گزارش اختصاصی از رویداد رسانه‌ای SHOWROOM سازمان فناوری اطلاعات ایران | از کاهش ۷ همتی هزینه مردم تا تراکنش ۴۸ میلیاردی

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ سید محمد رضا حسینی، در تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۶، پیمان دفاعی مشترکی میان سه کشور عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در شهر مکه به امضا رسید که به سرعت به «پیمان مکه» شهرت یافت. این رویداد مهم سیاسی-نظامی در شرایطی رخ داد که خاورمیانه درگیر جنگی تمام‌عیار میان ایران از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر است و کشور‌های عربی حوزه خلیج فارس نیز به طور مستقیم در این مناقشه درگیر شده‌اند.

امضای این پیمان، معماری امنیتی خاورمیانه را وارد مرحله تازه‌ای کرده و پرسش‌های اساسی را درباره آینده نظم امنیتی منطقه و جایگاه ایران در آن برانگیخته است. برای درک بهتر این تحول، باید به بستر‌های شکل‌گیری آن توجه کرد که مهم‌ترین آنها، بحران فزاینده اعتماد به آمریکا است. جنگ جاری ایران و آمریکا به روشنی نشان داده که اتکای صرف به ایالات متحده دیگر راهگشا نیست و کشور‌های عربی منطقه را به سمت ائتلاف‌های نظامی تازه با رویکرد منطقه‌ای سوق داده است.

علاوه بر این، تجربه تاریخی پیمان‌های امنیتی در خاورمیانه - از پیمان سعدآباد و بغداد گرفته تا سنتو و ناتوی عربی - نشان می‌دهد که این توافقات عمدتاً با چالش‌هایی نظیر فقدان درک مشترک از تهدید و ضعف مشروعیت سیاسی مواجه بوده‌اند؛ به‌گونه‌ای که به تعبیر جعفر حق‌پناه، استاد دانشگاه، «خاورمیانه گورستان پیمان‌های امنیتی بسیار زیادی» محسوب می‌شود. با این حال، تحولات اخیر نشان از تغییر الگوی این پیمان‌ها دارد و پیمان مکه نیز در چنین بستری و با ایفای نقش میانجیگرانه پاکستان در جریان جنگ آمریکا و ایران شکل گرفته که به تقویت موقعیت اسلام‌آباد در معادلات منطقه‌ای کمک شایانی کرده است.

پیمان مکه چگونه شکل گرفته است؟

پیمان مکه در واقع یک پیمان دفاعی متقابل سه‌جانبه است که بر اساس توافقنامه راهبردی دفاع متقابل دوجانبه میان عربستان و پاکستان، امضاشده در سپتامبر ۲۰۲۵، بنا شده و آن را به یک سازوکار سه‌جانبه گسترش می‌دهد.

ماده اصلی این پیمان بر اساس اصل دفاع جمعی استوار است و صراحتاً اعلام می‌کند که حمله به هر یک از این سه کشور، به منزله حمله به تمام آنها تلقی خواهد شد و هدف آن «تقویت بازدارندگی جمعی در برابر هرگونه اقدام تجاوزکارانه» اعلام شده است.

ترکیب سه کشور امضاکننده نیز پیامی راهبردی و منحصر‌به‌فرد دارد؛ عربستان با جایگاه مذهبی و اقتصادی خود نقش محوری در بازار جهانی انرژی ایفا می‌کند، ترکیه به عنوان دارنده بزرگترین ارتش ناتو، پس از آمریکا، از توانمندی‌های صنعتی و نظامی گسترده‌ای برخوردار است و پاکستان نیز به عنوان تنها قدرت اسلامی دارای سلاح اتمی شناخته می‌شود.

به بیان اسامه بن‌جاوید، خبرنگار الجزیره، این پیمان «اساساً سه کشور از بزرگترین جمعیت‌های مسلمان را در کنار هم قرار می‌دهد» و آغاز «معماری امنیتی متفاوتی» در منطقه به شمار می‌رود. همچنین این سه کشور در سه حوزه جغرافیایی متمایز از جغرافیای امنیتی جهان اسلام قرار دارند که این ویژگی، پیمان مکه را از یک توافق صرفاً منطقه‌ای فراتر برده و به آن بُعد فرامنطقه‌ای و تأثیرگذاری در سطوح بالاتر می‌بخشد.

نسبت پیمان مکه با ایران؛ تهدید یا فرصت؟

اما سوال کلیدی اینجاست که نسبت پیمان مکه با ایران چیست و آیا این توافق را باید تهدیدی جدی برای تهران تلقی کرد یا فرصتی در افق تحولات؟

پاسخ به این پرسش به طرز عجیبی دوگانه است، چرا که پیمان مکه هم می‌تواند علیه ایران باشد و هم علیه اسرائیل.

از یک سو، امضای این پیمان در شرایطی که تنش و رویارویی میان آمریکا و ایران ادامه دارد، اهمیت راهبردی آن را برای معادلات امنیتی کنونی آشکار می‌سازد و ایرانی‌ها از هم‌اکنون آن را «نوعی تلاش برای ایجاد بازدارندگی بالقوه علیه قدرت نظامی منطقه‌ای خودشان» می‌دانند.

از سوی دیگر، مقامات عربستان و ترکیه تصریح کرده‌اند که این پیمان علیه هیچ کشوری در منطقه نیست و صرفاً جنبه دفاعی دارد؛ هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه، نیز تأکید کرده که ایران هدف این پیمان نیست و ناصر هادیان، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، معتقد است که در کوتاه‌مدت ممکن است این پیمان علیه ایران به نظر آید ولی در بلندمدت چنین نیست.

با این حال، تحلیل‌گران بر این نکته اتفاق نظر دارند که خطر اصلی پیمان مکه برای ایران، انزوای سیاسی است، نه تهدید نظامی مستقیم.

به گفته جعفر حق‌پناه، آنچه بیش از همه ایران را نگران می‌کند، ظهور ائتلاف‌های دفاعی منطقه‌ای بدون حضور ایران است؛ چیزی که به تدریج ایران را در حاشیه ترتیبات امنیتی منطقه‌ای قرار می‌دهد و خطر انزوای سیاسی تهران را جدی‌تر می‌کند.

همچنین برخی تحلیل‌گران احتمال داده‌اند که ایران در آینده به این پیمان بپیوندد، اما این امر در شرایط فعلی تقریباً غیرممکن است، چرا که ایران اکنون درگیر جنگ با آمریکا و اسرائیل است و عضویت در این پیمان به معنای کشاندن ترکیه، عربستان و پاکستان به قلب این میدان پرمخاطره است؛ در حالی که هر سه کشور، با وجود اختلافات با اسرائیل، نه به دنبال جنگ با آن هستند و نه آمادگی ورود به چنین جنگی را دارند.

چالش‌های ساختاری پیمان مکه

با تمام این تفاسیر، پیمان مکه با چالش‌ها و موانع ساختاری جدی نیز روبروست که می‌تواند آینده آن را با ابهام مواجه سازد.

مهم‌ترین این موانع، پایداری رقابت‌های درونی میان اعضا به ویژه عربستان و ترکیه در مسائل منطقه‌ای است؛ این دو کشور در موضوعاتی، چون عراق، سوریه، شامات، فلسطین و مسائل خلیج فارس همچنان با یکدیگر رقیب هستند و برای مثال، ترکیه همراهی کامل با قطر دارد که همچنان با عربستان در تنش است.

علاوه بر این، یک فاصله معنادار میان اعلام تعهد امنیتی و اجرای عملی آن وجود دارد و بازدارندگی تنها زمانی معتبر است که دشمن باور کند که اعضا در صورت لزوم هزینه‌های ناشی از ایفای تعهدات خود را متقبل می‌شوند.

در حالی که در خاورمیانه، پیمان‌های امنیتی موفق مانند ناتو در مجموعه‌هایی شکل گرفته‌اند که بیشترین شباهت‌ها و پیوند‌های مکمل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را داشته‌اند، اما در منطقه ما چنین پیوند‌های مکملی وجود ندارد و به عبارت دقیق‌تر، «هیچ‌کدام از پیمان‌های پیشین عملاً با پیوند‌های مکمل اقتصادی و سیاسی همراهی پیدا نکرده‌اند».

پیمان مکه و آینده نظم امنیتی خاورمیانه

در نهایت، پیمان مکه را باید در چارچوب گذار از نظم امنیتی وابسته به قدرت‌های فرامنطقه‌ای به سوی نظم امنیتی شبکه‌ای و چندلایه در خاورمیانه تحلیل کرد.

این پیمان هرچند با چالش‌های جدی مواجه است، اما نشان‌دهنده یک واقعیت انکارناپذیر است که کشور‌های منطقه به دنبال الگو‌های جدیدی برای تأمین امنیت جمعی خود هستند.

برای ایران، پیمان مکه بیش از آنکه یک تهدید نظامی فوری باشد، یک چالش ژئوپلیتیک و دیپلماتیک محسوب می‌شود که روند انزوای سیاسی تهران را سرعت می‌بخشد؛ هرچند سابقه تاریخی پیمان‌های دفاعی در خاورمیانه نشان می‌دهد که این توافقات اغلب با موانع ساختاری و اراده‌های متضاد بازیگران منطقه‌ای مواجه می‌شوند و آزمون واقعی پیمان مکه نه در متن آن، که در هنگام وقوع بحران‌های نظامی آینده رقم خواهد خورد.

سید محمد رضا حسینی، دبیر انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه یزد

انتشار یادداشت‌ها به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.

امروزه میانگین طول عمر انسان حدود ۷۱ سال است.تعداد کمی از افراد به تولد ۱۰۰سالگی خود می‌رسند و عنوان صدساله (Centenarian) را به دست می‌آورند و تعداد بسیار کمتری نیز بیش از ۱۱۰ سال عمر می‌کنند. به این افراد فوق‌صدساله (Supercentenarian) گفته می‌شود.

به گزارش انتخاب و به نقل از sciencealert؛ پژوهش جدیدی که در مجموعه انتشارات Cell Press منتشر شده، یک توضیح احتمالی برای این موضوع ارائه می‌دهد که چرا این افراد بسیار سالخورده ممکن است بتوانند در برابر افزایش خطر ابتلا به سرطان و بیماری‌ها، با وجود بالا رفتن سن، مقاومت کنند.

به نظر می‌رسد در حوالی ۱۰۰سالگی، نوع نادری از سلول‌های T کمک‌کننده (T helper cells) در بدن این افراد تکثیر می‌شود و با گذشت زمان، هم تعدادشان افزایش می‌یابد و هم ویژگی‌هایشان با شرایط جدید سازگار می‌شود.

نویسندگان مطالعه می‌نویسند: «این سلول‌ها روندی مرحله‌به‌مرحله از تمایز و انعطاف‌پذیری در تولید سیتوکین‌ها نشان می‌دهند که حاکی از پاسخ‌های سازشی به آنتی‌ژن‌های مداوم در طول سالمندی سالم است.» سلول‌های ایمنی نادرِ نابودکننده سرطان ممکن است از افراد بالای ۱۱۰ سال محافظت کنند

پژوهش جدید نشان می‌دهد سلول‌های ایمنی خاصی که از سلول‌های T کمک‌کننده به نوع نادری از سلول‌های T کشنده تبدیل می‌شوند، ممکن است به افرادی که بیش از ۱۰۰ سال عمر می‌کنند کمک کنند تا با تهدیدهای سیستم ایمنی مقابله کنند.

همه ما بخشی از سلول‌های T کمک‌کننده را که به آن‌ها سلول‌های CD4 نیز گفته می‌شود، در سیستم ایمنی تطبیقی خود داریم.

سلول‌های CD4 انواع مختلفی دارند که برخی از آن‌ها بسیار نادرتر از بقیه هستند. برای مثال، سلول‌های T سیتوتوکسیک CD4 یا CD4 CTL معمولاً در بدن انسان تعداد بسیار کمی دارند.

این سلول‌های T بیشتر نقش کشنده دارند تا کمک‌کننده؛ وظیفه آن‌ها گشت‌زنی در بدن و شناسایی سلول‌های آلوده، آسیب‌دیده یا سرطانی و از بین بردن آن‌ها پیش از ایجاد آسیب بیشتر است.

با این حال، زمانی که افراد وارد دهه ۹۰ زندگی خود و سال‌های بالاتر می‌شوند، به نظر می‌رسد تعداد این سلول‌های CD4 CTL که معمولاً کمیاب هستند، به‌طور چشمگیری افزایش پیدا می‌کند.

این الگوی از نظر آماری معنادار، در نمونه‌های خون ۲۸ شرکت‌کننده ژاپنی مشاهده شد؛ البته اندازه این نمونه بسیار کوچک است و چون همه شرکت‌کنندگان از یک کشور بودند، لزوماً نمی‌توان نتایج را به کل جمعیت جهان تعمیم داد.

در نمونه‌های خون ۸ فرد در دهه‌های ۷۰، ۸۰ و ۹۰ زندگی، میانه سهم سلول‌های CD4 CTL حدود ۴ درصد بود.

در میان ۱۰ فرد صدساله شرکت‌کننده در مطالعه، این میزان به ۹.۶ درصد رسید و در افراد فوق‌صدساله به ۱۷.۶ درصد افزایش یافت.

البته حتی در همین نمونه کوچک نیز موارد استثنایی وجود داشت؛ به‌عنوان مثال، یکی از شرکت‌کنندگان که هنوز به ۱۰۰سالگی نرسیده بود، بالاترین میزان این سلول‌ها را در خون خود داشت.

این سلول‌ها فعال بودند و نشانه‌ای از فرسودگی یا خستگی عملکردی نشان نمی‌دادند.

کوسوکه هاشیموتو، ایمنی‌شناس از دانشگاه اوساکا در ژاپن، می‌گوید:

«پیری سیستم ایمنی صرفاً یک فرایند زوال و کاهش عملکرد نیست.»

او ادامه می‌دهد:

«افزایش انتخابی برخی سلول‌های T نشان می‌دهد که حتی در سنین بسیار بالا نیز سیستم ایمنی ممکن است همچنان بتواند خود را با چالش‌های مرتبط با افزایش سن سازگار کند.»

پژوهشگران با بررسی پروتئین‌های موجود در سطح این سلول‌ها دریافتند که سلول‌های CD4 CTL زمانی شکل می‌گیرند که سلول‌های T کمک‌کننده ابتدا پروتئین CD27 و سپس CD28 را از دست می‌دهند.

سلول‌های T کشنده در پاسخ به یک حمله ایمنی، می‌توانند از خود نسخه‌های متعددی ایجاد کنند و به این ترتیب یک ارتش میکروسکوپی از سلول‌های مشابه تشکیل دهند.

دقیقاً همین اتفاق در نمونه‌های خون افراد مسن‌تر مشاهده شد.

به‌طور میانگین، حدود ۳۳ درصد از سلول‌های CD4 CTL موجود در خون آن‌ها، نسخه‌هایی از یک سلول اولیه بودند.

در نمونه خون یکی از افراد صدساله، تقریباً نیمی از سلول‌های CD4 CTL نسخه‌هایی از همان یک سلول بودند.

این یافته نشان می‌دهد که پس از رسیدن انسان به سنین بسیار بالا، بدن ممکن است با افزایش تهدیدهای ایمنی مواجه شود و افزایش تعداد سلول‌های CD4 CTL شاید به افراد فوق‌صدساله، دست‌کم در میان افرادی که در ژاپن زندگی می‌کنند، کمک کند تا از این تهدیدها جان سالم به در ببرند. ارتباط پیری با سلول‌های سرطانی

هاشیموتو می‌گوید:

«با افزایش سن، سلول‌های غیرطبیعی، از جمله سلول‌های پیرشده و سلول‌های سرطانی، بیشتر می‌شوند.»

او اضافه می‌کند:

«یافته‌های ما نشان می‌دهد که سازگاری سیستم ایمنی با این تغییرات ممکن است در طول عمر استثنایی نقش داشته باشد.»

در واقع، یافته‌های این پژوهش این احتمال را مطرح می‌کنند که سیستم ایمنی افراد بسیار سالخورده، برخلاف تصور رایج، الزاماً فقط ضعیف‌تر نمی‌شود؛ بلکه ممکن است در برخی افراد، برخی بخش‌های سیستم ایمنی به شکل انتخابی تقویت و سازگار شوند تا با تهدیدهای ناشی از افزایش سن مقابله کنند.

البته این مطالعه هنوز به معنای اثبات علت طول عمر بالای این افراد نیست. تعداد شرکت‌کنندگان کم بوده و همه آن‌ها ژاپنی بودند؛ بنابراین برای مشخص شدن اینکه آیا این الگو در افراد بسیار سالخورده در سراسر جهان نیز وجود دارد و آیا واقعاً به افزایش طول عمر کمک می‌کند، به پژوهش‌های بزرگ‌تر نیاز است.

این پژوهش در مجموعه Cell Press منتشر شده است. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر عکس یادگاری مقامات شهر قوچان در دوران قاجار خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : چرا بعضی خودروها دستگیره عقب مخفی دارند؟ بیشتر بخوانید: گیاه‌خواری می‌تواند در عرض یک ماه فعالیت ژن‌های شما را تغییر دهد تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

اگر نیمه‌شب با صدای بلند و ناله‌مانند گربه‌تان از خواب پریده باشید، احتمالاً این سؤال برایتان پیش آمده که چرا گربه چنین صدایی تولید می‌کند. پاسخ برخلاف تصور رایج، فقط اینکه «غذا می‌خواهد» یا «دنبال جلب توجه است» نیست.

به گزارش خبرآنلاین، «زوزه کشیدن» گربه‌ها نیز تعریف کاملاً مشخصی ندارد. در پزشکی دامپزشکی، این اصطلاح معمولاً برای صداهای بلند و خشن گربه در موقعیت‌هایی مانند پرخاشگری یا جفت‌گیری به کار می‌رود، اما صاحبان حیوانات خانگی ممکن است تقریباً هر صدای بلند و کشیده‌ای را زوزه بدانند. همین تفاوت باعث می‌شود شرایطی که گربه در آن صدا تولید می‌کند، اهمیت زیادی داشته باشد. ناله گربه‌ها ریشه‌ای بسیار قدیمی دارد

به گفته پژوهشگران، این نوع صدا احتمالاً بسیار قدیمی‌تر از گربه‌های خانگی است و حتی پیش از اهلی‌شدن آن‌ها وجود داشته است. گربه وحشی آفریقایی، نزدیک‌ترین خویشاوند زنده گربه خانگی، نیز هنگام مواجهه با رقیبان از صداهایی مشابه استفاده می‌کند.

حفظ و دفاع از قلمرو برای بسیاری از حیوانات با دسترسی به غذا، امنیت و فرصت جفت‌گیری ارتباط دارد. به همین دلیل، حیوانات در طول تکامل صداهای بلند و مشخصی ایجاد کرده‌اند تا بتوانند رقیبان را از قلمرو خود دور کنند، بدون اینکه هر بار مجبور به درگیری فیزیکی شوند.

بنابراین وقتی دو گربه در محله روبه‌روی یکدیگر قرار می‌گیرند و یکی از آن‌ها صدایی بلند و کشیده تولید می‌کند، ممکن است در واقع در حال اجرای رفتاری باشد که قدمتی بسیار بیشتر از زندگی گربه‌ها در کنار انسان دارد. ترس، درگیری و استرس

گربه‌ها فقط برای دفاع از قلمرو خرناس نمی‌کشند. وقتی حیوان احساس ترس کند، در گوشه‌ای گرفتار شود یا بخواهد حیوان یا حتی انسان دیگری را از خود دور کند نیز ممکن است چنین صدایی تولید کند.

یک متخصص رفتارشناسی دامپزشکی می‌گوید اگر گربه‌ای هنگام نزدیک‌شدن فردی شروع به زوزه کشیدن کند، این رفتار می‌تواند پیامی شبیه «لطفاً نزدیک‌تر نشو» داشته باشد.

موقعیت‌های پراسترس نیز می‌توانند باعث ایجاد این صدا شوند؛ برای مثال، رفتن به دامپزشکی، مهارشدن یا درگیری با گربه‌های دیگر. گربه‌های ماده در دوره فحلی و گربه‌های نر هنگام رقابت بر سر جفت نیز ممکن است صداهای بسیار بلندی تولید کنند.

با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این صدا همیشه به معنای درخواست آگاهانه برای کمک نیست. گاهی زوزه صرفاً بیان بیرونی یک وضعیت هیجانی شدید و ناخوشایند است. گربه‌ها یاد گرفته‌اند چگونه توجه انسان را جلب کنند

البته همه صداهای بلند گربه را نمی‌توان خرناس واقعی دانست. گربه‌ها مجموعه متنوعی از صداها را برای ارتباط برقرار کردن دارند و بخشی از این رفتار ارتباطی در طول زندگی در کنار انسان شکل گرفته است.

گربه‌های بالغ در شرایط طبیعی به‌ندرت برای برقراری ارتباط با گربه‌های دیگر میو می‌کنند. میوکردن بیشتر رفتاری است که بچه‌گربه‌ها برای ارتباط با مادرشان به کار می‌برند. به نظر می‌رسد گربه‌های خانگی این رفتار دوران کودکی را تا بزرگسالی حفظ کرده و آن را بیشتر به سمت انسان‌ها هدایت کرده‌اند.

یکی از دلایل احتمالی موفقیت این رفتار آن است که صدای میو گربه تا حدودی شباهت صوتی به گریه نوزاد انسان دارد و می‌تواند واکنش سریع انسان‌ها را تحریک کند. گربه نیز به‌مرور متوجه می‌شود که میوکردن نتیجه می‌دهد. به گفته پژوهشگران، گربه‌ها یاد می‌گیرند از این صدا برای جلب توجه انسان استفاده کنند.

حتی ممکن است این رابطه به نوعی آموزش معکوس تبدیل شود. فرض کنید گربه هر روز ساعت پنج صبح شروع به صداکردن می‌کند و صاحبش بلافاصله ظرف غذا را پر می‌کند. حیوان به‌سرعت یاد می‌گیرد که تولید صدا نتیجه مطلوبی دارد و ممکن است این رفتار را بیشتر تکرار کند؛ نه لزوماً برای آزار صاحبش، بلکه چون فهمیده این روش مؤثر است. چرا تشخیص «زوزه» گربه‌ها دشوار است؟

یکی از نکات جالب درباره زوزه‌کشیدن گربه‌ها این است که حتی انسان‌ها نیز تعریف یکسانی از آن ندارند. در پژوهشی که در سال ۲۰۲۵ در مجله Animal Behaviour منتشر شد، پژوهشگران از شرکت‌کنندگان خواستند صداهای مختلف گربه‌ها را که از منابع آنلاین جمع‌آوری شده بود، در گروه‌هایی مانند میو، خُرخُر و زوزه دسته‌بندی کنند.

نتایج نشان داد صداهایی که افراد به‌عنوان «خرخر» شناسایی کردند، معمولاً ویژگی‌های صوتی نسبتاً مشخصی داشتند؛ اما درباره زوزه چنین اتفاقی نیفتاد. صداهایی که افراد زوزه می‌نامیدند، از نظر بلندی و مدت‌زمان تفاوت زیادی با یکدیگر داشتند و میزان توافق افراد درباره اینکه چه صدایی واقعاً زوزه محسوب می‌شود، کمتر بود.

پژوهشگران احتمال می‌دهند انسان‌ها زوزه را نه براساس ویژگی‌های صوتی دقیق، بلکه بیشتر براساس احساسی که از صدا دریافت می‌کنند تشخیص می‌دهند. اگر صدای گربه ناراحت، مضطرب یا دردمند به نظر برسد، احتمال بیشتری دارد که انسان آن را «زوزه» توصیف کند.

به همین دلیل، شناخت قبلی صاحب از گربه نیز اهمیت دارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ نشان داد صاحبان گربه‌ها در تشخیص موقعیتی که باعث ایجاد صدا در گربه خودشان شده بود، عملکرد نسبتاً خوبی داشتند؛ اما هنگام شنیدن صدای گربه‌ای ناآشنا، دقت آن‌ها به‌مراتب کمتر بود. زوزه ناگهانی می‌تواند نشانه بیماری باشد

صدای بلند گربه در بسیاری از مواقع رفتاری طبیعی است، اما افزایش ناگهانی صدا به‌ویژه در گربه‌های مسن، می‌تواند نشانه یک مشکل پزشکی باشد. دامپزشکان در چنین شرایطی معمولاً بیماری‌هایی مانند پرکاری تیروئید و سندرم اختلال عملکرد شناختی را بررسی می‌کنند. اختلال عملکرد شناختی نوعی افت عملکرد ذهنی مرتبط با افزایش سن است که شباهت‌هایی به زوال شناختی در انسان دارد. هر دو بیماری می‌توانند باعث افزایش صداکردن گربه، به‌خصوص در طول شب، شوند.

البته بیماری تنها دلیل احتمالی نیست. اضطراب، اضطراب ناشی از جدایی و درد نیز می‌توانند باعث افزایش صداهای گربه شوند. به همین دلیل، دامپزشکان توصیه می‌کنند به‌جای تمرکز صرف بر نوع صدا، کل شرایط را بررسی کنید؛ از جمله اینکه گربه چه زمانی صدا می‌کند، این رفتار از چه زمانی شروع شده و آیا تغییری در برنامه روزمره یا رفتارهای دیگر حیوان ایجاد شده است.

یکی از تصورات اشتباه رایج این است که گربه‌ها با صداکردن مداوم یا انجام رفتارهای آزاردهنده قصد دارند صاحبشان را تنبیه کنند یا از او انتقام بگیرند. متخصصان رفتار حیوانات چنین توضیحی را تأیید نمی‌کنند. گربه‌ای که دائماً صدا می‌کند ممکن است یاد گرفته باشد که با این کار غذا یا توجه دریافت می‌کند. گربه دیگری ممکن است ترسیده، مضطرب یا دچار بیماری‌ای باشد که هنوز به‌راحتی قابل تشخیص نیست.

منبع: livescience پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ۱۰ اشتباه رایجی که افراد پس از تشخیص کلسترول بالا مرتکب می‌شوند خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : چرا گربه‌ها ناله می‌کنند؟ / پشت این صدای بلند و زوزه‌مانند چیست؟ بیشتر بخوانید: سوسک ها هم به نوزادانشان شیر می دهند؟ تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران