به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از news-medical، درمان با زهر زنبور یا «آپیتوکسین درمانی» (Apitoxin therapy) یک روش درمان مکمل نوظهور است که از زهر زنبور برای شرایط مختلف پزشکی استفاده میکند. زهر زنبور را نه فقط به عنوان یک نیش دردناک، بلکه به عنوان یک بسته پیچیده از ترکیبات زیست فعال باید در نظر گرفت که حاوی ترکیبات فعال بیولوژیکی از جمله ملیتین، فسفولیپاز و آپامین است که خواص ضد التهابی، آنتیاکسیدانی و نورواکتیو نشان داده اند..
ضد ویروس و ضد سرطان
کاربردهای درمانی زهر زنبور شامل فعالیتهای ضد التهابی، ضد درد، ضد میکروبی، ضد ویروسی، محافظت عصبی، ضد آرتریت و ضد سرطان است. برخی از مطالعات بالینی و آزمایشگاهی اثربخشی آن را در درمان بیماری های مزمن و خود ایمنی، مدیریت درد و بهبود کیفیت زندگی نشان داده اندزهر زنبور عسل مزایای امیدوار کننده ای را در برابر انواع مختلف سرطان و همچنین فعالیت ضد ویروسی، حتی در برابر ویروس چالش برانگیز نقص ایمنی انسانی (HIV) نشان داده است.
درمان بیماریهای پوستی
زنبوردرمانی می تواند به عنوان یک روش مکمل مؤثر در مدیریت برخی از بیماری های پوست و مو مورد استفاده قرار گیرد. زهر زنبور نیز در درمان آلوپسی پتانسیل نشان داده و می تواند به کاهش التهاب و تقویت رشد مو کمک کند. بیشتر مردم پس از نیش زدن زنبور، درد و قرمزی محل نیش را تجربه می کنند. دیده شده است که حدود ۲۰ درصد از افراد بعد از درمان دچار خارش، کهیر، خستگی و عصبانیت میشوند.
درمان پارکینسون
یافتهها نشان داد که زهر زنبور عسل در ترکیب با درمان استاندارد پارکینسون، چندین پیامد رفتاری را بهبود می بخشد. در ارزیابی های حافظه، موشهای درمانشده با زهر زنبور عسل توانایی خود را در تشخیص اشیاء جدید حفظ کردند؛ در حالی که حیوانات درمان نشده و موش هایی که فقط درمان استاندارد دریافت می کردند، همچنان نقص های شناختی را نشان می دادند.
با مشاهده مغز یک بیمار پارکینسون مشخص می شود که التهاب مزمن و استرس اکسیداتیو اغلب مقصر اصلی مرگ نورون های تولید کننده دوپامین هستند. محققان با مهار بالقوه این فرآیندها، این نظریه را مطرح می کنند که زهر زنبور عسل ممکن است از بقایای این سلول های حیاتی محافظت کند.
