آماده‌سازی گسترده آب‌رسانی در مسیر تشییع در قم

به گزارش خبرنگار جماران،  در کتاب «قاسم» به روایت مرتضی سرهنگی در فصل سوم، زمینه آشنایی او با امام خمینی (س) در سفر به مشهد رقم می خورد. او این آشنایی را اینگونه نوشته است:

روایت حاج قاسم از اولین باری که به زیارت امام رضا(ع) مشرف شد

سید جواد با پسر جوانی آن جا بود. بعد از سلام و علیک گفت: این دوستم حسن است.

به او هم گفت: قاسم بچه کرمان است. همان که برایت گفتم.

سه نفری رفتیم توی گود و ورزش کردیم. به بدن سید جواد و حسن که نگاه می کردم، بدن هایشان ورزیده نبود. اما خوب میل می زدند و شنا می رفتند. معلوم بود حسن تازه پایش به زورخانه باز شده. بیست تا شنا که می رفت روی تخته می خوابید. بعد از تمرین، سه تایی رفتیم گوشه ای خلوت و روی یکی از میزهای ورزشی نشستیم. سید جواد از من پرسید: تا حالا اسم دکتر علی شریعتی را شنیده ای؟

گفتم: نه نشنیده ام.

سید گفت: شریعتی معلم ضد شاه است، چند کتاب هم نوشته.

دیگر از کلمه ضد شاه تعجب نمی کردم. وقتی فهمیدند من هم گوشم به این حرف ها آشناست، ترس شان ریخت. حسن پرسید: قاسم آیت الله خمینی را می شناسی؟

گفتم: نه.

گفت: تو مقلد کی هست؟

گفتم: مقلد چیه؟

به هم نگاه کردند، خندیدند. از خیر بحث تقلید گذشتند. حسن دوباره پرسید: تا حالا حتی اسم آقای خمینی را هم نشنیده ای؟

جواب دادم: نه.

سید جواد و حسن درباره امام خمینی برایم حرف زدند که از سال 1342  با شاه مبارزه می کند و الان توی نجف تبعید است. گفتند او مرجع تقلید بسیاری از مردم ایران است. حرف هاشان که تمام شد آهسته اطراف را  پاییدند. وقتی مطمئن شدند کسی آن دور و بر نیست، حسن از زیر پیراهنش عکسی در آورد و نشانم داد، روحانی میان سالی که با عینک کتابی می خواند، زیر آن نوشته بود، آیت الله سید روح الله خمینی. چهره مرد جوری بود که بی اختیار از او خوشم آمد. حسن گفت: می خواهی این عکس را به تو بدهم؟

زود گفتم: بله می خواهم.

حسن گفت: فقط یادت باشد این عکس را نباید کسی ببیند وگرنه سر و کارت با ساواک است. در به در دنبال کسانی هستند که عکس آقا را دارند. 

آن را گذاشتم زیر پیراهنم. خداحافظی کردم و  برگشتم مسافرخانه. توی اتاقم عکس را بیرون آوردم و جایی گذاشتم که خوب نگاهش کنم. توی سرم دائم اسم امام خمینی و دکتر شریعتی می چرخید. مانده بودم چرا آن دو جوان سرامیک‌کار تهرانی توی شش ماهی که با هم کار می کردیم، از این دو حرفی نزده بودند. دوست داشتم فقط بنشینم و عکس را نگاه کنم. دیگر زورخانه نرفتم. می رفتم حرم و بر می گشتم مسافرخانه. فکر و ذکرم امام خمینی شده بود.

روز چهارم یک راست از حرم رفتم گاراژ و بلیت کرمان گرفتم. عکس سیاه و سفید آقا را از زیر پیراهن به قلبم چسبانده بودم. فکر می کردم راز مهمی را با خودم به کرمان می برم. وقتی رسیدم و عکس را به علی یزدان پناه نشان دادم، پرسید: این عکس را از کجا آورده ای قاسم؟ اگر تو را با آن بگیرند بیچاره ات می کنند، می کشندت، قاسم شوخی نیست! نمی ترسی؟

پیش از آن هم نترس بودم. توی گاردن پارتی کرمان دوچرخه ها را پنچر کرده و پاسبان شهربانی را که به آن دختر بی حرمتی کرده بود زده بودم. ترک موتور 750 دوستم حسن می نشستم و توی خیابان های کرمان ویراژ می دادیم. غرور جوانی با هیکل ورزشکاری و مهارت در فنون کاراته، بادی در دماغم انداخته  بود که از دعوا و کله گرفتن نمی ترسیدم، اما حالا شجاعت تازه ای در خودم احساس می کردم، انگار آن عکس همه ترسم را گرفته بود. فکر می کردم ساواک هم مثل حریف کاراته ام است و می توانم او را با چند ضربه بیندازم زمین. عکس امام خمینی قلبم را گرم کرده بود.

کتاب قاسم به روایت مرتضی سرهنگی؛ ص 45-47

سینا شیری

آرمان امروز : هر کشوری برای ترسیم آینده‌ای پایدار، بر مجموعه‌ای از سرمایه‌های بنیادین تکیه دارد؛ از منابع طبیعی، زیرساخت‌های اقتصادی و فناوری گرفته تا آموزش، نوآوری و سرمایه انسانی. با این حال، در میان تمامی این عوامل، سرمایه‌ای وجود دارد که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، در حالی‌که زیربنای همه آن‌ها محسوب می‌شود: تغذیه سالم و امنیت غذایی جامعه.

آینده هیچ کشوری صرفاً در کارخانه‌ها، پالایشگاه‌ها، مراکز صنعتی، برج‌های بلند یا حتی دانشگاه‌ها شکل نمی‌گیرد؛ بلکه هر روز، به‌صورت آرام و نامحسوس، بر سر سفره میلیون‌ها خانواده رقم می‌خورد. تغذیه‌ای که امروز یک مادر باردار دریافت می‌کند، کیفیت رژیم غذایی کودکان در سال‌های ابتدایی زندگی، و الگوی تغذیه دانش‌آموزان، جوانان و نیروی کار، نه‌تنها وضعیت سلامت کنونی جامعه را تعیین می‌کند، بلکه کیفیت سرمایه انسانی، بهره‌وری اقتصادی، توان علمی، ظرفیت نوآوری و حتی امنیت ملی را در دهه‌های آینده شکل می‌دهد.

امروزه سازمان جهانی بهداشت (WHO)، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) و برنامه جهانی غذا (WFP) بر این باورند که امنیت غذایی (Food Security) دیگر صرفاً به معنای تولید یا دسترسی به غذای کافی نیست؛ بلکه زمانی محقق می‌شود که همه افراد جامعه، در تمام زمان‌ها، به غذای کافی، سالم، مغذی، ایمن، متنوع و مقرون‌به‌صرفه دسترسی داشته باشند تا بتوانند زندگی سالم و فعالی را تجربه کنند.

این تحول مفهومی، حاصل دهه‌ها تجربه و پژوهش علمی است. جهان امروز به این درک رسیده است که «سیر بودن» الزاماً به معنای «سالم بودن» نیست. ممکن است یک رژیم غذایی از نظر کالری کافی باشد، اما از نظر کیفیت تغذیه‌ای فقیر باشد. فردی می‌تواند انرژی کافی دریافت کند، اما هم‌زمان با کمبود آهن (Iron)، روی (Zinc)، ید (Iodine)، ویتامین D، ویتامین A، اسیدفولیک (Folic Acid) و سایر ریزمغذی‌ها (Micronutrients) مواجه باشد. این وضعیت که با عنوان گرسنگی پنهان (Hidden Hunger) شناخته می‌شود، امروزه یکی از جدی‌ترین تهدیدهای سلامت عمومی در جهان به شمار می‌رود.

گرسنگی پنهان برخلاف گرسنگی آشکار، معمولاً قابل مشاهده نیست. فرد ممکن است دچار اضافه‌وزن باشد، اما هم‌زمان از کمبود ریزمغذی‌ها رنج ببرد. کودکی ممکن است به ظاهر تغذیه کافی داشته باشد، اما به دلیل کمبود مواد مغذی، رشد شناختی و جسمی مطلوبی را تجربه نکند. همین ویژگی، گرسنگی پنهان را به بحرانی خاموش تبدیل کرده است؛ بحرانی که آثار آن نه‌تنها در سلامت فرد، بلکه در آینده اقتصادی و اجتماعی کشورها نیز نمایان می‌شود.

مطالعات بین‌المللی نشان می‌دهد سوءتغذیه (Malnutrition) صرفاً به معنای کمبود غذا نیست، بلکه سه بُعد اصلی دارد: کم‌غذایی، کمبود ریزمغذی‌ها و اضافه‌وزن یا چاقی ناشی از الگوی تغذیه ناسالم. بر این اساس، ممکن است در یک خانواده، کودکی با کمبود آهن مواجه باشد و در همان خانواده، فرد دیگری با چاقی و دیابت دست‌وپنجه نرم کند. این «بار سه‌گانه سوءتغذیه» (Triple Burden of Malnutrition) امروز یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های نظام‌های سلامت در جهان محسوب می‌شود.

جهان امروز با پارادوکسی کم‌سابقه مواجه است. تولید مواد غذایی در مقایسه با نیم‌قرن گذشته به‌طور چشمگیری افزایش یافته و پیشرفت‌های فناوری در کشاورزی، حمل‌ونقل و صنایع غذایی، دسترسی به غذا را تسهیل کرده است. با این حال، گزارش‌های بین‌المللی همچنان از وجود صدها میلیون فرد دچار گرسنگی و میلیاردها نفر فاقد دسترسی به رژیم غذایی سالم حکایت دارد. این واقعیت نشان می‌دهد که مسئله اصلی جهان دیگر صرفاً کمبود غذا نیست، بلکه کیفیت تغذیه، عدالت در دسترسی، قدرت خرید، آگاهی تغذیه‌ای و کارآمدی نظام‌های غذایی (Food Systems) است.

تجربه کشورها نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در حوزه تغذیه، یکی از پربازده‌ترین انواع سرمایه‌گذاری اقتصادی است. هیچ کشوری بدون برخورداری از نیروی انسانی سالم، آموزش‌دیده و توانمند، به توسعه پایدار دست نیافته است. هر واحد سرمایه‌گذاری در تغذیه صحیح مادران، کودکان و نوجوانان، در آینده از طریق کاهش هزینه‌های درمان، افزایش بهره‌وری، ارتقای کیفیت آموزش و رشد اقتصادی چندین برابر بازگشت خواهد داشت.

نمونه روشن این رویکرد را می‌توان در ژاپن مشاهده کرد. این کشور پس از جنگ جهانی دوم با کمبود شدید غذا، سوءتغذیه گسترده کودکان و تخریب زیرساخت‌ها مواجه بود. دولت ژاپن به این جمع‌بندی رسید که بازسازی کشور صرفاً با توسعه صنعتی ممکن نیست، بلکه باید از سلامت نسل آینده آغاز شود. بر همین اساس، برنامه ملی تغذیه مدارس، توزیع شیر، آموزش تغذیه، بهره‌گیری از غذاهای محلی و پایش مستمر رشد دانش‌آموزان را اجرا کرد. چند دهه بعد، ژاپن به یکی از سالم‌ترین کشورهای جهان با بالاترین امید به زندگی تبدیل شد؛ موفقیتی که بسیاری از تحلیلگران آن را نتیجه نگاه راهبردی به تغذیه کودکان می‌دانند.

هلند نیز تجربه‌ای مهم در این زمینه دارد. در زمستان ۱۹۴۴–۱۹۴۵، محاصره غذایی موجب شد هزاران زن باردار و کودک با کمبود شدید غذا مواجه شوند. مطالعات بلندمدت بر متولدان آن دوره نشان داد؛ افرادی که در دوران جنینی دچار سوءتغذیه بوده‌اند، در بزرگسالی با نرخ بالاتری به بیماری‌هایی نظیر دیابت، بیماری‌های قلبی‌عروقی، فشار خون بالا و اختلالات متابولیک مبتلا شده‌اند. این یافته‌ها سیاست‌گذاران هلندی را به این نتیجه رساند که تغذیه مادران باردار و دوره «هزار روز طلایی» (First 1000 Days) باید در اولویت نظام سلامت قرار گیرد؛ رویکردی که امروز یکی از ارکان موفقیت این کشور در شاخص‌های سلامت محسوب می‌شود.

در فنلاند نیز در دهه ۱۹۷۰میلادی افزایش بیماری‌های قلبی‌عروقی به یک بحران جدی تبدیل شده بود. دولت با اجرای «پروژه کارلیای شمالی» (North Karelia Project)، اصلاح الگوی تغذیه را در دستور کار قرار داد؛ از جمله کاهش مصرف نمک و چربی‌های اشباع و ترویج مصرف میوه، سبزیجات، غلات کامل و لبنیات کم‌چرب. همچنین آموزش تغذیه به بخشی از فرهنگ عمومی تبدیل شد. نتیجه این مداخلات، کاهش قابل توجه مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی و افزایش امید به زندگی بود؛ تجربه‌ای که نشان داد اصلاح الگوی تغذیه می‌تواند به‌طور مستقیم سلامت یک جامعه را متحول کند.

در آمریکای لاتین، برزیل با اجرای برنامه «گرسنگی صفر» (Fome Zero)، حمایت هدفمند از خانوارهای کم‌درآمد، توسعه تغذیه مدارس و حمایت از کشاورزان خرد، توانست میلیون‌ها نفر را از ناامنی غذایی خارج کند. این تجربه نشان داد که امنیت غذایی صرفاً با افزایش تولید محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند سیاست‌های هماهنگ اجتماعی، اقتصادی و آموزشی است.

در نقطه مقابل، جنگ‌ها و بحران‌های انسانی تصویری نگران‌کننده از فروپاشی امنیت غذایی ارائه می‌دهند. در کشورهایی مانند عراق، سوریه، افغانستان، یمن و سودان، تخریب زیرساخت‌های کشاورزی، اختلال در زنجیره تأمین غذا، کاهش درآمد خانوارها، مهاجرت اجباری و محدودیت دسترسی به خدمات بهداشتی، میلیون‌ها کودک را در معرض سوءتغذیه قرار داده است. گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی نشان می‌دهد آثار این بحران‌ها محدود به دوران جنگ نیست و پیامدهایی مانند اختلال رشد جسمی و شناختی، افت عملکرد تحصیلی و کاهش بهره‌وری اقتصادی، سال‌ها پس از پایان درگیری‌ها نیز ادامه می‌یابد.

با این حال، شاید مهم‌ترین هشدار از برخی کشورهای ثروتمند مطرح شود؛ کشورهایی که با کمبود غذا مواجه نیستند، بلکه با وفور غذای ناسالم روبه‌رو هستند. در ایالات متحده، بریتانیا و برخی دیگر از کشورهای توسعه‌یافته، مصرف گسترده غذاهای فوق‌فرآوری‌شده (Ultra-Processed Foods)، نوشیدنی‌های شیرین و محصولات پرنمک و پرچرب، موجب افزایش هم‌زمان چاقی، دیابت نوع دو، بیماری‌های قلبی و کمبود برخی ریزمغذی‌ها شده است. این تجربه نشان می‌دهد که امنیت غذایی صرفاً به در دسترس بودن غذا محدود نمی‌شود، بلکه به کیفیت آنچه مصرف می‌شود نیز وابسته است.

بیش از ۳ هزار موکب شناسنامه‌دار در عراق به زائران خدمت‌رسانی کردند به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، علی‌اکبر پورجمشیدیان، رئیس ستاد مرکزی اربعین، در جلسه تقدیر از دست‌اندرکاران مراسم اربعین، با گرامیداشت یاد و خاطره امام شهید و همه شهدای انقلاب اسلامی، جنگ‌های تحمیلی و شهدای دولت، با تأکید بر اینکه موفقیت‌های اربعین امسال حاصل تلاش یک‌ساله یا صرفاً اقدامات انجام‌شده در سال جاری نیست، گفت: آنچه در سال گذشته و امسال اتفاق افتاده، به این معنا نیست که همه تلاش‌ها را ما انجام داده‌ایم؛ طی سال‌های گذشته پیشکسوتانی بودند که زحمت کشیدند و تلاش کردند و حاصل تجربیات آن‌ها به آنچه امسال و سال گذشته در اربعین شاهد بودیم، تبدیل شده است.

وی ادامه داد: از همه کسانی که در طول سال‌های گذشته برای راهپیمایی اربعین امام حسین (ع) زحمت کشیدند و از همه دولت‌ها و دستگاه‌هایی که در این زمینه تلاش کردند، صمیمانه تشکر می‌کنم؛ واقعاً آنچه امروز شاهد آن هستیم، حاصل تجربه سال‌های گذشته است.

رئیس ستاد مرکزی اربعین با اشاره به کاهش زمان عبور زائران از مرزها اظهار کرد: اینکه امروز مردم با سرعت از مرز عبور می‌کنند، حاصل تجربه بزرگی است که برای مثال نیروهای فرماندهی انتظامی به دست آورده‌اند. زمانی بیش از ۱۰ ساعت معطلی در مرز داشتیم، اما اکنون مردم در چند ثانیه عبور می‌کنند. به همان سرعتی که وارد مرز مهران می‌شوند، به همان سرعت نیز از مرز عبور می‌کنند و این موضوع حاصل به‌کارگیری تجربیات گذشته است.

پورجمشیدیان تصریح کرد: هر جا با مشکلی مواجه می‌شدیم، از چند مجموعه کمک گرفتیم؛ یکی بنیاد مستضعفان، دیگری ستاد اجرایی فرمان امام (ره) و مجموعه سپاه پاسداران بود. برای مثال، زمانی که در حوزه اتوبوس با کمبود مواجه می‌شدیم، این مجموعه‌ها به‌سرعت وارد میدان می‌شدند و مشکل را برطرف می‌کردند. این مجموعه‌ها شایسته قدردانی هستند.

وی با اشاره به گرمای شدید هوا و تهدیدهای امنیتی در ایام اربعین گفت: با وجود گرمای شدید هوا که گرم‌ترین روزهای سال را تجربه می‌کردیم و تهدیدهایی که وجود داشت و حتی برخی از آن‌ها عملی شد، به حمدالله یکی از بهترین اربعین‌های سال‌های اخیر را پشت سر گذاشتیم و از این جهت خداوند متعال را شکرگزاریم.

رئیس ستاد مرکزی اربعین ادامه داد: در حوزه امنیت، با محوریت عزیزانمان در مجموعه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، اقدامات بسیار خوبی انجام شد. یک قرارگاه مشترک مرزی نیز ایجاد شده بود که نیروهای عراقی و مرزبانان جمهوری اسلامی ایران در آن حضور داشتند و از این جهت، اقدامات خوبی در حوزه امنیت انجام شد.

پورجمشیدیان با اشاره به نقش نیروهای مسلح در تأمین امنیت اربعین اظهار کرد: در راه‌ها، شهرهای مسیر اربعین و مرزهای اربعینی، نیروهای مسلح، ارتش، سپاه و مرزبانان عزیز ما در ایجاد امنیت در سراسر مرز بسیار مؤثر بودند.

وی افزود: در تأمین امنیت اماکن و مواکب نیز اقدامات و تلاش‌های بسیاری انجام شد و در یک جمله می‌توانم بگویم که کوچک‌ترین حادثه امنیتی، نه در داخل ایران و نه در عراق، نداشتیم؛ جز همان دو حادثه‌ای که آمریکایی‌ها در شلمچه و در بخشی از مواکب در عراق ایجاد کردند. به حمدالله از نظر امنیتی، بهترین شرایط را داشتیم.

رئیس ستاد مرکزی اربعین درباره حوزه ایمنی، سلامت و امداد و نجات نیز گفت: با محوریت برادران عزیزمان در هلال‌احمر جمهوری اسلامی ایران، مجموعه اورژانس و دانشگاه‌های علوم پزشکی، انصافاً نسبت به سال‌های قبل هم حضور بهتری داشتیم و هم مدیریت بهتری انجام شد.

پورجمشیدیان با قدردانی از تلاش مسئولان حوزه سلامت و امداد و نجات اظهار کرد: آقای دکتر کولیوند، آقای میعادفر و دیگر دوستان واقعاً تلاش کردند و مدیریت بسیار خوبی انجام شد. حوادث ما کم بود و احتمال می‌دهم درصد مصدومیت‌ها و تلفات نیز کاهش یافته باشد.

وی ادامه داد: تعداد فوتی‌های ما نسبت به سال گذشته ۵۰ درصد کاهش پیدا کرده است. سال گذشته بیش از ۱۰۰ نفر فوتی داشتیم، اما امسال این تعداد بسیار کمتر شده و حدود ۶۰ نفر بوده است.

رئیس ستاد مرکزی اربعین افزود: مجموعه امداد و نجات و حوزه سلامت، اقدامات بزرگی انجام دادند. در عراق، محوریت حرکت با برادران هلال‌احمر بود و در داخل کشور، مجموعه اورژانس این مسئولیت را بر عهده داشت. نیروهای مسلح، ارتش و سپاه نیز در حوزه امداد و نجات و بیمارستان‌ها کمک‌های بسیاری کردند.

پورجمشیدیان با اشاره به تشکیل قرارگاه مشترک در وزارت کشور گفت: یکی دیگر از عوامل مؤثر در اربعین امسال، قرارگاه مشترکی بود که در وزارت کشور ایجاد کردیم و نمایندگان همه دستگاه‌های مؤثر، کمیته‌های ۱۸گانه و سایر دستگاه‌هایی که به ما کمک می‌کردند، در آن حضور داشتند.

وی افزود: هر اتفاق و موضوعی که پیش می‌آمد، بلافاصله در همان‌جا درباره آن تصمیم‌گیری می‌شد و موضوع نیز به‌طور مستمر رصد و پایش می‌شد. این روند، سرعت ما را در حل مشکلات به میزان قابل توجهی افزایش داد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین یکی دیگر از دلایل موفقیت اربعین در دو سال اخیر را پرهیز از دخالت در امور داخلی عراق دانست و اظهار کرد: به نظر من، یکی از دلایل موفقیت اربعین در دو سال اخیر این بود که تا حد زیادی در امور داخلی عراق دخالت نکردیم. همان‌طور که شهید رئیسی تأکید داشتند، نباید افتخار میزبانی را از مردم عراق گرفت و باید امور را به خود عراقی‌ها واگذار کرد.

پورجمشیدیان ادامه داد: ما امور مربوط به اربعین در عراق را تا حد زیادی به خود عراقی‌ها واگذار کردیم و در بخش‌هایی که به ایران مربوط می‌شد، محور کار را به سفیر جمهوری اسلامی ایران و عالی‌ترین مقام دولت در عراق سپردیم.

وی با قدردانی از سفیر جمهوری اسلامی ایران در عراق گفت: حتی اگر خود ما کاری داشتیم، موضوع را از طریق سفیر پیگیری می‌کردیم و این رویکرد موجب شد مشکلی در کشور عراق ایجاد نشود و مسائل به‌خوبی مدیریت شود.

رئیس ستاد مرکزی اربعین با اشاره به نقش کنسولگری‌ها و دیپلماسی در موفقیت اربعین امسال افزود: در کنار سفیر، کنسولگری‌ها نیز نقش داشتند و مدیریت خوبی انجام شد. همچنین در حوزه دیپلماتیک، آقای دکتر عراقچی بسیار خوب عمل کردند. امسال در عالی‌ترین سطح خدمت ایشان رسیدیم و با رئیس‌جمهور عراق، نخست‌وزیر و سایر مسئولان این کشور گفت‌وگو شد.

پورجمشیدیان ادامه داد: حتی جلسه ستاد اربعین نیز با حضور آقای دکتر عراقچی در عراق برگزار شد و هماهنگی‌های خوبی برای انجام امور مربوط به اربعین در این کشور صورت گرفت. در سطوح پایین‌تر دیپلماتیک، در مرزها و سایر بخش‌ها نیز همین اقدامات انجام شد.

وی اظهار کرد: از بالاترین سطوح تا سطوح پایین‌تر، در حوزه دیپلماتیک اتفاقات بسیار خوبی رقم خورد و معتقدم این موضوع تأثیر زیادی در موفقیت اربعین داشت. هیچ خواسته‌ای از طرف عراقی نداشتیم که با پاسخ منفی مواجه شود و اتفاقات بسیار خوبی در این زمینه رقم خورد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین در ادامه با اشاره به نقش استانداران در مدیریت اربعین گفت: در استان‌ها، محور همه اقدامات استانداران بودند. در استان‌های اربعینی مانند خوزستان، ایلام، کرمانشاه، کردستان و آذربایجان غربی و همچنین در بخش‌هایی از استان سیستان و بلوچستان و خراسان رضوی، محور کار را به استانداران سپردیم و آن‌ها امور را مدیریت کردند.

پورجمشیدیان خاطرنشان کرد: این موضوع باعث شد با محوریت و مدیریت خوب استانداران، الحمدلله از این جهت با مشکلی مواجه نباشیم. استانداران نیز شبانه‌روز در مرزها حضور داشتند.

وی با تأکید بر مردمی بودن حرکت اربعین افزود: همواره تأکید کرده‌ایم و به آن توجه داشته‌ایم که اربعین یک حرکت مردمی است؛ بنابراین تلاش نکردیم در امور مردمی دخالت کنیم یا این حرکت را بیش از پیش به سمت دولت، دستگاه‌ها و نهادها سوق دهیم.

رئیس ستاد مرکزی اربعین ادامه داد: امسال بیش از ۳ هزار موکب شناسنامه‌دار ایرانی در عراق حضور پیدا کردند و به زائران خدمت‌رسانی کردند و هزاران موکب نیز بدون شناسنامه از سوی مردم به زائران خدمت‌رسانی کردند.

پورجمشیدیان با اشاره به فعالیت موکب‌های ایرانی و عراقی گفت: امسال در مرز، موکب‌هایی را دیدم که روزانه بیش از ۳۰ تا ۴۰ هزار پرس غذا تهیه می‌کردند. این موکب‌ها به اندازه‌ای استخوان‌دار و ریشه‌دار شده‌اند که امکانات بسیار خوبی آماده کرده‌اند.

وی با قدردانی از ستاد بازسازی عتبات عالیات اظهار کرد: در حوزه موکب‌های بهداشتی و درمانی نیز اتفاقات بسیار خوبی افتاد. همچنین موکب‌هایی بودند که صرفاً فعالیت فرهنگی انجام می‌دادند و برنامه‌های فرهنگی را در دستور کار خود قرار داده بودند.

پورجمشیدیان با بیان اینکه حرکت اربعین ذاتاً فرهنگی است، گفت: در ستاد مرکزی اربعین، کمیته فرهنگی با محوریت بعثه مقام معظم رهبری و برادر عزیزمان، حجت‌الاسلام والمسلمین احمدی، انصافاً اقدامات بزرگی انجام داده است.

وی ادامه داد: حدود ۱۰ هزار مبلغ و مبلغه، قاری قرآن و مداح سازماندهی و به عراق اعزام شدند و به زائران خدمت‌رسانی کردند. همچنین بیش از ۶۰ تا ۷۰ جلد کتاب در حوزه اربعین چاپ شد و بیش از هزار محفل قرآنی در این مدت برگزار شد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین افزود: بسته‌ها و اقلام فرهنگی نیز در این حوزه ارائه شد. در حوزه رسانه نیز رادیو اربعین بیش از ۷۲۰ ساعت برنامه برای مردم تولید و پخش کرد و خدمات بسیار خوبی در این زمینه ارائه شد.

پورجمشیدیان در ادامه با قدردانی از اقدامات انجام‌شده در حوزه حمل‌ونقل گفت: در حوزه زیرساخت و حمل‌ونقل، یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های حمل‌ونقل جهان را مدیریت کردیم.

وی افزود: بیش از ۸ هزار دستگاه اتوبوس در این عملیات به‌کار گرفته شد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین اظهار کرد: فکر می‌کنم حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر فقط با اتوبوس‌ها جابه‌جا شدند که از این جهت نیز جای تشکر و قدردانی دارد.

پورجمشیدیان با اشاره به اضافه شدن دو مرز به مرزهای اربعینی کشور گفت: دو مرز نیز در حال اضافه شدن به مرزهای اربعینی ماست؛ مرز چیلات در استان ایلام و مرز سومار در استان کرمانشاه که ان‌شاءالله سال آینده بتوانند به ما کمک کنند.

وی افزود: امسال ۱۵۰ دستگاه اتوبوس به‌صورت مستقیم از تهران حرکت کردند و در نجف پیاده شدند و این اتفاق بسیار خوبی بود. اگر بتوانیم در آینده با کمک برادران عزیزمان در انتظامی این کار را انجام دهیم، بسیار مؤثر خواهد بود.

رئیس ستاد مرکزی اربعین با قدردانی از همه دستگاه‌های پشتیبان اربعین گفت: از همه دستگاه‌هایی که فرمودید و همه کسانی که ما را پشتیبانی کردند، تشکر می‌کنم. آستان قدس رضوی نیز حمایت بسیار خوبی داشت.

پورجمشیدیان با اشاره به برگزاری برنامه‌های دهه آخر ماه صفر افزود: در موضوع دهه آخر ماه صفر نیز این موضوع را بیشتر جنبه ملی دادیم، اما تلاش‌ها با محوریت آستان قدس و استاندار محترم، آقای دکتر مظفری، انجام شد. در آن چند روز بیش از ۵ میلیون نفر زائر حضور داشتند و بیش از ۷۰۰ هزار نفر نیز زائر پیاده بودند.

وی ادامه داد: در آنجا نیز نه حادثه امنیتی داشتیم و نه مشکلات ایمنی و سلامت و به حمدالله موضوع به‌خوبی مدیریت شد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین در ادامه با اشاره به مشکل کمبود اتوبوس در ایام اربعین، پیشنهاد کرد: هر سال با کمبود اتوبوس مواجه می‌شویم. خواهش من از وزیر محترم صمت، وزیر راه وشهرسازی و سایر دستگاه‌ها این است که تصمیمی بگیرید و این کار را به یک مجموعه واگذار کنید و بقیه دستگاه‌ها برای کمک وارد شوند.

پورجمشیدیان افزود: از وزیر ارتباطات نیز تشکر می‌کنم. من دیدم آقای نوری بسیار به ما در انتقال کالا و موارد دیگر کمک کردند و جا دارد از ایشان نیز تشکر کنیم.

وی تأکید کرد: مسئله اتوبوس برای کشور باید حل شود. اربعین یک بخش از کشور است و واقعاً تعداد اتوبوس‌های ما نسبت به آنچه باید باشد، کم است.

وی همچنین با اشاره به اقدامات انجام‌شده در حوزه زیرساخت گفت: در حوزه زیرساخت نیز باید از استانداران مرزی تشکر کرد.

رئیس ستاد مرکزی اربعین افزود: از هر جهت کار شده است؛ از جاده و راه گرفته تا فرودگاه و پایانه‌ها، انصافاً کارهای بزرگی انجام شده است.

پورجمشیدیان با اشاره به اختصاص مبلغی از سوی بانک مرکزی برای توسعه زیرساخت‌های اسکان زائران در عراق گفت: محبت کردید و مبلغی را فرمودید که بانک مرکزی واگذار کند. اگر آن مبلغ واگذار شود، آقای کلارک و آقای جلال‌مآب در آنجا ظرفیت‌های بالایی برای اسکان مردم در کربلا ایجاد می‌کنند.

وی ادامه داد: ظرفیت اسکان در این مجموعه‌ها از ۵۰ تا ۶۰ هزار نفر تا ۱۰۰ هزار نفر است. این اسکان، اسکان اساسی است و دولت عراق زمین آن را داده است تا ما ساخت‌وساز را انجام دهیم و ان‌شاءالله در اختیار کنسولگری‌های ما باشد تا بتوانند کار را انجام دهند.

حوزه امام و رهبری

گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم-زینب امیدی: همه‌چیز از روز چهلم آقا آغاز شد. روزی که مردم، برای سبک‌تر کردن بارِ فراق، خودشان را به خیابان کشوردوست رساندند.

نمی‌دانم اولین کسی که تصمیم گرفت روی آن بلوک‌های بلند سیمانیِ ورودی کوچه منتهی به بیت رهبری چیزی بنویسد، چه کسی بود؟ اما از همان روز، آن بلوک‌ها دیگر فقط چند قطعه سیمان نبودند. شدند دفترِ دردِ دل مردم.

هر کس، چیزی برای نوشتن داشت. یکی از حسرتِ ندیدن آقا نوشت، یکی آرزوی شهادتش را روی سیمان‌ها جا گذاشت، یکی طلب حلالیت کرد و کودکی، اندوهش را با نقاشی‌های ساده و کودکانه روایت کرد.

.

آن بلوک‌ها،کم‌کم به دیوار دل‌های مردمی تبدیل شدند که هر کدام، حرفی ناگفته با رهبرشان داشتند.

حالا امروز آن رسم عاشقانه، از خیابان کشوردوست به مصلی رسیده است. انگار مردم، دل‌نوشته‌هایشان را همراه خود به آخرین دیدار آورده‌اند. این‌جا هم، بلوک‌های سیمانی، دوباره میزبان دل‌هایی شده‌اند که هنوز، حرف‌های ناگفته بسیار دارند. زائرانی که جای خالی‌تان به قلبشان چنگ انداخته است، این‌بار به بلوک‌های سیمانیِ سیاه‌پوشِ مصلی پناه آورده‌اند.

اینجا،کسی روی سیمان نمی‌نویسد گویی مردم، روی حافظه تاریخ می‌نویسند. شاید سال‌ها بعد، این نوشته‌ها، بیش از هر سندی روایت کنند که در این روزها، بر دل این ملت چه گذشت.

آقاجان... مثل دیدارهای بیت، که حواستان به دست‌نوشته‌ها، چفیه‌نوشته‌ها و یادگارهای مهمانان بود این بار هم پیش از آنکه ما را، مصلی را و تهران را با داغِ نبودنتان تنها بگذارید سری هم به دل‌نوشته‌های این بلوک‌های سیاه‌پوش بزنید. اینجا هر واژه، سلامِ ناتمامِ دلی است که هنوز، با شما حرف دارد. نامیرا | مصلی، به وقت وداع نامیرا | دیدار؛ بدون کارت دعوت

* خرده‌روایت‌هایی از وداع با رهبر شهید، به مناسبت چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر مطهر رهبر شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای

انتهای پیام/