سربازانی که فدا شدند

آن روز حوالی پادگان، میز و صندلی و کولرهایی مچاله شده، دفتر و کاغذ، تکه‌های پارچه‌ای که قبلا لباس و پرده و حوله بود و البته باقی اشیا با موج انفجار صدها متر دورتر از محل افتاده بود. از میان جوان‌هایی که «بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند» برخی مجروح و برخی با قطع عضو جان خود را از دست داده بودند و پیکرشان یکی بعد از دیگری در آمبولانس جا می‌گرفت. محدوده منتهی به پادگان شلوغ بود و خانواده‌های بومی منطقه با لباس‌های محلی، نگران از سرنوشت فرزندانشان جلوی پادگان ایستاده بودند و به هر دری می‌زدند تا خبری از داخل بگیرند.