین باید در خدمت روایت باشد، نه اینکه توجه تماشاگر را جلب کند. اما این قواعد از دهه ۱۹۹۰ به بعد دگرگون ش
