مسیر عزت ملی از اقتدار علمی می‌گذرد

به گزارش اصلاحات نیوز؛

حسین افشین امروز پنج شنبه ۲۹ مرداد در حاشیه بازدید از نمایشگاه صنعت ساختمان در نمایشگاه بین المللی تهران در پاسخ به چگونگی برنامه «هاتف» افزود: این طرح برای حوزه‌های نوظهوری طراحی شده که ممکن است به دلیل نبود بازار اولیه سرمایه‌گذاری کافی در آنها شکل نگیرد. در این مسیر دانش و فناوری موجود در دانشگاه‌ها و هسته‌های پژوهشی باید به شرکت‌های فناور تبدیل شود.

وی افزود: این شرکت‌ها سپس با استفاده از ظرفیت پارک‌های علم و فناوری و طرح «ناشناس» مسیر تبدیل شدن به شرکت‌های دانش‌بنیان را طی می‌کنند چراکه این زنجیره امکان تجاری‌سازی ایده‌ها و رساندن آنها به محصول را فراهم می‌کند.

معاون علمی رئیس‌جمهور با تأکید بر اینکه، رسیدن به محصول پایان کار نیست افزود: در واقع محصول در این مرحله تنها بیانگر تحقق فناوری است در حالی که نوآوری زمانی شکل می‌گیرد که فناوری بتواند اثر اقتصادی اجتماعی و اقتداری ایجاد کند.

وی ادامه داد: امروز باید از فناوری و نوآوری عبور کرده و به «قابلیت» برسیم. قابلیت به معنای تکرارپذیری موفقیت‌هاست، یعنی بتوانیم دستاوردی را که یک‌بار به دست آمده است به‌طور مستمر توسعه داده و تکرار کنیم.

وی همچنین هوش مصنوعی را یکی از مهم‌ترین قابلیت‌های مورد نیاز کشور دانست وگفت: نگاه به هوش مصنوعی نباید تک‌محصولی باشد. هدف ایجاد فرایند‌های اجرایی زیرساخت‌های پردازشی سازوکار‌های تنظیم‌گری ضمانت‌های اجرایی آزمایشگاه‌های صحت‌سنجی و محیط‌های آزمون یا سندباکس است تا از ورود سامانه‌های دارای خطا سوگیری یا عملکرد غیرقابل اعتماد جلوگیری شود.

این مقام مسئول در ادامه با اشاره به برگزاری منظم جلسات ستاد هوش مصنوعی با حضور معاون اول رئیس‌جمهور خاطرنشان کرد: کشور تا دو سال پیش از زیرساخت پردازش هوش مصنوعی برخوردار نبود، اما در مدت کوتاه گذشته زیرساخت‌های مناسبی در این حوزه فراهم شده و روند رشد نیز شتاب گرفته است.

وی با بیان اینکه، فاصله میان تولید علم و کاربردپذیری فناوری در کشور همچنان وجود دارد افزود: در حوزه‌های نوظهور نتایج علمی و کاربردی به سرعت به ثمر نمی‌نشینند و نیازمند سرمایه‌گذاری پایدار و نگاه بلندمدت هستند.

افشین اضافه کرد:سیاست معاونت علمی پرهیز از اقدامات نمایشی و تمرکز بر فعالیت‌های اصیل پیوسته و منسجم با اثرگذاری ماندگار است.

معاون علمی فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور گفت: معاونت علمی در پارادایم جدیدی که از مردادماه اعلام شده است به سمت «قدرت‌بنیان» شدن حرکت می‌کند و در این پارادایم قابلیت به‌عنوان شاخص اصلی مطرح است.

وی افزود: شرکت دانش‌بنیانی که نتواند دانش خود را به‌روز کند و تکثیر دهد و به قابلیت پایدار تبدیل کند در این پارادایم جایگاهی نخواهد داشت. به همین دلیل حمایت از محصولات دانش‌بنیان نیز باید متناسب با روزآمدی فناوری باشد و محصولی که فناوری آن منقضی شده است نمی‌تواند برای همیشه از حمایت‌های پیشین برخوردار بماند.

وی همچنین نقش شرکت‌های دانش‌بنیان، استادان دانشگاه، پارک‌های علم و فناوری، مراکز و کارخانه‌های نوآوری، رسانه‌ها و نظام آموزشی را در تحقق این مسیر تعیین‌کننده دانست و گفت: اگر به دنبال کشوری قدرتمند در علم و فناوری هستیم آموزش در مدارس نیز باید متحول شود تا خلاقیت و فرایند دانش‌بنیانی از کودکی در نسل آینده نهادینه شود.

افشین گفت:معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهور، مسیر «قدرت‌بنیان» شدن فناوری را با تمرکز بر هوش مصنوعی دنبال می‌کند.

وی تاکیدکرد: سیاست جدید معاونت علمی، تکمیل زنجیره تبدیل ایده به محصول و عبور از فناوری و نوآوری برای دستیابی به قابلیت‌های پایدار و تکرارپذیر است و در این مسیر هوش مصنوعی به‌عنوان یکی از محور‌های اصلی آن دنبال می‌شود.

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ نیروی انسانی متخصص در هر کشوری یکی از پایه‌های اصلی پیشرفت به شمار می‌آید. در میان گروه‌های مختلف تخصصی، فارغ‌التحصیلان مهندسی جایگاهی ویژه دارند، زیرا مهندسان در طراحی، ساخت، حل مسئله و پیشبرد پروژه‌های فنی و زیرساختی نقش مستقیم ایفا می‌کنند. به همین دلیل، حضور یا خروج این گروه از نیروی انسانی می‌تواند بر توان اجرایی، صنعتی و حتی آینده توسعه کشور اثر بگذارد. در سال‌های اخیر، مسئله مهاجرت متخصصان در بسیاری از کشورها به یک نگرانی جدی تبدیل شده است، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه که برای آموزش و تربیت نیروی ماهر هزینه‌های فراوانی صرف می‌کنند، اما بخشی از این نیروها در نهایت جذب بازار کار کشورهای دیگر می‌شوند. همین موضوع باعث شده مهاجرت نخبگان و متخصصان، دیگر فقط یک مسئله فردی تلقی نشود و به موضوعی اجتماعی، اقتصادی و راهبردی تبدیل شود.

در این میان، مهاجرت فارغ‌التحصیلان مهندسی از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیرا این گروه نه تنها دانش فنی دارند، بلکه در شکل دادن به آینده صنعتی و فناوری کشور نیز مؤثرند. در سال‌های اخیر از یک سو مهاجرت مهندسان از برخی کشورهای توسعه‌یافته کاهش یافته، اما از سوی دیگر این روند در کشورهای در حال توسعه افزایش پیدا کرده است. در ایران نیز این موضوع سابقه‌ای طولانی دارد و در سال‌های اخیر شدت بیشتری یافته است. با این حال، فقط دانستن اینکه مهاجرت در حال افزایش است کافی نیست. پرسش مهم‌تر این است که مهندسان چگونه به این تصمیم می‌رسند، چه عواملی آنان را به رفتن سوق می‌دهد و چه شرایطی باعث می‌شود میان ماندن و رفتن، گزینه مهاجرت را انتخاب کنند. اهمیت این تحقیق نیز دقیقا از همین‌جا ناشی می‌شود؛ یعنی تلاش برای فهم لایه‌های پنهان‌تر این تصمیم و روشن کردن الگوهای ذهنی و شرایطی که پشت آن قرار دارد.

در پژوهشی با همین موضوعیت، زهرا صنعتی، محقق مدیریت آموزشی در گروه علوم تربیتی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ارومیه، به همراه یک همکار دانشگاهی و با همراهی پژوهشکده مواد و انرژی، کوشیده‌اند پدیده مهاجرت فارغ‌التحصیلان مهندسی را از زاویه‌ای تحلیلی و عمیق بررسی کنند و نشان دهند که چه مجموعه‌ای از عوامل فردی، آموزشی، شغلی و ساختاری در شکل‌گیری این روند نقش دارند. تمرکز اصلی این کار بر تبیین چرایی و چگونگی شکل‌گیری میل به مهاجرت در میان دانش‌آموختگان مهندسی بوده است.

این تحقیق با روش کیفی و با استفاده از رویکرد «نظریه داده‌بنیاد» انجام شده است. نظریه داده‌بنیاد روشی پژوهشی است که در آن محقق به جای آنکه از ابتدا یک پاسخ آماده داشته باشد، تلاش می‌کند از دل داده‌ها و گفته‌های افراد، الگوها و مفاهیم اصلی را استخراج کند. در این مطالعه، شرکت‌کنندگان شامل استادان مهندسی و جامعه‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد، همچنین متخصصان و مدیران حوزه مهندسی بودند که از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، اطلاعات مورد نیاز پژوهشگران را فراهم آوردند.

یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهند که مهاجرت فارغ‌التحصیلان مهندسی حاصل یک عامل واحد نیست، بلکه نتیجه ترکیب چند دسته عامل است. در بخش شرایط علّی، دو گروه از عوامل بیش از همه دیده شده‌اند: عوامل دافعه در مبدأ و عوامل جاذبه در مقصد. به بیان ساده، بخشی از ماجرا به مشکلات و کاستی‌های داخل کشور مربوط می‌شود و بخش دیگر به فرصت‌ها و امتیازهایی که کشورهای دیگر ارائه می‌کنند. همچنین در شرایط زمینه‌ای، عواملی شناسایی شده‌اند که مهاجرت را تسهیل می‌کنند؛ یعنی شرایطی که تصمیم به رفتن را آسان‌تر یا عملی‌تر می‌سازند. در کنار این موارد، عوامل حمایتی مهاجرت نیز به عنوان شرایط مداخله‌گر مطرح شده‌اند؛ عواملی که اثر سایر متغیرها را تقویت می‌کنند.

نتیجه نهایی این روند، از نگاه پژوهشگران، تضعیف ظرفیت‌های فنی و توسعه‌ای کشور است. بر اساس اطلاعات تکمیلی پژوهش، این تضعیف در چند محور اصلی خود را نشان می‌دهد: کاهش ذخیره دانش مهندسی، افزایش وابستگی کشور، محرومیت از نیروی متخصص و فنی، عقب‌ماندگی در مسیر توسعه و کاهش توان رقابت‌پذیری در بازارهای جهانی.

شرکت‌کنندگان در این پژوهش همچنین تأکید کرده‌اند که تمایل به مهاجرت در میان دانشجویان جوان مهندسی، به‌ویژه در مقطع کارشناسی، بالاست. بسیاری از آنان از همان دوره دانشجویی به دنبال همکاری با استادانی هستند که بتوانند برای ادامه تحصیل یا اشتغال در خارج از کشور برایشان توصیه‌نامه فراهم کنند. این مسئله نشان می‌دهد که فکر مهاجرت در برخی موارد، از همان سال‌های نخست آموزش دانشگاهی شکل می‌گیرد.

طبق یافته‌ها، محدود بودن فرصت‌های شغلی در داخل کشور، یکی از عوامل مهم تقویت‌کننده انگیزه مهاجرت است. از سوی دیگر، مهندسان شاغل نیز پس از فارغ‌التحصیلی و ورود به بازار کار، به دلیل ناکافی بودن سطح حقوق در مقایسه با تورم و هزینه‌های زندگی، به فکر رفتن می‌افتند. به این ترتیب، مهاجرت فقط به دانشجویان محدود نمی‌شود و بخشی از نیروهای فعال و آموزش‌دیده بازار کار را نیز در بر می‌گیرد. کشورهای مقصد اصلی در این روند شامل ایالات متحده، کانادا، استرالیا، انگلستان و آلمان عنوان شده‌اند، هرچند با سخت‌تر شدن قوانین مهاجرتی این کشورها، برخی مقاصد دیگر مانند کشورهای حوزه خلیج فارس، ژاپن، فنلاند و بلژیک نیز بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.

اهمیت این یافته‌ها در آن است که نشان می‌دهند مهاجرت مهندسان، صرفا نتیجه جذابیت بیرون از کشور نیست، بلکه به ضعف‌های درونی نیز گره خورده است. این وضعیت بیانگر وجود ضعف در سیاست‌گذاری و زیرساخت‌های مربوط به جذب و نگهداشت نیروی متخصص است.

همچنین بر نقش دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های تحقیقاتی در ارتقای کیفیت آموزش و پژوهش، همکاری بیشتر میان دانشگاه و صنعت، اصلاح برنامه‌های درسی و تقویت مهارت‌های کاربردی تأکید شده است. در کنار این موارد، بهبود شرایط اقتصادی، اجتماعی و ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار نیز از عوامل مهمی دانسته شده که می‌تواند در مدیریت این روند و کاهش تمایل به مهاجرت مؤثر باشد.

قابل ذکر است این نتایج بااهمیت در فصلنامه «مطالعات میان‌رشته‌ای در علوم انسانی» منتشر شده‌اند؛ نشریه‌ای که وابسته به مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم و انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات است.

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، یک شرکت دانش‌بنیان مستقر در پارک علم و فناوری دانشگاه تهران، با طراحی و تولید سامانه‌های پیشرفته کنترل حرکت دقیق، گام مهمی در جهت کاهش وابستگی صنعتی و توسعه بازار‌های تخصصی در سطح ملی و منطقه‌ای برداشته است.

این شرکت که فعالیت خود را به عنوان یکی از شرکت‌های منشعب (Spin-off) از آزمایشگاه تحقیقاتی سیستم‌های تبدیل انرژی الکترومکانیکی هوشمند دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تهران آغاز کرده، تمرکز اصلی خود را بر طراحی، توسعه و تولید سامانه‌های کنترل حرکت دقیق قرار داده است؛ حوزه‌ای راهبردی که نقش مهمی در ارتقای فناوری صنایع پیشرفته کشور ایفا می‌کند.

محصولات این شرکت شامل عملگر‌های خطی، کنترلربرد‌ها و راهکار‌های تخصصی کنترل حرکت است که در صنایع مختلف، از تجهیزات آزمایشگاهی و سامانه‌های تست پایان خط تولید (EOL) تا تجهیزات شبیه‌سازی شتاب و ضربه، کاربرد دارد.

از مهم‌ترین دستاورد‌های کاربردی این مجموعه، بومی‌سازی فناوری راهبردی؛ ارتقای توان رقابتی و مدیریت موفق در شرایط بحرانی است.

برنامه‌های راهبردی آینده این شرکت شامل توسعه بازار، افزایش صادرات به کشور‌های منطقه، گسترش سبد محصولات و جذب نیروی انسانی متخصص است.