ایران توانمندی‌هایش را به قدرت تبدیل کرد و آمریکا را با چالش بزرگ درگیر کرد!

نورنیوز-گروه بین الملل: ریچارد نفیو، از معماران اصلی تحریم‌های آمریکا علیه ایران در دولت باراک اوباما، با زیر سؤال بردن رویکرد دونالد ترامپ برای تشدید فشار اقتصادی علیه تهران، سیاست ایرانِ او را شکست‌خورده توصیف کرد و گفت: برجسته‌ترین ناکامی ترامپ، «ناتوانی مداوم در فهم یا گوش دادن به ایرانی‌ها، تطبیق راهبرد با اهداف و برنامه‌ریزی برای سناریوهای مختلف» بوده است.

در همین ارتباط، رابرت مالی، نماینده ویژه پیشین آمریکا در امور ایران نیز در شبکه اجتماعی ایکس نسبت به این سیاست هشدار داد و نوشت: کمتر چیزی به اندازه این تصور فریبنده و مغالطه‌آمیز است که اگر «فشار اقتصادی» شکست خورده است، «فشار اقتصادی بیشتر» موفق خواهد شد.

مالی افزود: ایران ممکن است تلاش کند این وضعیت را تحمل کند و امیدوار باشد ترامپ بار دیگر تغییر موضع دهد، یا ممکن است واکنش نشان دهد و تلاش کند هزینه‌های این وضعیت را گسترش دهد. این حال دو چیز قطعی است: رهبری ایران تسلیم نخواهد شد و این مردم ایران هستند که رنج خواهند کشید. نفیو: سیاست «تحریم اقتصادی بیشتر» ترامپ شکست خورده است

ریچارد نفیو، معاون پیشین فرستاده ویژه آمریکا در امور ایران در زمان باراک اوباما و معماران اصلی تحریم‌های آمریکا علیه ایران در آن مقطع، در تایید پست رابرت مالی، نوشت: اینکه فکر کنیم چون دستور داده ایم «سیاست فشار اقتصادی بیشتر» اعمال شود پس حتما این سیاست نتیجه می دهد، خطاست.

وی ادامه داد: فشار به ایران از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ «شکست خورد»، تا اینکه دیگر شکست نخورد و ما به برنامه اقدام مشترک (JPOA) رسیدیم.

این مقام پیشین آمریکایی سپس مستقیماً به کارنامه ترامپ در قبال ایران پرداخت و نوشت: یا اینکه ایران برای هر چیزی که ما تازه مجبور شده‌ایم به آن ضربه بزنیم، یک قیمت مشخص برای رفع تحریم‌ها تعیین کند. این دقیقاً جایی است که شکست سیاست ترامپ در دوره اول و دوم علیه ایران بیش از همه آشکار می‌شود: ناتوانی مداوم در خواندن یا شنیدن حرف ایرانی‌ها، ناتوانی در هماهنگ‌کردن راهبرد با میزان جاه‌طلبی، و ناتوانی در برنامه‌ریزی برای سناریوهای احتمالی.

اشاره نفیو به «ترامپ ۱.۰ و ۲.۰» و سیاست ایران در دوره نخست و دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ بازمی‌گردد؛ سیاستی که در دوره نخست با خروج یکجانبه آمریکا از توافق هسته‌ای و آغاز کارزار «فشار حداکثری» همراه شد و در دوره دوم علاوه بر تشدید فشارهای اقتصادی، به رویارویی نظامی مستقیم با ایران نیز گسترش یافت.

در واقع نقد نفیو درباره سیاست فشار اقتصادی بیشتر، یک نقد بسیار بنیادین به تناقض گویی و بی‌برنامه بودن ترامپ در جنگ و صلح با ایران است.

نفیو که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ مدیر امور ایران در شورای امنیت ملی آمریکا و سپس معاون اصلی هماهنگ‌کننده سیاست تحریم‌ها در وزارت خارجه بود و به‌عنوان کارشناس ارشد تحریم‌ها در تیم مذاکره‌کننده آمریکایی با ایران فعالیت کرده است، خطاب به مالی نوشت: البته من در مورد اینکه سیاست جدید ترامپ حتما موفق نخواهد بود، چندان مطمئن نیستم؛ یا دست‌کم نه در همه موارد. چرخش ترامپ

رئیس‌جمهور آمریکا این هفته با انتشار پستی در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» با وعده «جنگ اقتصادی و انزوای بی‌سابقه» علیه ایران هشدار داد هر کشوری که از طریق نهادهای مالی، شرکت‌ها، فرودگاه‌ها یا نهادهای دولتی خود «هر نوع راه نجاتی» در اختیار ایران قرار دهد، با پیامدهای اقتصادی سنگین آمریکا روبه‌رو خواهد شد. دولت او این مرحله را بخشی از آنچه «Economic D-Day» علیه ایران خوانده، معرفی کرده است.

چرخش دوباره ترامپ به سمت تشدید تحریم‌ها در حالی صورت می‌گیرد که به اذعان کارشناسان آمریکایی، جنگ تجاوزکارانه او علیه ایران تاکنون نتوانسته به هدف اعلامی واشنگتن برای وادار کردن تهران به عقب‌نشینی از مواضع خود منجر شود و خود ترامپ نیز تحت فشار فزاینده داخلی برای پایان دادن به جنگ قرار دارد.

در همین راستا، خبرگزاری آمریکایی «آسوشیتدپرس» این رویکرد را عملاً بازگشت به کارزار «فشار حداکثری» دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ توصیف کرده است؛ سیاستی که این بار پس از ماه‌ها عملیات نظامی و در شرایطی دنبال می‌شود که بخش اعظم بخش‌های انرژی، مالی و حمل‌ونقل ایران از پیش تحت تحریم‌های آمریکا قرار دارند. از این منظر، به باور این رسانه آمریکایی بازگشت واشنگتن از میدان نظامی به نسخه قدیمی تشدید فشار اقتصادی، بیش از آنکه یک راهبرد کاملاً تازه باشد، نوعی فرار به جلو در برابر بن‌بست ایجادشده در جنگ به شمار می‌رود.

در سال ۲۰۲۶، نقشه جهانی نفت دستخوش تغییری بنیادین شده و مرکز ثقل بازار از خاورمیانه به سمت قاره آمریکا (به‌ویژه تگزاس، کانادا و برزیل) متمایل شده است. طی چند هفته ابتدای سال ۲۰۲۶، قاره آمریکا نزدیک به نیمی از نفت جهان را تأمین کرد. اگرچه این جهش تا حدودی ناشی از توقف صنعت انرژی در خلیج فارس به دلیل جنگ ایران و بسته شدن تنگه هرمز بود، اما نمایانگر یک روند بلندمدت و ساختاری است.

در حال حاضر قاره آمریکا روزانه حدود ۴۲ میلیون بشکه نفت تولید می‌کند که از مجموع تولید خاورمیانه فراتر رفته است. این افزایش تولید نه تنها فشار قیمت‌های ناشی از درگیری‌های منطقه‌ای را تا حدودی خنثی کرده، بلکه وابستگی جهانی به نفت خاورمیانه را به شدت کاهش داده است.

 تحلیل وضعیت تولید در قاره آمریکا

تحولات اخیر نشان‌دهنده یک جهش بی‌سابقه در تولید هیدروکربن در نیمکره غربی است. در حالی که در سال ۲۰۰۰، سهم قاره آمریکا از تولید جهانی تنها ۲۶ درصد بود، این رقم در سال ۲۰۲۶ در شرایط عادی به ۴۰ درصد و در دوره‌های بحرانی به بیش از ۴۵ درصد رسیده است.

 آمار و ارقام کلیدی تولید (۲۰۲۶)

(تولید بر مبنای میلیون بشکه در روز)

مجموع تولید قاره آمریکا: ۴۲

نفت خام آمریکا: ۱۳.۷

سایر مایعات نفتی آمریکا: ۸

سوخت‌های زیستی (اتانول و بیودیزل): ۲.۵

تولید سایر نقاط جهان (آوریل ۲۰۲۶): ۵۱

 محرک‌های رشد تولید

پنج کشور نقش اصلی را در افزایش تولید ۳.۲ میلیون بشکه‌ای نسبت به دو سال گذشته ایفا کرده‌اند:

 ایالات متحده: ادامه انقلاب شیل و افزایش بهره‌وری.

 کانادا و برزیل: پیش‌بینی می‌شود مجموع تولید این دو کشور تا پایان سال ۲۰۲۷ از عربستان فراتر رود.

 گویان: تولید نفت خام این کشور اکنون با لیبی برابری می‌کند.

 آرژانتین: بهره‌برداری از منابع با هزینه پایین.

 ونزوئلا: بازگشت به روند صعودی تولید علیرغم سوءمدیریت‌های گذشته.

 انقلاب شیل آمریکا همچنان به عنوان یکی از تاثیرگذارترین رویدادهای ژئواکونومیک قرن ۲۱ شناخته می‌شود. شرکت‌های آمریکایی با تغییر استراتژی از "تولید ثابت" به "رشد تک‌رقمی"، تولید خود را تسریع کرده‌اند.

عوامل فنی و اقتصادی موثر در رشد آمریکا عبارتند از:

۱. افزایش بهره‌وری: شرکت‌ها حتی با هدف‌گذاری برای تولید ثابت، به دلیل پیشرفت‌های فنی شاهد رشد تولید بوده‌اند.

۲. بازگشت دکل‌های حفاری: با باقی ماندن قیمت نفت بالای ۷۰ دلار، تعداد دکل‌های فعال و گروه‌های تکمیل چاه به بالاترین سطح در ۱۶ ماه اخیر رسیده است.

۳. حل معضل گاز همراه: در حوزه پرمین (Permian Basin)، تولید گاز همراه که پیش از این به دلیل محدودیت ظرفیت خط لوله باعث منفی شدن قیمت گاز (تا منفی ۱۰ دلار) شده بود، اکنون با افتتاح خط لوله‌های جدید بهبود یافته است.

 زیرساخت‌های جدید خط لوله در تگزاس

 خط لوله Hugh Brinson: متعلق به Energy Transfer LP که به تازگی افتتاح شده است.

 پروژه توسعه Gulf Coast Express: متعلق به Kinder Morgan Inc.

 خط لوله Blackcomb: تا اواخر سال ۲۰۲۶ عملیاتی می‌شود. این زیرساخت‌ها باعث شده‌اند قیمت گاز در هاب Waha به مثبت ۲ دلار بازگردد و تولیدکنندگانی که چاه‌های خود را به دلیل قیمت‌های منفی بسته بودند، دوباره به تولید بازگردند.

 تغییر در نظم ژئوپلیتیک انرژی

بحران‌های خاورمیانه و بسته شدن تنگه هرمز در مارس و آوریل ۲۰۲۶، باعث سقوط تولید کشورهایی نظیر عربستان، کویت، عراق، قطر، بحرین و امارات شد. این موضوع فرصتی استثنایی برای تثبیت جایگاه قاره آمریکا ایجاد کرد.

 ویژگی‌های تولید جدید در آمریکای جنوبی

 تاب‌آوری در برابر نوسانات قیمت: پروژه‌های فراساحلی در برزیل و گویان به شکلی طراحی شده‌اند که حتی با افت قیمت نفت، به دلیل سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت، به تولید ادامه دهند.

 هزینه پایین: تولیدکنندگان در کانادا و آرژانتین از مزیت هزینه پایین برخوردارند، یعنی تضمین سرمایه‌گذاری.

نتیجه‌گیری

نقشه جهانی نفت به طور اساسی بازطراحی شده است. ناآرامی‌های مداوم در خاورمیانه باعث جذب سرمایه بیشتر به سمت پروژه‌های منطقه‌ای در قاره آمریکا شده است. این روند نه تنها تولید را به سطوح بی‌سابقه‌ای رسانده، بلکه صنعت نفت را به سمت غرب و در نزدیکی مراکز تصمیم‌گیری سیاسی واشنگتن سوق داده است. قاره آمریکا اکنون نه تنها به لحاظ حجم تولید، بلکه به لحاظ پویایی و رشد، به مرکز جدید قدرت انرژی در جهان تبدیل شده است. 

*ترجمه: کانال تلگرامی بازنگاه 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

جوان آنلاین: اداره هوانوردی فدرال (FAA) آمریکا اعلام کردکه یک هواپیمای کوچک با ۸ سرنشین در منطقه‌ ای دورافتاده در غرب آلاسکا سقوط کرد.

بر اساس اعلام این اداره، هواپیمای «سسنا ۴۴۱» از انکوریج برخاسته بود.

اداره هوانوردی فدرال اعلام کرد که این هواپیما عازم مرکز راداری دوربرد «کیپ نیونهام» بود و در غرب فرودگاه این مرکز راداری سقوط کرد.

ارتش آمریکا کشته شدن هر ۸ سرنشین این هواپیما را تأیید کرد.