به گزارش مشرق ، علی اصغر اصولی؛ توسعه فناوری فضایی در جهان معاصر، از یک نماد صرفاً رقابتی در دوران جنگ سرد، به یکی از حیاتیترین زیرساختهای مدیریت منابع، پایش اقلیمی، مخابرات امن و اقتصاد دانشبنیان تبدیل شده است. جمهوری اسلامی ایران با درک این واقعیت ژئوپلیتیک و اقتصادی، سرمایهگذاریهای ساختاری و هدفمندی را برای دستیابی به چرخه کامل فضایی شامل طراحی، ساخت، پرتاب، و بهرهبرداری از ایستگاههای کنترل زمینی انجام داده است.
زیستبوم فضایی ایران، شبکهای درهمتنیده از نهادهای علمی، حاکمیتی و صنعتی است. در این ساختار، سازمان فضایی ایران به عنوان سیاستگذار و کارفرما، در کنار پژوهشگاه فضایی و دانشگاههای پیشرو نظیر دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه امیرکبیر و دانشگاه علم و صنعت، بازوهای توانمند پژوهشی و توسعهای را تشکیل میدهند.
در این میان، یکی از کلیدیترین ارکان طراحی، ساخت و صنعتیسازی سامانههای فضایی، «گروه فضایی شرکت صنایع الکترونیک وزارت دفاع (صاایران)» است که به عنوان یکی از سازندگان اصلی، نقش حلقه واسط میان تحقیقات دانشگاهی و قابلیتهای عملیاتی و صنعتی را ایفا میکند.
در این گزارش نشان میدهیم که چگونه یک ساختار صنعتی، با تکیه بر امید، خودباوری و استقامت در برابر تحریمها، از فاز تحقیقاتی و انتقال فناوری عبور کرده و امروز پروژههای منظومهسازی فضاپایه را برای توسعه اقتصاد ملی راهبری میکند.
سیر تطور راهبردی فعالیتهای فضایی در صاایران
شرکت صنایع الکترونیک ایران در سال ۱۳۵۲ با هدف پایهگذاری فناوریهای نوین مخابراتی و الکترونیکی تأسیس شد. با این حال، ورود هدفمند و ساختاریافته این مجموعه به عرصه فضایی از سال ۱۳۷۷ هجری شمسی رقم خورد. بررسی روند تاریخی فعالیتهای این گروه نشان از یک نقشه راه (Roadmap) دقیق دارد؛ نقشهای که نقطه آغازین آن انتقال فناوری، میانه آن بومیسازی زیرسامانهها و نقطه کنونی آن صنعتیسازی و ارائه خدمات پایدار به جامعه است.
گام نخست: انتقال فناوری و ماهواره سینا (۱۳۸۴)
نخستین گام عملیاتی برای ورود به عرصه ساخت ماهواره، پروژه «سینا-۱» بود. این ماهواره ۱۶۰ کیلوگرمی با کاربری مخابراتی و تصویربرداری در آبان ماه ۱۳۸۴ از پایگاه پلستسک روسیه و توسط پرتابگر کاسموس-۳ام به فضا پرتاب شد.
ماهواره سینا حاصل …
