انهدام پهپاد متجاوز «لوکاس» توسط پدافند هوایی ارتش در بندرعباس

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی ارتش، حجت‌الاسلام و المسلمین عباس محمدحسنی رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در آیین بزرگداشت چهلمین روز خاک‌سپاری رهبر شهید که در سالن گلستان شهدای اصفهان برگزار شد، با گرامیداشت یاد و نام ایشان، اظهار داشت: امام شهید ما نسخه‌ای کامل و روشن از سبک زندگی اسلامی را به نمایش گذاشت؛ الگویی که می‌تواند تا قیامت، چراغ راه نسل‌های حق‌طلب و آزادی‌خواه باشد. 

وی با بیان اینکه اوج هنر انسان مؤمن، بی‌اعتنایی به جلوه‌های فریبنده دنیاست، افزود: دنیا تمام جلوه‌های خود را به آقای شهید ما عرضه کرد، اما ایشان معصوم‌وار زیست و معصوم‌وار به شهادت رسید. 

رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش ادامه داد: رهبر شهید با تأسی به سیره و راه معصومان (ع)، نام خود را برای همیشه در تاریخ ماندگار ساخت؛ همان‌گونه که اجداد طاهرینش جاودانه شدند. این هنر مردان الهی است که الهی زندگی می‌کنند و الهی از دنیا می‌روند. 

حجت‌الاسلام محمدحسنی با اشاره به نحوه شهادت رهبر شهید تصریح کرد: شهادت ایشان، یادآور همان محاسبه باطلی بود که یزید بن معاویه درباره شهادت حضرت اباعبدالله الحسین (ع) انجام داد؛ یزید تصور می‌کرد با از میان برداشتن امام حسین (ع)، به تمام خواسته‌های دنیوی خود دست خواهد یافت، اما از مکر و تدبیر الهی غافل بود. همان‌گونه که خون پاک سیدالشهدا (ع) بساط بنی‌امیه را از صفحه روزگار برچید، خون پاک آقای شهید ایران نیز به فضل الهی بساط دستگاه استکباری را ابتدا از منطقه و سپس از سراسر جهان جمع خواهد کرد. 

نماینده ولی فقیه در ارتش، دو میراث گرانبهای آن شهید را «حفظ و تحکیم نظام جمهوری اسلامی» و «ساخت ایران قوی و توانمند» عنوان کرد. 

وی در تشریح نخستین میراث رهبر شهید گفت: بسیاری تصور می‌کردند پس از رحلت امام راحل، نظام اسلامی با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد و مسیر انقلاب دچار انحراف می‌شود؛ اما رهبر شهید ما، به‌عنوان نسخه کامل امام، راه ایشان را با صلابت ادامه داد و نه‌تنها نظام جمهوری اسلامی را حفظ کرد، بلکه پایه‌های آن را مستحکم‌تر ساخت و بر تک‌تک ما واجب است به هر قیمتی، حتی با گذشتن از جان، مال و آبروی خویش، از این نظام پاسداری کنیم؛ همانطور که رهبر شهیدمان حسین وار این کار را کردند. 

حجت‌الاسلام محمدحسنی، دومین میراث رهبر شهید را «ساخت ایران قوی و توانمند» دانست و گفت: زمانی در مخیله کسی نمی‌گنجید که روزی کشوری بتواند در برابر دو قدرت اتمی پنجه در پنجه بیندازد و آنان را به زانو درآورد؛ اما ملت ایران در سایه رهبری‌های پیامبرگونه آقای شهید، با تدبیر و حکمت بر محور ایران قوی حرکت کرد. 

رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش در ادامه، وظایف کنونی ملت و مسئولان را در سه محور اساسی تشریح کرد و نخستین وظیفه را «اطاعت و تبعیت از رهبر جدید، خلف صالح امام شهید» دانست. 

وی اظهار داشت: تمام ویژگی‌های دو امام پیشین در امام جدید ما، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای، خلف صالح امام شهید، متجلی شده و دشمن به‌زودی خواهد فهمید که مرتکب اشتباهی بزرگ و غیرقابل جبران شده است. 

رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش، دومین وظیفه ملت و مسئولان را «انتقام خون پاک شهیدان» عنوان کرد و گفت: همگی موظفیم تا انتقام خون پاک امام شهید و همه شهیدان را از قاتلان و آمران این جنایت نگیریم، دشمن را از خواب راحت محروم کنیم و یکی از راهبردی‌ترین راهکارهای رفع سایه جنگ از سر ملت ایران، گرفتن این انتقام است. 

حجت‌الاسلام محمدحسنی، خاطرنشان کرد: امروز اضطراب و وحشت تمام وجود آنان را فرا گرفته است؛ چراکه می‌دانند دیر یا زود، آزادگانی همچون مختار در جهان برخواهند خاست و انتقام حسین زمان را از آنان خواهند گرفت. 

وی سومین وظیفه ملت و مسئولان را «حفظ وحدت، پرهیز از اختلاف‌افکنی و حضور پرشور در صحنه» دانست و اظهار داشت: دشمن ستون فقراتش به دست فرزندان غیور ارتش، سپاه، بسیج، نیروهای عشایری، وزارت دفاع و نیروی انتظامی درهم شکسته شده و اکنون می‌کوشد از مسیر اختلاف‌افکنی، دوقطبی‌سازی و حزب‌گرایی، انتقام خود را بگیرد. 

رئیس سازمان عقیدتی سیاسی ارتش تصریح کرد: دشمن دل خوش کرده است که ملت ایران را زیر فشارهای اقتصادی، نظامی و سیاسی چندپاره ببیند تا بتواند ضربه نهایی خود را وارد کند، اما ما مسلمانان و پیروان قرآن، به فرمان «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا» در کنار یکدیگر خواهیم ایستاد.

  انتهای پیام/

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی ارتش، امیر سرتیپ دوم امید اردلان معاون نیروی انسانی ارتش به همراه رضا محمدی سید شکری معاون وزیر و رئیس سازمان سنجش آموزش کشور صبح امروز (جمعه)، با حضور در یکی از حوزه‌های برگزاری آزمون سراسری کنکور، از روند برگزاری و نحوه اجرای این آزمون بازدید کرد. 

امیر سرتیپ اردلان در این بازدید، ضمن تقدیر و تشکر از رئیس سازمان سنجش آموزش کشور و تمامی دست‌اندرکاران برگزاری این آزمون سراسری، اظهار داشت: از امسال، فرآیند جذب و پذیرش دانشجویان دانشگاه‌های افسری ارتش از طریق آزمون سراسری انجام خواهد شد که این امر گامی مؤثر در جهت بهره‌گیری از ظرفیت‌های ملی و شناسایی و جذب شایسته‌ترین استعدادها برای خدمت در ارتش جمهوری اسلامی ایران است. 

وی با اشاره به تحولات سریع فناوری و تغییر ماهیت جنگ‌های نوین، بر ضرورت تحول در نظام آموزشی و تربیت نیروی انسانی متناسب با نیازهای دفاعی روز تأکید کرد و افزود: دانشگاه‌های افسری ارتش با توجه به نیازهای نوین دفاعی، نسبت به توسعه و ایجاد رشته‌های جدید و تربیت نیروهای متخصص در حوزه‌های فناوری‌محور اقدام می‌کنند. 

معاون نیروی انسانی ارتش، خوداتکایی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های علمی و تخصصی داخلی را از الزامات ارتقای توان دفاعی کشور دانست و بر تربیت نیروی انسانی توانمند، دانش‌محور و برخوردار از روحیه نوآوری برای پاسخگویی به نیازهای آینده نیروهای مسلح تأکید کرد.

  انتهای پیام/

نویسنده: دکتر سلیمان گل‌پور ، دانش‌آموخته دکترای مدیریت سیستم‌ها 

دیپلماسی ایرانی: قرن بیست و یکم با وعده‌ پایان تاریخ و گسترش دموکراسی‌های لیبرال آغاز شد، اما خیلی زود به صحنه‌ بازگشتِ خشونت سازمان‌یافته‌ دولتی بدل شد. از برج‌های دوقلوی نیویورک در ۲۰۰۱ تا سقوط موصل، از الحاق کریمه در ۲۰۱۴ تا حمله‌ی تمام‌عیار روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲، و از محاصره‌ نوار غزه تا بمباران‌های اخیر لبنان و جنگ های مکرر ایالات متحده با ایران، جهان نوعی تکرار الگویی تیره را شاهد بوده است: قدرت‌های بزرگ و میان‌اندازه، فارغ از نام و مرام سیاسی‌شان، هر بار با تکیه بر برتری نظامی یا حق وتو، قواعد بازی را به نفع خود تغییر می‌دهند و هزینه‌های فاجعه‌بار انسانی را به حساب منافع حیاتی یا دفاع مشروع می‌گذارند. این منازعات، هرچند در بسترهای تاریخی و جغرافیاییِ متفاوتی رخ داده‌اند، اما اشتراکات ساختاریِ شگفت‌آوری دارند. همه‌ی آنها در فضای خلأ نظارتی جهانی روی می‌دهند؛ جایی که شورای امنیت یا فلج است، یا با وتویِ یکی از اعضای دائم، از صدور هرگونه بازخورد تنبیهی فوری بازمی‌ماند. 

قوانین بین‌المللی بشردوستانه، در برخورد با متجاوزان قدرتمند، نه به‌مثابه ترمزی برای خشونت، بلکه همچون سندی برای توجیهِ خشونت پس ازوقوع عمل می‌کنند. آیا این تکرار خشونت، نشان از شرارتِ ذاتی برخی رهبران دارد، یا ریشه در معماری خود نظام بین‌الملل دارد؟ آیا می‌توان جنگ در اوکراین، نسل‌کشی در غزه، و مداخلات نظامیِ آمریکا را صرفاً به‌حساب بازیگران بد گذاشت، یا اینکه این منازعات، خروجیِ طبیعی سیستمی هستند که برای مهار قدرت‌های بزرگ طراحی نشده، بلکه برای بقایِ آنها طراحی شده است؟ 

از دیدگاه سیستمی، این منازعات، خروجی یک معماری نهادی معیوب هستند؛ معماری‌ای که اگرچه رفتارهای پرخاشگرانه را جبر نمی‌کند، اما هزینه‌ آن‌ها را به‌شدت کاهش داده و پاداشِ آن‌ها را در کوتاه‌مدت تضمین می‌کند. نظام بین‌الملل، یک سیستم پیچیده‌ سازگارشونده است که در سه حلقه‌ی بازخورد کلیدی، دچار نارسایی بنیادین است : 

۱- حلقه‌ بازخورد منفیِ فلج‌شده (شکست نهاد تنظیم‌گر) در سیستم‌های پایدار، یک تنظیم‌گر(ترموستات) وظیفه دارد انحراف از هنجار را شناسایی و سیستم را به تعادل بازگرداند. در نظام جهانی، شورای امنیت سازمان ملل نقش این ترموستات را دارد، اما حق وتوی پنج عضو دائم، این مکانیزم را به ابزاری برای مصون‌سازی قدرت‌های بزرگ تبدیل کرده است. نتیجه آن است که وقتی روسیه به اوکراین حمله می‌کند، خود می‌تواند قطعنامه علیه خویش را وتو کند؛ و هنگامی که آمریکا به عراق لشکرکشی می‌کند، وتوی متحدش (یا تهدید به آن) مانع از شکل‌گیری بازخورد تنبیهی فوری می‌شود. این، یک خطای سیستمی عینی است، اما ریشه در توازن قدرت پس از جنگ جهانی دوم دارد و صرفاً با شعار لغو حق وتو حل نمی‌شود؛ چراکه وتو، خود عصاره‌ وجودی این نهاد و بازتاب آنارشی ساختاری جهان است. 

۲ـ حلقه‌ بازخورد مثبت تقویت‌کننده‌ خشونت (معمای امنیت) نظام بین‌الملل ماهیتاً خودیار است و پلیس مرکزی ندارد. این ویژگی، یک حلقه‌ تقویت‌کننده‌ مخرب ایجاد می‌کند: اقدام دفاعی بازیگر الف در ذهن بازیگر ب به‌عنوان تهدیدی تهاجمی تفسیر می‌شود و بازیگر (ب) نیز ناچار به افزایش قدرت خود می‌شود. این معمای امنیت، یک واقعیت بنیادی در روابط بین‌الملل است که فارغ از نام کشورها عمل می‌کند. اسرائیل بمباران غزه را دفاع از خود می‌نامد، درحالی‌که این اقدام از منظر فلسطینیان نسل‌کشی و حمله به سرزمین مادری تلقی می‌شود و نسل بعدی مبارزان را پرورش می‌دهد. فارغ از ماهیت تجاوزگرانه و خوی متوحش، این تناقض مختص اسرائیل نیست؛ بلکه هر قدرتی که در چنین موقعیتی قرار گیرد، گرفتار همین پارادوکس سیستمی خواهد شد. برای خروج از این پارادوکس، سیستم نیازمند تعریف فراقاره‌ای از تهدید است؛ اما تا زمانی که امنیت صرفاً در چارچوب مرزهای ملی تعریف شود، این حلقه‌ مثبت مخرب همچنان به تولید خشونت دامن خواهد زد. 

۳ـ حلقه‌ بازخورد تنبیهی با تأخیر و ناهمتراز در سیستم‌های کارآمد، هزینه‌ خطا باید فوری و متناسب باشد. اما در سیاست بین‌الملل، بازخورد تنبیهی برای زورگویان بزرگ یا با تأخیر سنگین همراه است (مانند تحریم‌هایی که سال‌ها طول می‌کشند تا اثرگذار شوند) یا اساساً شکل نمی‌گیرد. آمریکا با حمله به عراق نه‌تنها هزینه‌ای متناسب پرداخت نکرد، بلکه شرکت‌هایش قراردادهای بازسازی را نیز به دست آوردند؛ روسیه کریمه را ضمیمه کرد و تحریم‌ها نتوانستند آن را وادار به عقب‌نشینی کنند؛ و اسرائیل در غزه، با وجود نسل‌کشی،جنایت و ایجاد ویرانی گسترده، همچنان از حمایت تسلیحاتی و دیپلماتیک برخوردار است، بااین‌حال، نباید از حلقه‌های بازخورد مثبتِ بازدارنده غافل شد: وابستگی‌های اقتصادی عمیق، زنجیره‌های تأمین جهانی و هراس از تشدید رقابت‌ها و تقابل‌های هسته‌ای، تا حدی مانع از فروپاشی کامل سیستم شده‌اند. اما مشکل اینجاست که این بازدارنده‌های اقتصادی، در برابر منافع حیاتی ژئوپلیتیکی مانند تغییر مرزها یا بقای رژیم‌ها بسیار ضعیف‌تر از آن هستند که بتوانند سیستم را مهار کنند. سیستم، عملاً به بازیگران پیام می‌دهد؛ تا زمانی که منافع شما حیاتی باشد، زورگویی هزینه‌ای ناچیز دارد و پاداش آن فوری است. راه‌کارهای سیستمی (با رویکرد عیب‌یابی واقع‌گرایانه) راه‌حل، نه در موعظه‌ی اخلاقی به قدرتمندان (زیرا سیستم به آن‌ها قدرت داده است) و نه در طراحی آرمان‌شهری دولت جهانی خلاصه نمی‌شود زیرا خودِ سیستم اجازه‌ی شکل‌گیری آن را نمی‌دهد، بلکه راه‌حل، تغییر تدریجی معماری هزینه – فایده در سه سطح است؛ 

۱- بازطراحی مکانیزم وتو به‌جای حق وتوی انفرادی که در شرایط کنونی غیرقابل اجراست، می‌توان سازوکاری تعریف کرد که هزینه‌ی سیاسی استفاده از حق وتو را افزایش دهد. برای مثال، هر بار که یک عضو دائم از وتو برای جلوگیری از تصویب قطعنامه‌‌ای استفاده می‌کند، موضوع به‌طور خودکار به مجمع عمومی ارجاع شود تا با رأی دوسوم (هرچند غیرالزام‌آور) آن کشور در معرض انزوای دیپلماتیک قرار گیرد. این اقدام ترموستات را به‌کلی از کار نمی‌اندازد، اما فلج‌بودن آن را برای افکار عمومی جهان آشکار می‌سازد و هزینه‌ شهرت را برای متجاوز افزایش می‌دهد. 

۲- بازخوردهای خودکار اقتصادی مبتنی بر معاهدات موجود به‌جای آرزوی پلیس اقتصادی جهانی، می‌توان از ظرفیت معاهدات چندجانبه‌ موجود استفاده کرد. پیشنهاد عملی‌تر این است که در پیمان‌های تجاری و اقلیمی، بندهای فسخ خودکارتعبیه شود که در صورت نقض مرزهای بین‌المللی به‌رسمیت‌شناخته‌شده، بدون نیاز به رأی‌گیری شورای امنیت، مذاکرات تجاری به حالت تعلیق درآید. این یک سیستم ایمنی غیرمتمرکز است که سیاستمداران برای دور زدن آن باید ائتلاف‌های سنگین و پرهزینه‌ای تشکیل دهند، نه اینکه صرفاً یک قطعنامه را وتو کنند. 

۳- تغییر متغیر هدف از امنیت دولت به امنیت انسانیِ هشداردهنده اگرچه تغییر کد ماهوی سیستم وستفالیایی در کوتاه‌مدت ممکن نیست، اما می‌توان امنیت انسانی را نه به‌عنوان خروجی نهایی، بلکه به‌عنوان یک شاخص پیش‌بینی‌کننده وارد معادلات کرد. از منظر سیستمی، نسل‌کشی و آوارگی جمعی، گرچه ممکن است امنیت کوتاه‌مدت یک دولت را تأمین کند، اما موج‌های پناهندگی، بی‌ثباتی منطقه‌ای و رشد تروریسم را در میان‌مدت به‌عنوان بازخورد معکوس به همان دولت بازمی‌گرداند. اگر شاخص تعداد کودکان قربانی به‌عنوان یک هشدار سیستمی جدی برای بی‌ثباتی‌های آینده تعریف شود، آنگاه بمباران غزه یا اوکراین نه فقط یک جنایت اخلاقی، بلکه یک خطای محاسباتی سیستمی تلقی خواهد شد که هزینه‌های بلندمدت آن از منافع کوتاه‌مدتش بسیار بیشتر است. 

خلاصه‌ اینکه جهان، یک سیستم هوشمند اما دچار نقص همدلی ساختاری است. این سیستم، سلول‌های غیرخودی (انسان‌های طرف مقابل) را به‌عنوان متغیرهای قابل حذف در نظر می‌گیرد؛ اما این رفتار ضدسیستمی، خودِ پایداری بلندمدت سیستم را تهدید می‌کند. راه‌حل، نه در سرنگونی یک‌باره‌ این ساختار (که عملاً محال است)، بلکه در نصب پچ‌های هزینه‌ساز بر روی این معماری کهن است؛ پچ‌هایی که بازی قدرت مطلق را به یک بازی پرهزینه و غیرعقلانی تبدیل کنند. تا زمانی که هزینه‌ی جنایت برای قدرت‌های بزرگ از هزینه‌ی صلح بیشتر نشود، سیستم همچنان به تولید هیولا ادامه خواهد داد؛ اما اصلاح این سیستم، نیازمند درک عمیق محدودیت‌های آنارشیک جهان است، نه نادیده‌گرفتن آن‌ها.