بحران سوخت روسیه، بازار خودروهای برقی را داغ کرد

منابع خبری از ادامه حملات گسترده موشکی و هوایی روسیه به کی‌یف خبر داده‌اند؛ حملاتی که در چند موج و با استفاده از موشک‌های بالستیک و هایپرسونیک در حال انجام است. به گزارش اکوایران به نقل از ایرنا، براساس خبری از  راشا تودی، در جریان این حملات دست‌کم ۱۵ تا ۲۰ انفجار طی ۳۰ دقیقه در کی‌یف شنیده شده و از وقوع آتش‌سوزی در بخش‌هایی از شهر و قطعی برق در برخی مناطق پایتخت اوکراین خبر داده شده است.

بر اساس این گزارش، در ۲۰ دقیقه نخست حملات امشب به کی‌یف، بیش از ۲۵ موشک بالستیک به این شهر اصابت کرده‌اند.

در همین ارتباط، هفت فروند بمب‌افکن راهبردی توپولف-۹۵ام‌اس از پایگاه اولنیا به پرواز درآمده‌اند و دو فروند توپولف-۱۶۰ پیش‌تر به سمت کی‌یف به پرواز درآمده‌اند.

گزارش‌ها این حملات را در شرایطی توصیف می‌کنند که اوکراین با کاهش ذخایر موشک‌های رهگیر سامانه‌های پاتریوت مواجه است و حملات روسیه همچنان ادامه دارد.

در پی این حملات، ساکنان کی‌یف برای دومین شب متوالی به ایستگاه‌های مترو این شهر پناه برده‌اند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ بر اساس تصمیم کارگروه مدیریت انرژی استان هرمزگان به ریاست استاندار هرمزگان، به‌منظور رفع مشکل توزیع بنزین، تسهیل دسترسی مردم به سوخت و جلوگیری از معطلی و ایجاد صف‌های طولانی، از این پس به ازای هر جایگاه سوخت در شهرستان‌های سراسر استان، روزانه یک کارت سوخت آزاد برای عرضه بنزین اختصاص خواهد یافت.

این تصمیم با هدف مدیریت بهتر توزیع سوخت، کاهش زمان انتظار شهروندان و تسهیل فرآیند سوخت‌گیری در جایگاه‌های استان اتخاذ شده است.

اجرای این طرح در جایگاه‌های سوخت شهرستان‌های هرمزگان، با نظارت دستگاه‌های مسئول علی الخصوص دادگستری کل استان هرمزگان در دستور کار قرار گرفته است.

جنگنده سوخو-۳۵ نیروی هوافضای روسیه بر فراز منطقه سومی وارد حریم هوایی تحت کنترل اوکراین شد، بر فراز شهر اوهرویدی پرواز و یک موشک هدایت‌شونده به سمت شهر سومی شلیک کرد و سپس به سلامت به حریم هوایی تحت کنترل روسیه در کورسک بازگشت. به گزارش اکوایران به نقل از  اطلاعات آنلاین، این سورتی پرواز غیرمعمول است زیرا جنگنده‌های نسل چهارم روسیه به طور مداوم از نفوذ به حریم هوایی اوکراین پرهیز کرده و در عوض به شدت به موشک‌ها و بمب‌های گلایدر برای درگیری با اهداف در برد بالا متکی بوده‌اند. در صورت تأیید، این امر نشان‌دهنده یک تغییر مهم در الگوهای عملیاتی است که بخش عمده‌ای از جنگ را مشخص کرده و نشانگر تغییر بالقوه در دکترین در پاسخ به تضعیف پدافند هوایی دشمن است.

سوخو-۳۵S به ویژه برای کاوش پدافندهای دشمن مناسب است. این هواپیما یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین رادارهای اولیه جهان، دو رادار AESA باند L ثانویه و غلاف‌های جنگ الکترونیکی مدرن را ترکیب می‌کند تا از طریق پارازیت، درجه بالایی از بقا را فراهم کند. تک خلبان بودن این هواپیما و تعداد زیاد خلبانان در حال خدمت و تولید، استفاده از آن را برای چنین مأموریت‌هایی با ریسک کمتر نسبت به استفاده از یک Su-30SM2 دو سرنشینه یا یک جنگنده رادارگریز کمیاب Su-57 مواجه می‌کند.

Su-57 تنها نوع جنگنده‌ای است که قبلاً برای عملیات‌های مهم نزدیک به پدافند هوایی دشمن مستقر شده و این نشاندهنده درجه بقای بسیار بالاتر آن نسبت به سایر جت‌های جنگی تاکتیکی روسی است.

با این پرواز، روسیه عمداً در حال آزمایش پاسخ پدافند هوایی اوکراین است. یک جنگنده که مسافت نسبتاً محدودی را در آن سوی مرز نفوذ می‌کند، می‌تواند اطلاعاتی در مورد پوشش راداری، زمان واکنش و در دسترس بودن باتری‌های موشک زمین به هوا در اختیار نیروهای روسی قرار دهد. حتی اگر هواپیما قصد انجام عملیات طولانی بر فراز خاک اوکراین را نداشته باشد، این مأموریت می‌تواند نشان دهد که آیا فرماندهان اوکراینی قادر به درگیری سریع با یک هدف سریع هستند یا خیر.

این هواپیما ممکن است از یک شکاف موقت در پوشش راداری یا موشکی سوءاستفاده کرده باشد.

با توجه به کاهش سریع زرادخانه پدافند هوایی S-300 اوکراین که از اتحاد جماهیر شوروی به ارث رسیده، سامانه‌های پدافند هوایی MIM-104 پاتریوت که از ایالات متحده تأمین شده‌اند و رهگیرهای PAC-2 و PAC-3 آنها به مهم‌ترین اجزای شبکه پدافند هوایی دوربرد این کشور تبدیل شده‌اند. این سامانه‌ها قادر به درگیری با هواپیماها و موشک‌ها در فواصل بسیار دورند، اما رهگیرهای آنها گران هستند و جایگزینی آنها به طور فزاینده‌ای دشوار است. تعدادی از تحلیلگران، توانایی Su-35 در انجام حملات نفوذی را نتیجه مستقیم قطع مؤثر عرضه رهگیرهای سامانه‌های پاتریوت به اوکراین تفسیر کرده‌اند که باعث تخریب چند سامانه در حملات روسیه می‌شود.

اگر روسیه معتقد باشد ذخایر رهگیرهای اوکراین به اندازه کافی کاهش یافته، می‌تواند تمایل بیشتری به پذیرش خطرات بزرگ‌تر در هوانوردی تاکتیکی داشته باشد. کاهش یا توزیع مجدد باتری‌های پاتریوت می‌تواند شکاف‌های موقتی، به ویژه در سراسر قلمرو وسیع اوکراین، ایجاد کند. سپس روسیه می‌تواند به جای فرض اینکه حریم هوایی اوکراین یکنواخت محافظت می‌شود، تلاش کند این شکاف‌ها را شناسایی و از آنها بهره‌برداری کند. این تحول اخیر ممکن است نشانه تغییر تعادل بین هوانوردی تاکتیکی روسیه و پدافند هوایی اوکراین باشد.

منطقه‌ سومی به دلیل نزدیکی به منطقه‌ کورسک روسیه، حساسیت ویژه‌ دارد. هواپیماهای روسی که از پایگاه‌ها و حریم هوایی غرب روسیه عملیات انجام می‌دهند، می‌توانند نسبتاً سریع به این منطقه برسند، در حالی که نیروهای روسی پوشش حسگر گسترده‌ای در نزدیکی مرز دارند. این جغرافیا بالقوه فرصت‌هایی را برای هوانوردی روسیه فراهم می‌کند تا نفوذهای کوتاه‌مدتی را انجام دهد که در اعماق اوکراین بسیار دشوارتر خواهد بود.

برای اوکراین، دفاع از سومی یک مشکل دشوار در تخصیص منابع است. ایجاد یک چتر پدافند هوایی دوربرد مداوم در سراسر مرز شمال شرقی به تعداد بسیار زیادی پرتابگر، رادار و موشک‌های رهگیر نیاز دارد. روسیه می‌تواند با تغییر مسیرها، نقاط پرتاب و پروفایل‌های حمله، از شکاف‌های ایجادشده بهره‌برداری کند.

او سال‌هاست با امید به رشد و ارتقا، روی منابع خود (یعنی انرژی، انگیزه و امید به آینده) سرمایه‌گذاری کرده است. اما اکنون دیگر حتی به رشد فکری خودش نیز اعتقاد ندارد؛ درست مانند یک ورزشکار و فوتبالیست نوجوان که زیر فشار تمرینات بی‌رویه و خارج از عرف (به‌امید اینکه دیده شود و ارتقا یابد)، بدنش فرصت رشد طبیعی را از دست می‌دهد و در اصطلاح می‌سوزد؛ نه به این معنا که خسته است، بلکه به این معنا که ظرفیت ذاتی رشدش برای همیشه از بین رفته است.

پدیده‌ای که در اینجا توصیف شد، در ادبیات مدیریت رفتار سازمانی با مفاهیم موجود به‌خوبی توضیح داده نشده است. پژوهشگران تاکنون پدیده‌هایی مانند فرسودگی شغلی، فلات شغلی و ترک خاموش را مطالعه کرده‌اند، اما هیچ‌یک از این مفاهیم، از بین رفتن فعال توانایی رشد توسط سیستم سازمانی معیوب را به‌صورت مستقل بررسی و مفهوم پردازی نکرده‌اند. 

آنچه در اینجا اتفاق می‌افتد، نه صرفا خستگی ناشی از فشار کار، نه ایستایی در مسیر پیشرفت و نه کناره‌گیری آگاهانه از تلاش است، بلکه از بین رفتن تدریجی و اجباری ظرفیت رشد توسط ساختارهای ناعادلانه و سیستم‌های ناکارآمد سازمانی است؛ پدیده‌ای که ما آن را «سوختگی شغلی» (Occupational Growth Stunting) نامیدیم.

دو پژوهشگر به‌نام‌های ماسلاک و لیتر فرسودگی شغلی را سندرمی روان‌شناختی ناشی از استرس طولانی‌مدت (خستگی، بدبینی و ناکارآمدی) می‌دانند که ریشه در ناهماهنگی فرد با محیط کار (انصاف و پاداش) داشته و به کم‌شدن تدریجی منابع می‌انجامد. در مقابل، سوختگی شغلی زمانی رخ می‌دهد که فرد با وجود سرمایه‌گذاری آگاهانه، به‌دلیل ساختار ناعادلانه، پاداشی نمی‌گیرد و انتظاراتش نادیده گرفته می‌شود. برخلاف فرسودگی که با استراحت قابل‌ رفع است، سوختگی به باور فرد درباره توانایی‌هایش آسیب زده و به‌سادگی برطرف نمی‌شود؛ مانند بسته ‌شدن صفحات رشد ورزشکار. فرسودگی کمبود انرژی، اما سوختگی از دست‌ دادن باور به راهی برای پیشرفت است.

گروهی از پژوهشگران، «فلات شغلی» را نقطه‌ای در مسیر شغلی تعریف می‌کنند که احتمال ارتقا به سمت‌های بالاتر در آن بسیار اندک است. این وضعیت به کاهش رضایت و عملکرد و افزایش تمایل به ترک می‌انجامد. براساس نظریه تبادل اجتماعی، فلات یعنی توقف پاداش سازمان و رکود در روابط تبادل، اما سوختگی شغلی فراتر از این رکود است. سازمان نه‌تنها پاداش نمی‌دهد، بلکه یک‌طرفه انرژی و انگیزه را می‌گیرد. فلات یک وضعیت ایستا در موقعیت است، اما سوختگی فرآیندی فعال است که حتی فرد در حال ارتقا را هدف می‌گیرد و انگیزه و امیدش را از بین می‌برد. فلات یعنی گیر کردن در پست؛ سوختگی یعنی تحلیل‌ رفتن توانایی‌های شخصی در اثر چنین سیستمی.

در مطالعه‌ای، پژوهشگران با تکیه بر نظریه‌های برابری و حفظ منابع نشان می‌دهند که فلات شغلی با کاهش حس عدالت، به افت عملکرد می‌انجامد و موانع ساختاری این بی‌عدالتی را تشدید می‌کنند. 

در ادبیات فلات شغلی، بی‌عدالتی بیشتر یک رکود قابل‌ جبران با توانایی‌های روانی فرد در نظر گرفته می‌شود. اما در سوختگی شغلی، بی‌عدالتی به ابزاری برای گرفتن یک‌طرفه منابع تبدیل می‌شود. فرد با وجود سرمایه‌گذاری آگاهانه، با ساختاری معیوب مواجه است که نه‌تنها پاداش منصفانه نمی‌دهد بلکه انگیزه و انرژی او را به‌طور سیستماتیک و اجباری کاهش داده و از بین می‌برد. در مطاله‌ای دیگر گروهی از پژوهشگران، ترک خاموش را کناره‌گیری روان‌شناختی آگاهانه و فراتر از وظایف معمول می‌دانند (شامل فاصله گرفتن از همکاران و سازمان) که بر اساس نظریه حفظ منابع، یک استراتژی دفاعی برای جلوگیری از تحلیل بیشتر منابع است. 

برخی نیز آن را واکنشی به فرهنگ بی‌امان و ناکارآمدی سازمانی می‌نامند. در مقابل، سوختگی شغلی چنین اراده و انتخابی ندارد. فرد با وجود تمایل به تلاش، در چرخه تحلیل‌رفتگی اجباری گرفتار می‌شود و توانایی مدیریت تلاش خود را نیز از دست می‌دهد. به‌بیان ساده، ترک خاموش یعنی «نمی‌خواهم» تلاش کنم، اما سوختگی یعنی «نمی‌توانم» تلاش کنم، حتی اگر دلم بخواهد.

گروهی از پژوهشگران با معرفی دو نوع فلات شغلی (خودآغازگر و خودتسلیم‌شده) نشان می‌دهند که موانع سیستمی ارتقا، اعتمادبه‌نفس را کاهش می‌دهد و فرد را به تسلیم وادار می‌کند. این پژوهش‌ها آن را تنها یک انصراف رفتاری می‌دانند، اما سوختگی شغلی لایه‌ پنهان را آشکار می‌کند: پیش از انصراف، سیستم با گرفتن یک‌طرفه منابع، فرد را در تحلیل‌رفتگی اجباری می‌اندازد. فلات خودتسلیم‌شده نتیجه‌ نهایی است، ولی پیش از آن، سوختگی (از بین ‌رفتن انگیزه و امید) رخ داده است. به‌بیان ساده، اول سوختگی، بعد فلات رخ می‌دهد.

مبنای همه این نظریه‌ها، نظریه مبادله اجتماعی است؛ یعنی رابطه کارمند و سازمان‌ بر اساس یک دادوستد ساده شکل می‌گیرد: کارمند تلاش می‌کند و سازمان در مقابل، پاداش می‌دهد. اما در سوختگی شغلی، این چرخه طبیعی خراب می‌شود. سازمان نه‌تنها پاداش نمی‌دهد، بلکه همچنان یک‌طرفه از انرژی و انگیزه کارمند استفاده می‌کند تا جایی که دیگر توان پیشرفت را از او می‌گیرد.   چیستی سوختگی شغلی و زمینه‌های بروز آن

سوختگی شغلی پدیده‌ای است که در آن کارمند توانمند و با انگیزه، در اثر مواجهه مداوم با سیستم‌های ناکارآمد و ناعادلانه، باور اصلی‌اش را به توانایی‌هایش برای رشد و یادگیری آینده از دست می‌دهد. 

این پدیده با فرسودگی موقت که با استراحت برطرف می‌شود تفاوت دارد و به‌معنای تحلیل ظرفیت ذاتی پیشرفت است؛ آسیبی ماندگار که فرد را در چرخه اجباری تلاش‌های بی‌بازده گرفتار می‌کند، مانند ورزشکاری که صفحه رشدش پیش ‌از موعد بسته می‌شود. اگرچه این آسیب در وجود فرد رخ می‌دهد، ریشه اصلی آن در ساختارهای ناعادلانه سازمان است. بنابراین سوختگی پدیده‌ای فردی با منشأ سازمانی است. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که فرد مسوولیت‌پذیر، کارها را به بهترین شکل انجام می‌دهد، اما مدیران و همکاران به‌مرور بار اضافی را به او محول می‌کنند. 

از سوی دیگر، سیستم ارتقا و پاداش شفاف نیست و دیگران بدون زحمت پیشرفت می‌کنند. فرد با از دست‌دادن انگیزه، حتی اگر روزی فرصت ارتقا یابد، دیگر تمایلی ندارد، اما به‌دلیل نیاز مالی یا نبود شغل مناسب، ناچار تا بازنشستگی در همان موقعیت می‌ماند.

زمینه‌های بروز این پدیده را باید در چند عامل جست‌وجو کرد: ۱) سیستم ناکارآمد سازمانی که در آن شرح وظایف شفاف نیست و بار کار به‌صورت عادلانه توزیع نمی‌شود.

 ۲) رهبری ضعیف و فرهنگ سازمانی نامطلوب که در آن مدیران به‌جای نظارت بر عملکرد همه، کارهای ناقص دیگران را به فرد مسوولیت‌پذیر واگذار می‌کنند.

 ۳) بی‌عدالتی سازمانی که در آن ارتباطی بین تلاش و پاداش وجود ندارد و مسیر پیشرفت برای افراد سخت‌کوش بسته می‌شود. ۴) زرنگی و بهره‌کشی همکاران که با ناقص گذاشتن کارهای خود، بار اضافی را به فرد توانمند منتقل می‌کنند. دلالت‌ها و پیشنهادهای سیاستی

درک مفهوم سوختگی شغلی، مسیر تازه‌ای را به روی پژوهشگران و مدیران می‌گشاید:

  اندازه‌گیری: چگونه می‌توان ظرفیت رشد آینده را به‌صورت علمی و قابل‌سنجش تعریف کرد؟ آیا می‌توان ابزاری برای تشخیص زودهنگام سوختگی، پیش از آنکه به مرحله غیرقابل‌بازگشت برسد طراحی کرد؟

  عوامل علی: کدام ویژگی‌های ساختاری سازمان (مانند ابهام نقش، ناعدالتی رویه‌ای، یا فرهنگ بهره‌کشی) بیشترین نقش را در شکل‌گیری سوختگی دارند؟ آیا عواملی مانند حمایت سرپرست یا پشتیبانی اجتماعی خارج از سازمان می‌توانند نقش تعدیل‌کننده داشته باشند؟

  مرزهای مفهومی: تفاوت سوختگی با فرسودگی، فلات و ترک خاموش در چه شرایطی کمرنگ یا پررنگ می‌شود؟ آیا این مفاهیم روی یک پیوستار قرار دارند یا ماهیتا متمایزند؟

  قابلیت‌بازگشت: ادعای غیر قابل ‌بازگشت ‌بودن نسبی سوختگی، تا چه اندازه با مداخلات سازمانی هدفمند (مانند تغییر ساختار پاداش، بازطراحی شغل، یا مشاوره‌ شناختی) قابل نقض است؟ آیا دوره‌های زمانی مشخصی برای بازتوانی وجود دارد؟

  پیامدهای کلان: هزینه‌های پنهان سوختگی شغلی در سطح سازمان و اقتصاد ملی چیست؟ آیا سازمان‌هایی که سیستم‌های سوختگی‌زا دارند، در بلندمدت بهره‌وری کمتری نسبت به رقبا خواهند داشت؟

پژوهشگران می‌توانند با پیگیری این پرسش‌ها، نه فقط به غنای نظری این مفهوم بیفزایند، بلکه راهکارهای عملی مبتنی بر شواهد برای پیشگیری و بازتوانی سرمایه‌های انسانی ارزشمند ارائه دهند. سوختگی شغلی، هزینه‌ پنهان سازمان‌هایی است که استعدادهای خود را نادیده می‌گیرند و با سیستم‌های ناعادلانه، سرمایه‌های انسانی با ارزش خود را تحلیل می‌برند. این مفهوم جدید، می‌تواند به مدیران کمک کند تا نه فقط عملکرد فعلی، بلکه ظرفیت رشد آینده کارکنان خود را نیز ببینند و با اصلاح ساختارها، از سوختن استعدادهای خوب جلوگیری کنند.

* مدرس دانشگاه و پژوهشگر حوزه کسب و کار این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد