آمارهاي تازه سالنامه آماري زنان ۱۴۰۳ درباره افزايش ميانگين سن مادري و پدري بهويژه در استان تهران، بحثهاي تازهاي درباره تغيير الگوي فرزندآوري در كشور ايجاد كرده است. با اين حال يك جمعيتشناس با تاكيد بر اينكه اين آمارها نيازمند تفسير دقيق هستند، ميگويد: افزايش ميانگين سن فرزندآوري بيش از آنكه ناشي از تغيير رفتار همه خانوادهها باشد، بازتاب ساختار سني جمعيت است.
به گزارش ايسنا، هفته گذشته بود كه مهدي شيرزاد- مشاور معاون امور زنان و خانواده رياستجمهوري در رونمايي از سالنامه آماري زنان۱۴۰۳ درخصوص ولادتهاي ثبت شده اعلام كرد كه در سال ۱۴۰۳ كمترين نرخ خام ولادت در استان گيلان بوده است. در اين استان، به ازاي هر ۱۰۰۰ نفر جمعيت ۶.۷ نوزاد به دنيا آمده است. بيشترين هم مربوط به استان سيستان و بلوچستان بوده كه به ازاي هر ۱۰۰۰ نفر ۲۵.۴ نوزاد متولد شده است. ميانگين كشور نيز ۱۱.۶ نوزاد است. وي همچنين اعلام كرد كه ميانگين سن مادران در زمان تولد فرزند اول در سال ۱۴۰۳ حدود ۲۷.۵ و ميانگين سن پدران حدود ۳۲ سال بوده است.
در اين شاخص استان سيستان و بلوچستان، با فاصله از ديگر استانهاي كشور اعداد پايينتري دارد. همچنين بالاترين ميانگين مربوط به استانهاي تهران، فارس و البرز بوده است. بهطوري كه در استان تهران ميانگين سن مادران ۳۰.۶ سال و براي پدران ۳۴.۷ سال بوده است. اگر سن جواني را بنا بر تعريف ۱۵ تا ۲۹ سال در نظر بگيريم در دهه اخير در كشور ما، غير از سيستان و بلوچستان، در ديگر استانها تجربه پدري خارج از سن جواني است و در استان تهران تجربه مادري نيز خارج از سن جواني است.
اين درحالي است كه شهلا كاظميپور- جمعيتشناس و جامعهشناس در واكنش به اين آمارها به ايسنا ميگويد: بايد توجه داشت آماري كه منتشر شده، «ميانگين سن فرزندآوري» است و نبايد از آن چنين برداشت كرد كه همه يا اغلب زنان پس از پايان دوره جواني صاحب فرزند ميشوند. اينكه گفته ميشود در استان تهران ميانگين سن مادران ۳۰.۶ سال و براي پدران ۳۴.۷ سال بوده، به معناي آن نيست كه زنان يا مردان پس از عبور از سن جواني …
