به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از نیویورک تایمز، رئیس جمهوری که فکر میکرد هیچ محدودیتی برای قدرتش وجود ندارد، در ماههای گذشته چند مورد محدودیت را کشف کرده و ناامیدتر و دمدمیمزاجتر شده است. ترامپ با راهبردی اندک برای پیروزی وارد مناقشه ایران شد و اکنون در تلاش است راهی آبرومندانه برای خروج از آن پیدا کند.
رئیس جمهوری آمریکا اغلب از پیشبینیناپذیر بودن خود تجلیل و اعلام میکند این امر متحدان و دشمنان را به یک اندازه از تعادل خارج میکند. به گفته خودش، تمایل او برای بمباران سایتهای هستهای ایران و اعزام کماندوهای نیروی دلتا برای ربودن رئیس جمهوری ونزوئلا از رختخوابش در اوایل ژانویه، نشاندهنده تمایل به اجرای عملیات نظامی بود که میتوانست باعث شرمساری اسلافش شود. او به نیویورک تایمز گفت که تنها «اخلاق شخصی» او را محدود میکند، زیرا بزرگترین چکش جهان را در دست دارد.
اما در هفتههای اخیر، به نظر میرسد او در دام افتاده است، ریاست جمهوریاش به تدریج با جنگی که نمیتواند راه خروج از آن را پیدا کند، بلعیده میشود. پنج ماه پس از آغاز جنگ با ایران، دو هدف نابودی توان هستهای و سرنگونی حکومت هرگز محقق نشدهاند و ترامپ که زمانی مطمئن بود نیروی عظیم او را قادر میسازد چیزی را که با افتخار «مدل ونزوئلا» مینامید - تغییر حکومت به حکومتی مطیع ایالات متحده - در ایران دنبال کند، اکنون در مورد بازگشت به عملیات جنگی بزرگ که سازمانهای اطلاعاتی او ارزیابی میکنند بعید است در تهران به خوبی کار کند، مردد است.
او قادر به کنترل افزایش قیمت نفت یا تأثیر آن بر بازار سهام نبوده است. کشتیرانی که در تنگه هرمز به حالت تعلیق درآمده بود و سپس برای چند هفته کوتاه باز شد، دوباره به حالت قطرهای بازگشته و یک نقطه انسداد دوم، بین دریای سرخ و خلیج عدن، اکنون در معرض تهدید قرار دارد. در حالی که رئیس جمهوری تهدید کرده جزیره خارک ایران یا ذخایر زیرزمینی اورانیوم غنیشده آن را تصرف کند، علناً گفته است که میداند هیچ تمایلی برای اعزام نیروی زمینی ندارد.
دستیارانش میگویند این محدودیتها او را عمیقاً ناامید و حتی با معیارهای ترامپی، دمدمیمزاجتر کرده است. تنها در این هفته، وزیر انرژی ترامپ یک پیمان تاریخی با عربستان سعودی برای تأمین انرژی هستهای غیرنظامی …
