بحران كمبود ظرفيت آرامستانهاي تهران ديگر يك هشدار آيندهنگرانه نيست؛ مسالهاي است كه سالها درباره آن سخن گفته شده اما هنوز تصميمي قطعي براي حل آن اتخاذ نشده است. هرچند بهشت زهرا (س) همچنان به فعاليت خود ادامه ميدهد، اما مسوولان شهري بارها تأكيد كردهاند كه توسعه ظرفيت آرامستاني تهران، پروژهاي زمانبر است و نميتوان منتظر ماند تا آخرين قطعه زمين نيز تكميل شود.
اكنون اظهارات سوده نجفي، عضو هياترييسه شوراي اسلامي شهر تهران، بار ديگر اين موضوع را به صدر مباحث مديريت شهري آورده؛ اظهاراتي كه در كنار هشدارهاي گذشته، نشان ميدهد تهران همچنان فاقد يك نقشه راه جامع براي آينده آرامستانهاي خود است.موضوع تنها كمبود زمين نيست؛ بلكه مجموعهاي از چالشهاي اجتماعي، حقوقي، زيستمحيطي و مديريتي دست به دست هم دادهاند تا يكي از مهمترين زيرساختهاي شهري در وضعيت بلاتكليف قرار گيرد.
دو مانع بزرگ بر سر راه آرامستانهاي جديد
نجفي در گفتوگو با ايسنا، مهمترين موانع ايجاد آرامستانهاي جديد را در دو محور خلاصه ميكند. او ميگويد: در اين زمينه با دو مساله مهم مواجه هستيم؛ نخست، مخالفت ساكنان مناطق مجاور با ايجاد آرامستان جديد و دوم، اختلافنظرها درباره تعيين حريم شهر تهران كه هر دو موضوع بايد با جديت و در يك فرآيند مشخص ميان دستگاههاي مسوول تعيين تكليف شود.
اين دو چالش، سالهاست كه روند تصميمگيري را كند كردهاند. مخالفتهاي محلي، دغدغههايي مانند كاهش ارزش املاك، افزايش تردد و نگرانيهاي فرهنگي را در بر ميگيرد و از سوي ديگر، اختلاف ميان نهادهاي مختلف درباره حريم تهران، هرگونه تصميم اجرايي را با تأخير مواجه كرده است.
اما پرسش اساسي اينجاست كه آيا مديريت شهري بايد تا رفع كامل اين اختلافها صبر كند يا همزمان مسيرهاي جايگزين را دنبال كند؟
تصميمي كه نبايد به روز آخر موكول شود
نجفي معتقد است مديريت شهري نبايد منتظر تكميل ظرفيت بهشت زهرا بماند. او تأكيد ميكند: موضوع ظرفيت آرامستانهاي تهران از جمله مسائل مهمي است كه نيازمند تصميمگيري بهموقع و برنامهريزي بلندمدت است و نميتوان آن را به زماني موكول كرد كه ظرفيت موجود به پايان رسيده باشد. اين سخن، بيش از آنكه يك توصيه باشد، نقدي بر روند سالهاي گذشته است؛ روندي كه در بسياري از پروژههاي …
