نورنیوز ماجرای جلسه نهم اسفند ماه را اینطور روایت کرد:
«در روز جمعه ۸ اسفند ۱۴۰۴، برای شمخانی و شماری از فرماندهان ارشد نظامی تقریباً قطعی شده بود که آمریکا و رژیم صهیونیستی در روزهای آینده به ایران حمله خواهند کرد.
شمخانی همان شب، حوالی ساعت ۲۱، متنی را برای انتشار در اختیار واحد اطلاعرسانی دبیرخانه شورای دفاع قرار داد که در آن به احتمال حمله مشترک آمریکا و اسرائیل و واکنش ایران به این سناریو اشاره شده بود.
صبح روز بعد، کمیته فرعی شورای دفاع با مسئولیت دبیر شورا تشکیل جلسه داد. جلسه دو دستور کار داشت:
نخست، پیگیری اجرای طرح جامع مدیریت اغتشاشات؛ طرحی که ریشه در دغدغه چندینساله رهبر انقلاب و شمخانی داشت و پس از حوادث دیماه ۱۴۰۴ به یک اولویت فوری تبدیل شده بود.
دوم، بررسی موضوع قریبالوقوع بودن حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران.
این دو دستور کار، در ظاهر از دو جنس متفاوت بودند؛ اما در واقع به یک واقعیت مشترک مربوط میشدند: کشور در برابر تهدیدی چندلایه قرار داشت و باید هم برای جنگ خارجی و هم برای مدیریت بحرانهای امنیتی و اجتماعی آماده می شد جلسه در حال برگزاری بود که حمله آغاز شد.
در جریان این حمله، دریاسالار شهید علی شمخانی و تعدادی از فرماندهان عالی به شهادت رسیدند.
به این ترتیب، جلسهای که قرار بود هم اجرای طرح کاهش تلفات در اغتشاشات را پیگیری کند و هم درباره قریبالوقوع بودن حمله دشمن تصمیمسازی کند، خود به یکی از آخرین جلسات پیش از آغاز جنگ تبدیل شد.
اهمیت این جلسه در همین پیوند نهفته است؛ پیوند میان دو دغدغهای که در آن صبح، در یک میز واحد جمع شده بودند: مقابله با دشمنی که برای ایجاد بحران در داخل و حمله از خارج برنامهریزی میکرد و تلاش برای آنکه در مواجهه با بحرانهای آینده، حتی در سختترین شرایط امنیتی، جان مردم و معترضان تا حد امکان حفظ شود.
روایت عراقچی از آن روز، اکنون این پرسش را روشنتر میکند که آن جلسه چه بود و چرا برگزار شد.
این جلسه، نه یک نشست عادی و نه صرفاً یک جلسه کارشناسی بود؛ بلکه نشستی عالی و ضروری برای تصمیمسازی درباره مواجهه با جنگی بود که از نگاه فرماندهان عالی نیروهای مسلح، وقوع …
