کم کم با دور شدن از جام جهانی و نزدیکی به شروع لیگ، اخبار و حواشی فوتبال داخلی جانشین اتفاقات تیم ملی شده و توجه فوتبال دوستان به پیامدهای ناکامی در جام جهانی کمتر می شود. یکی از اخباری که در همین هیاهوی نقل و انتقالات لیگ برتر گم شد، احتمال حضور سید جلال حسینی روی نیمکت تیم ملی -به عنوان دستیار امیر قلعه نویی بود که گفته شد ژنرال مشغول بررسی اضافه کردن کاپیتان پرافتخار قرمزها به کادر خود است.
سید جلال در حال حاضر تیم ندارد و به صورت طبیعی، این پیشنهاد و خدمت به تیم ملی افتخاری نیست که به سادگی از آن بگذرد. اگر فرض را بر این بگذاریم که خبر درست است، بدون در نظر گرفتن ریز جزئیات مذاکره و پاسخ سید جلال و نهایت این پروسه، میتوان ماجرا را سبک سنگین کرد.
حضور یکی از اعضای کلوپ صدتایی ها به نیمکت تیم ملی وزن میدهد. همین حالا آندو تیموریان نماینده این کلوپ در کادر فنی تیم ملی است و مهدی طارمی، احسان حاج صفی و علیرضا جهانبخش نیز بازیکنان فعالی که مرز ۱۰۰ بازی ملی را رد کردهاند. هر چقدر تعداد این افراد در هر تیمی بیشتر باشد، اعتبار و وزن آن افزایش و تجربه این افراد میتواند کمک شایانی به فوتبال ما و به خود امیر در مواقع مختلف کند.
جنبه مثبت دیگر این پیشنهاد آن است که اگرچه قلعه نویی در کلام، مدعی موفقیت و خود را از فوتبال و فوتبالی ها طلبکار میداند، می گوید ایثار کرده که پاداش ریالی گرفته و همین که نباخته، توقع دارد مجسمهاش را بسازند، اما در عمل دادن چنین پیشنهادی یعنی او پذیرفته کادرش نیاز به ترمیم دارد و تیمش لااقل در بخش دفاعی، مشکل داشته که به سراغ مدافعی میرود که ۱۱۱ بازی ملی دارد و به عنوان کاپیتان پرسپولیس، تا ۴۰ سالگی در سطح بالا بازی کرده و رهبری خط دفاعی در ذات اوست. اول شما باید بپذیرید مشکل دارید و طلب کمک کنید، تا بعد دیگران بتوانند به شما کمک کنند. این پیشنهاد یعنی قلعه نویی قبول کرده که نیاز به کمک دارد.
اما حالا باید به جنبههای دیگر ماجرا نگاه کرد. اولین جنبه، قدرت تدریس و انتقال تجربه است. چه بسیار دانشمندان و پروفسورهایی که به بالاترین سطح ممکن در یک علم رسیده و نام خود را در تاریخ بشری جاودانه کردهاند، اما حتی یک شاگرد از آنها به جا نمانده است. و برعکس، چه بسیار …
