به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، امیلی ویلسون استاد مطالعات کلاسیک است و ترجمه سال ۲۰۱۷ او از «ادیسه» هومر، در کمپینهای تبلیغاتی اولیه اقتباس سینمایی و بسیار موفق کریستوفر نولان از این منظومه، مورد توجه و اشاره قرار گرفته بود. با این حال، او به شدت به انتقاد از این فیلم پرداخته و گفته است: «این اثر سینمایی هیچ حرف متقاعدکنندهای برای گفتن ندارد و از هرگونه عمق روانشناختی، عاطفی، سیاسی و اخلاقی بیبهره است.»
ویلسون در مقالهای کوبنده برای نشریه لاندن ریویو آو بوکس مینویسد: «امیدوار بودم ارتباط و علاقه نولان به این مفاهیم هومری، او را به قلههای خلاقانه تازهای هدایت کند و به او این امکان را بدهد که شخصیتهای باورپذیرتری خلق کند. اما ادیسه نیز همان ترکیب همیشگی او از شکوه ظاهری و نگاه سطحی را در خود دارد... چشمانداز فیلم بسیار گیجکننده است و شخصیتهای آن به قدری خام و نپختهاند که نمیتوانند وعدههای نصفهونیمه فیلم درباره ایدههای بزرگ را محقق کنند؛ هرچند که در به تصویر کشیدن انفجارهای مهیب و غولهای عظیمالجثه بسیار موفق عمل میکند.»
او میافزاید: «ادیسه نولان فاقد بسیاری از مؤلفههایی است که این منظومه را به اثری ماندگار و بزرگ تبدیل کردهاند. این فیلم هیچ دیدگاه متقاعدکنندهای درباره زمان، حافظه، تاریخ، جنگ و یا ارتباط میان بازگشت شکوهمندانه یک جنگجو با زندگی خانواده، دشمنان، همرزمان، دوستان و همسایگانش ارائه نمیدهد. اثر فاقد هرگونه عمق روانشناختی، عاطفی، سیاسی و اخلاقی است. ساختار روایی آن صرفا بر پایه حقههای سینمایی بنا شده و تصنعی است. نگارش فیلمنامه نیز در یک کلام افتضاح است. هیچیک از شخصیتها انگیزه قابل قبولی برای اعمال یا حرفهایشان ندارند. هیچ اثری از صحنههای شورانگیز عاطفی نیست و حتی تمام غذاها نیز بدمزه و ناخوشایند به نظر میرسند.»
ویلسون …
