عملیات مرصاد، یک رویداد غرورآفرین و عبرتآموز برای آیندگان بود که بر توهمات خیالی و وهمآلود جبهه معارضین جمهوری اسلامی پایان داد. در آن زمان، منافقین به نمایندگی از ارتش عراق و با حمایتهای مستقیم امریکا عملیاتی به نام فروغ جاویدان را آغاز کردند که به گمان خود میتوانند جبهه رویارویی نظامی مخالفان ایران را گسترش داده و آن را تداوم بخشند. دشمنان ایران بعد از ناکامی در جنگ تحمیلی هشت ساله و بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸، طرح جدیدی را برای ضربه زدن به نظام جمهوری اسلامی کلید زدند تا از طریق آن و با گشودن جبههای جدید به دستاوردهای نظامی مهمی دست یابند.
با وجود شکستهای مکرر دشمنان در جنگ تحمیلی، امریکا سناریویی را برای ورود منافقان به عنوان یک دشمن داخلی با این گمان که آنها میتوانند اهداف شکستخورده را احیا کنند یا حداقل تنش را زماندار کنند، طراحی کرد. به تصور امریکا، ایران پس از تحمل هشت سال جنگ، به مرحله فرسایش اقتصادی و سیاسی رسیده و میتوان با آغاز جنگی دیگر، توان داخلی آن را تضعیف کرد و به مرحله فروپاشی رساند. این محاسبات چندان تخیلی بود که هیچ پشتوانه علمی و دادههای موثقی برای اثبات امکان پیروزی در آن وجود نداشت. میتوان گفت این اقدام، پس از شکستهای مکرر و عدم داشتن راهبرد، آخرین تیر امریکا در آن مقطع بود که به ناچار به آن متوسل شد.
پیش از عملیات مرصاد، ۱۳۸ نماینده کنگره و ۱۴ سناتور امریکایی، طی نامهای خطاب به جورج شولتز، وزیر امور خارجه وقت این کشور، خواستار توجه به رشد جنبشهای مقاومت داخلی در ایران شدند. در این نامه تأکید کرده بودند: «استفاده از سازمان مجاهدین (منافقین) که مقر آن در عراق است، اکیداً توصیه میشود...» این نامه نشاندهنده حمایت سیاسی سطح بالایی از این گروه تروریست در آستانه عملیات نظامی آنها بود. منافقین نیز تحت تأثیر این حمایتها، دچار توهم پیروزی شدند. در آستانه عملیات، مسعود رجوی سرکرده گروهک منافقین به نیروهایش اعلام کرد که پس از ورود به تهران، به مدت ۴۸ساعت هر فردی را که بخواهند میتوانند بکشند تا وقتی که او فرمان عفو عمومی صادر کند و همزمان دستور داد اتاق کار سابقش را برای استقرار خود آماده کنند.
اما عمر این خیالپردازیها به دو روز هم نکشید. جبهه متجاوزان جمهوری اسلامی تمام قوای خود را جزم کردند و حملات خود را آغاز کردند. در سوم مردادماه ۱۳۶۷، همزمان با حمله نیروهای عراقی از جنوب، نیروهای سازمان مجاهدین نیز از سمت غرب وارد عمل شدند. آنها با بهرهگیری از ۲۵ تیپ (جمعاً ۴ تا ۵ هزار نفر) و بر اساس برنامهای زمانبندیشده به مدت ۳۳ساعت، قصد داشتند در پنج مرحله، از شهرهای سرپلذهاب، اسلامآباد، همدان و قزوین عبور کرده و خود را به تهران برسانند.
در پاسخ به حمله منافقین، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در ارتش و سپاه با عملیات «مرصاد» طی دو روز آنها را در منطقه چهارزبر در هم کوبیدند. با بستهشدن راه عقبنشینی تروریستها، نزدیک به دو هزار نفر از آنها کشته و هزار نفر زخمی شدند و تمام تجهیزاتشان منهدم گردید. بدینترتیب هیچ اثری از نیروهای ضدانقلاب در منطقه باقی نماند و آخرین اقدام دشمنان نیز ناکام ماند، بهگونهای که صدام ناچار شد در ۱۵ خرداد آتشبس را بپذیرد.
عوامل پیروزی عملیات مرصاد
عملیات استراتژیک مرصاد با ضربه نهایی به پایگاه تصمیمگیری دشمنان ضدانقلاب و منافقین، یک پیروزی ابدی را تضمین کرد. ایران با پاسخ کوبنده و سریع به نیروهای منافقین، نه تنها تهدیدی را مهار کرد، بلکه یک درس بزرگ به دشمنان داد که هرگونه تجاوز به خاک ایران با واکنش دردناک و مهلکی از سوی ایران مواجه خواهد شد. از اینرو، مدیریت هوشمندانه و بهرهگیری بهینه از ظرفیتهای نظامی سبب شد که این عملیات به یک رویداد تاریخی تبدیل شود. علاوه بر این، انسجام ملی و حفظ وحدت بین ملت و نیروهای مسلح، بدترین سناریوهای متجاوزان را با شکست مطلق مواجه کرد و ثابت کرد که در شرایط حساس، همدلی و همکاری گسترده بین نیروهای مسلح و مردم، رمز پیروزی خواهد بود.
عبرت ماندگار
اگر اتفاقات و رویدادهای امروز و عملیات مرصاد مقایسه تطبیقی شوند، میتوان عوامل و انگیزههای مشابه را در هر دو پیدا کرد که نتایج یکسان را صرف نظر از شرایط موجود ترسیم میکند. سال گذشته، امریکا و مزدورانش در یک جبهه واحد تلاش کردند با آغاز جنگ علیه ایران، زمینه تسلیم و فروپاشی را فراهم کنند. امریکا به تصور آنکه تحریمهای شکننده، فشارهای اقتصادی و تغییر معادلات امنیتی منطقه، موقعیت ایران را تضعیف کرده، تلاش کرد که تمام معارضین جمهوری اسلامی مانند تروریستهای منافق، تجزیهطلب و سلطنتطلب را زیر پرچم خود جمع کرده و از آنها برای پلن دوم استفاده کند. یکی از طرحهای امریکا از ابتدای جنگ، ورود نیروهای تروریست و تجزیهطلب به داخل کشور و فعالسازی کانونهای شورشی داخلی برای ایجاد ناآرامی و در نهایت یک جنگ داخلی بود که در حال حاضر نیز همچنان به عنوان ایده مطرح میشود. براساس گزارش منابع غربی، ترامپ با امید به اینکه طرح اسرائیل برای تحریک یک شورش داخلی علیه حکومت دینی ایران میتواند جنگ را به سرعت به پایان برساند، جنگ را آغاز کرد. وی در اولین سخنرانی خود در شروع جنگ گفت: «اکنون زمان آن است که سرنوشت خود را در دست بگیرید و آیندهای شکوفا و باشکوه را که در دسترس شماست، مهیا کنید.».
اما دیوار قدرتمند نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، نگذاشت جنگ به مرحله فعالسازی آشوب و جنگ داخلی برسد. در حال حاضر، جنگی که ترامپ مدعی شده بود کمتر از پنج هفته به پیروزی میرسد، اکنون وارد ماه پنجم شده است، بدون آنکه هیچیک از اهداف اولیهاش محقق شود. این بار نیز اشتباه دستگاه محاسباتی امریکا تکرار شده است. درست مانند آنچه در عملیات مرصاد رخ داد. آنها نتوانستهاند فاکتورهای واقعی قدرت جمهوری اسلامی را بهدرستی بسنجند و اکنون نیز امریکا همچون گذشته، در باتلاقی فرو رفته که راه گریزی از آن نمییابد. نشانههای این گرفتاری در تغییرات پرشتاب و پیدرپی تهدیدها آشکار است. از تهدید به حمله به زیرساختها تا مصادره اموال ایران برای ایجاد بازدارندگی در مقابل حملات مهلک ایران که همگی ناشی از ناکارآمدی و بینتیجه بودن تهدیدهای پیشین است.
