سدیم به انقباض و شل شدن عضلات و انتقال پیامهای عصبی کمک میکند. همچنین برای حفظ تعادل طبیعی مایعات بدن یا به عبارت دیگر تامین آب مورد نیاز بدن ضروری است.
به گفته متخصصان تغذیه، مصرف بسیار کم نمک با افزایش خطر «هیپوناترمی» ارتباط دارد؛ عارضهای که در آن میزان سدیم خون به کمتر از محدوده طبیعی یعنی ۱۳۵ تا ۱۴۵ میلیاکیوالان در لیتر کاهش مییابد. موارد شدید هیپوناترمی ممکن است موجب گرفتگی عضلات، ضعف، سرگیجه، حالت تهوع و استفراغ شود. همچنین دریافت ناکافی سدیم ممکن است افزایش مقاومت به انسولین و بالا رفتن میزان کلسترول بد (LDL) و تریگلیسرید خون را نیز در پی داشته باشد.
به گزارش ایندیپندنت، آکادمی تغذیه و رژیمشناسی انگلیس توصیه میکند میزان مصرف روزانه سدیم به کمتر از ۲۳۰۰ میلیگرم یعنی تقریبا معادل یک قاشق چایخوری نمک طعام محدود شود. همچنین بنابر گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا، حدود ۷۰ درصد از سدیم مصرفی آمریکاییها از غذاهای فرآوریشده یا غذاهای رستورانی تامین میشود و تنها بخش کوچکی از نمک یا سدیم هنگام پخت غذا یا سر سفره به آن افزوده میشود.
با این حال چند نشانه مشخص وجود دارد که میتواند حاکی از دریافت ناکافی سدیم باشد، از جمله: میل شدید به خوردن نمک ضعف خستگی سردرد گرفتگی عضلات
خشکی دهان، کاهش دفع ادرار و تیره و غلیظ بودن ادرار، احساس سرگیجه هنگام ایستادن و گرفتگی یا درد انقباضی شکم نیز از دیگر نشانههای برهم خوردن تعادل مایعات و الکترولیتهای بدن هستند که ممکن است نشان دهند باید مصرف نمک را افزایش دهید. همه این علائم جدی هستند و مراجعه سریع برای دریافت مراقبتهای پزشکی را ضروری میکنند.
یک فرد معمولی با رژیم غذایی متعادل نیازی ندارد به فکر افزایش سدیم موجود در رژیم غذایی خود باشد اما برخی گروههای مشخص مانند افرادی که رژیم کتوژنیک دارند، ورزشکاران، مبتلایان به اسهال، افرادی که تمام یا قسمتی از روده بزرگ آنها برداشته شده و مبتلایان به «فیبروز کیستیک» ممکن است واقعا ناچار باشند برای دریافت نمک بیشتر تلاش کنند.
