توهین، حاشیه، بازگشت؛ ماجرای نیک یوسفی و آزمون بازدارندگی مسئولان+ فیلم

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، 

برنامه «فولوفوکوس»خبرگزاری دانشجو (SNN TV)، میزبان علی افشار، نویسنده و کارگردان تئاتر و برنامه‌ریز سینما بود. او در این گفت‌وگوی صریح و انتقادی، از آسیب‌های ساختاری سینما و تئاتر، نقش مدیران در افول کیفی آثار، سکوت برخی سلبریتی‌ها در قبال آرمان‌های ملی، و تهدید «سینمای زیرزمینی» سخن گفت.

علی افشار، کارگردان و نویسنده تئاتر، با حضور در برنامه «فولوفوکوس»، ریشه بسیاری از معضلات کنونی سینما و تئاتر را «کج‌فهمی و کج‌سلیقگی مدیران فرهنگی» دانست و نسبت به «بیماری ذائقه» مخاطبان در اثر مدیریت‌های نادرست هشدار داد. او با انتقاد از سکوت برخی سلبریتی‌ها در قبال مسائل ملی و انسانی، تأکید کرد که حمایت از فلسطین و غزه، فراتر از یک برچسب سیاسی، مسئله‌ای انسانی و شرافتمندانه است. افشار همچنین از شکل‌گیری «سینمای زیرزمینی» و نقش جوایز جعلی خارجی در تشویق هنرمندان به سیاه‌نمایی انتقاد کرد.


کج‌سلیقگی مدیران؛ ریشه اصلی افول سینما و تئاتر



علی افشار در ابتدای سخنان خود، با اشاره به رفتار مدیران فرهنگی، گفت که «کج‌فهمی و کج‌سلیقگی» برخی از آن‌ها، بزرگ‌ترین آفت سینما و تئاتر امروز است. او با بیان اینکه مدیران میانی و پایین‌دست معمولاً رفتارهای عجیب‌تری از خود نشان می‌دهند، به یک خاطره از یکی از معاونان وزیر ارشاد اشاره کرد که در جشنواره فجر، بدون هماهنگی روی صندلی ردیف اول نشسته بود و افزود: «برخی مدیران با سخت‌گیری‌های ابلهانه، زمینه را برای شکل‌گیری جریان‌های زیرزمینی فراهم می‌کنند.» افشار با تأکید بر اینکه این مدیران «بازخورد مناسبی» از عملکرد خود ندارند، ابراز امیدواری کرد که انتصابات جدید در وزارت ارشاد، تحولی مثبت ایجاد کند، اما هشدار داد که اگر کج‌سلیقگی ادامه یابد، سینما و تئاتر نابود خواهند شد.


تئاتر در باتلاق بلاگرها و بیماری ذائقه مخاطب



افشار با انتقاد تند از وضعیت تئاتر کشور، گفت که امروز بلاگرهای فضای مجازی روی صحنه تئاتر می‌روند و بازیگران واقعی و پیشکسوتانی چون اکبر عبدی و رضا رویگری به حاشیه رانده شده‌اند. او این وضعیت را حاصل «مدیریت غلط» دانست و افزود: «مدیران با کج‌سلیقگی، ذائقه مردم را بیمار کرده‌اند. …

به گزارش آفتاب نیوز،

فارغ از اینکه موضوع اخیر چه بوده، یک نکته بیش از هر چیز به چشم می‌آید: این نخستین بار نیست و بعید است آخرین بار هم باشد. 

اگر به چند سال گذشته نگاه کنیم، فهرست حاشیه‌های نوید محمدزاده کوتاه نیست:

 از رفتار‌های خبرساز در جشنواره‌های خارجی و واکنش‌های جنجالی در فضای مجازی گرفته تا موضع‌گیری‌های پر سر و صدا درباره مسائل اجتماعی و سیاسی، اعتراض به بازداشت پدر همسرش، حذف ناگهانی صفحه اینستاگرام و حالا هم جنجال تازه بر سر پوشیدن لباسی با طرح پرچم فلسطین. 

هر بار موضوعی تازه مطرح می‌شود، اما نتیجه تقریباً یکسان است: نام نوید محمدزاده دوباره به ترند فضای مجازی تبدیل می‌شود. 

البته هیچ بازیگری نباید به خاطر اظهار نظر یا بیان عقیده‌اش محکوم شود. هر هنرمندی حق دارد دیدگاه خود را بیان کند، حتی اگر دیگران با آن موافق نباشند. 

اما مسئله درباره نوید محمدزاده فقط یک موضع‌گیری یا یک اتفاق نیست. مسئله، تکرار یک الگوی ثابت است. الگویی که در آن، مرز میان دغدغه واقعی، واکنش احساسی و تولید آگاهانه حاشیه، هر روز مبهم‌تر می‌شود.

به نظر می‌رسد نوید محمدزاده به خوبی آموخته است که در عصر شبکه‌های اجتماعی، «استعداد» به تنهایی برای ماندن در اوج کافی نیست و گاهی باید با «شوک» و «حاشیه»، خود را زنده نگه داشت. 

در دنیایی که عمر خبر‌ها به چند ساعت رسیده، دیده شدن خود به یک سرمایه تبدیل شده است و برخی چهره‌ها راه حفظ این سرمایه را در خلق مداوم جنجال پیدا کرده‌اند.

مشکل دقیقا از همین جا آغاز می‌شود، وقتی حاشیه‌ها آن‌قدر تکرار شوند که از خود آثار هنری مهم‌تر به نظر برسند، مخاطب دیگر بازیگر را نه با نقش‌هایش، بلکه با جنجال‌هایش به خاطر می‌آورد. 

در چنین وضعیتی، حتی اگر یک واکنش کاملاً صادقانه و از سر دغدغه هم مطرح شود، بخش قابل توجهی از افکار عمومی با تردید به آن نگاه می‌کند.

امروز مخاطب دیگر به سختی می‌تواند تشخیص دهد کدام رفتار‌های نوید محمدزاده ناشی از یک دغدغه واقعی است و کدام صرفاً ابزاری برای فرار از فراموشی و دیده شدن!

این تکرار باعث شده بخشی از مخاطبان چنین برداشتی داشته باشند که این رفتار‌ها بیش از آنکه از دل یک دغدغه برآید، …