مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: یکی از غافلگیر کنندهترین خبرهای این روزها که مورد توجه جامعهشناسان و روانشناسان و اهل سیاست و رسانه و خانوادهها قرار گرفته حضور هزاران نوجوان در یک رخداد و برای دیدار با یک یوتیوبر جوان است.
برخی البته به این موضوع پرداختند که این بچه ها چرا نحوۀ مواجهه را یاد نگرفته اند و چرا هجوم آوردند و داشتند همدیگر را زیر دست و پا له می کردند ولی اینها بخش هیجانی قضیه است و این نوشته دربارۀ تغییر ذائقه و ناهمخوانی ساختار رسمی آموزش و پرورش (به عنوان متولی رشد نسلی) با آن است.
قضیه دربارۀ واکنش به فراخوانی در فضای مجازی است که نشان میدهد نسل پرورشیافته در ایدیولوژیکترین آموزشو پرورش جهان بیتوجه به ایدیولوژیکترین رادیو و تلویزیون دنیا علایق و دلبستگیهای دیگری دارد و بخشی از بودجۀ عمومی در این دو تشکیلات عریض و طویل و هر دو فرسوده و ناکارآمد (آموزش و پرورش و صدا و سیما) هدر میرود چون نتوانسته نوجوانان را مطابق میل پرورش دهند و البته این بچهها دچار انحراف هم نیستند و اتفاقا از مدعیان پرورش و هدایت خود به روزترند و توجه آنها به هنر ( با هر گرایش و خوانش) ستودنی است و باید قدر دانسته شود.
منتها در این میانه آیا فردی در جایگاه وزیر آموزش و پرورش نظری و تحلیلی ندارد و کار او تنها این است که هر از گاهی اعلام کند که مدارس حق ندارند شهریه دریافت کنند در حالی که همه دریافت میکنند و با این جمله خود را عملا در معرض استهزای دیگران قرار میدهد؟ مدرسۀ دولتی نزدیک خانۀ ما از سرایدار خانۀ ما ۱۰ میلیون تومان در نوبت اول مطالبه کرده و این جناب همچنان میگوید نباید شهریه بگیرند!
این اشارۀ نامربوط برای این بود که به آقای کاظمی یادآوری کنیم برای خودش و جایگاهش و دولتی که عضو آن است اعتبار و شخصیت قایل شود و به جای سخنی که او را خفیف کند دربارۀ نسلی که در اختیار این وزارتخانه است بیشتر مطالعه کند و این روزها دنبال این باشد که چه شد که هزاران نوجوان به مجموعه ایرانمال رفتند؟! پسران با آن شور و شوق و دحتران بی پوششی که در مدرسه به آنها تحمیل میکنید و اصلا انگار نه انگار در این سیستم کهنه پرورش یافتهاند!
اگر داستان را نمیداند یک بار با هم مرور کنیم:
جوانی …
