«من آدم بیعرضهایام»، «بدشانستر از من وجود نداره»، «من از پسش برنمیام»، «میدونم نمیشه»، «من خیلی ضعیفم»، «من یه احمقم»، «چقدر بدبختم»؛ اینها فقط چند جمله ساده و گذرا نیستند که از روی عصبانیت یا ناامیدی به زبان میآوریم. روانشناسان میگویند زبان، فقط وسیله بیان افکار نیست. بلکه میتواند همان افکار را شکل دهد، شناخت ما از خودمان را تغییر دهد و حتی بر واکنشهای مغز و بدن اثر بگذارد.
