به گزارش تجارت نیوز، کارگران سیمبان شرکتهای توزیع نیروی برق کشور را باید در زمره زحمتکشترین، پرخطرترین و در عین حال نادیدهگرفتهشدهترین اقشار جامعه کارگری ایران به شمار آورد.
این کارگران شریف و بیادعا، نیروهایی هستند که چه در شرایط بحرانی و پرالتهاب جنگ و چه در ایام آرامش و صلح، حضوری مداوم، بیوقفه و حیاتی در صحنه دارند؛ اما با وجود تمام دشواریها، خروجی کار و زحمات شبانهروزی آنان غالباً در سایه بیتوجهیهای ساختاری و عدم مسئولیتپذیری نهادهای متولی پنهان میماند. جامعه تنها زمانی متوجه حضور و اهمیت فوقالعاده این قشر میشود که شریان برق در زندگی روزمره، صنایع و زیرساختها قطع شود. با این حال، پارادوکس تلخِ حاکم بر زندگی این نیروهای عملیاتی آن است که به همان اندازهای که روشنایی و انرژی را به خانهها و کارخانهها میبخشند، جان، سلامت جسمانی و امنیت روانی خود را به خطر می اندازند.
طی سالیان اخیر، حوادث کار به کابوسی همیشگی و سایهای شوم و ناامیدکننده بر زندگی سیمبانان و خانوادههای آنان بدل شده است. گزارشهای میدانی و آمارهای رسمی ناظر بر این حقیقت تلخ است که این نیروها به صورت مستمر و زنجیرهای در معرض سانحه، سقوط از ارتفاع، سوختگیهای شدید و مرگ ناشی از برقگرفتگی قرار دارند.
تنها در طول دو ماه گذشته، اخبار جانباختن دستکم ۴ تن از سیمبانان در مناطق مختلف کشور رسانهای شده و در کنار این آمار دردناک، در یک ماه اخیر نیز چندین مورد مصدومیت شدید و معلولیت ناشی از سانحه به ثبت رسیده است. این میزان از تلفات و آسیبهای جانی در یک قشر مشخص، باید زنگ خطری جدی و تکاندهنده را برای مسئولان وزارت نیرو، شرکتهای توزیع برق و بازرسان کار به صدا درآورد.
پرسش اساسی و بنیادی اینجاست که ریشه اصلی بروز این حجم از حوادث مرگبار چیست؟ چرا این قشر متخصص و زحمتکش باید تا این حد در برابر مخاطرات شغلی بیدفاع رها شوند؟ هنگامی که پای صحبتها و درددلهای بدنه کارگری و فعالان صنفی سیمبان مینشینیم، ابعاد و زوایای دیگری از این بحران نمایان میشود که نشان میدهد حوادث کار در این حوزه، نه یک اتفاق نادر یا غیرقابلپیشبینی، بلکه محصول مستقیمِ ساختارهای ناکارآمد پیمانکاری، ضعف ایمنی، تجهیزات فرسوده و فشارهای روانی ناشی از مدیریت مصرف است. در همین راستا، یکی از فعالان …
