به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو- علی قاسمعلی- گاهی یک پروژه عمرانی، تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ گاهی یک خط ریلی میتواند به اندازه یک میدان نفتی برای کشور ارزآوری داشته باشد و گاهی تعلل در تکمیل چند کیلومتر خط آهن و چند صد هکتار زیرساخت، میلیاردها دلار فرصت اقتصادی را از میان میبرد. داستان مرکز لجستیک ریلی اینچهبرون نیز از همین جنس است؛ پروژهای که قرار بود گلستان را به دروازه ترانزیت شمال ـ جنوب کشور تبدیل کند اما امروز به نمادی از فرصتسوزی و تعلل در تکمیل زیرساختهای اقتصادی کشور بدل شده است.
اینچهبرون؛ گره راهبردی کریدور شمال ـ جنوب
سال ۱۳۹۳ رؤسای جمهور ایران، ترکمنستان و قزاقستان در مراسم افتتاح خط ریلی موسوم به KTI حاضر شدند؛ خطی به طول ۹۲۴ کیلومتر که کوتاهترین مسیر اتصال کشورهای آسیای میانه به آبهای آزاد محسوب میشود. بر اساس اهداف اولیه، ظرفیت جابهجایی این مسیر بیش از سه میلیون تن در سال پیشبینی شده بود که قابلیت افزایش آن تا ۱۰ میلیون تن را نیز داشت. از همان روزها کارشناسان معتقد بودند این مسیر میتواند به یکی از مهمترین حلقههای کریدور بینالمللی شمال ـ جنوب تبدیل شود.
اهمیت این مسیر زمانی بیشتر آشکار میشود که بدانیم کشورهای آسیای میانه بیش از ۱۰۰ میلیون تن ظرفیت ترانزیت کالا دارند و به گفته مسئولان وزارت امور خارجه، ایران توانایی ترانزیت حدود ۶۰ میلیون تن از این ظرفیت را داراست. درآمد ناشی از این میزان ترانزیت حتی بیش از درآمدهای نفتی کشور برآورد شده است.
در چنین شرایطی، اینچهبرون میتوانست نه تنها به قطب ترانزیت ریلی کشور، بلکه به یک مزیت راهبردی در حوزه پدافند غیرعامل تبدیل شود. رخدادهای ماههای اخیر منطقه و تنشهای موجود در آبهای جنوبی کشور نشان داد اتکای صرف به بنادر جنوبی تا چه اندازه میتواند تجارت خارجی ایران را آسیبپذیر کند. وجود یک مسیر ایمن، کوتاه و بینالمللی در شمال کشور، ظرفیتی است که میتواند در شرایط بحرانی، بخشی از بار واردات و صادرات کشور را بر دوش بکشد.
پنج سال انتظار برای ۵۳۸ هکتار زمین و وعدههای روی زمین مانده
اردیبهشت سال ۱۴۰۰ واگذاری ۵۳۸ هکتار زمین برای احداث مرکز لجستیک اینچهبرون به راهآهن جمهوری اسلامی به تصویب رسید. چند ماه بعد مسئولان از احداث پنج سکوی …
