جوان آنلاین: اثری که هم اینک در معرفی آن سخن میرود، مجلدی از مجموعه چهل گانه «ره نامه» است که به تبیین موضوع عاشورا از منظر رهبر شهید انقلاب اسلامی اختصاص یافته است. این مجموعه از سوی مؤسسه پژوهشی- فرهنگی انقلاب اسلامی تدوین و منتشر شده و بر آن است که مفاهیم کلیدی و محوری اسلام و انقلاب اسلامی را برای جوانان تبیین نماید. تارنمای ناشر در معرفی این مجموعه و خصوصاً مجلد عاشورای آن، به نکات پی آمده اشارت برده است:
«رهنامه مجموعهای است شامل ۴۰ دفتر که مبانی، ارزشها و اصول اسلام ناب محمدی (ص) را با توجه به نیازها، پرسشها و چالشهای دوران معاصر تبیین میکند و از خلال دیدگاههای اندیشمندانه و ژرفنگر حضرت آیتاللهالعظمی خامنهای (مدظلهالعالی)، به ترسیم اندیشه و سلوک یک جوان مؤمن انقلابی میپردازد. رهنامه، جوان مؤمن، دانا و انقلابی را برای طی مسیر بلند و شکوهمند خودسازی و جامعهپردازی تا تمدنسازی و آمادگی برای ظهور همراهی میکند. در دوازدهمین مجلد از ره نامه، اندیشههای رهبر معظم انقلاب در باب حرکت عظیم عاشورا و الگوگیری نهضت امامخمینی از آن مورد بررسی قرار گرفته است. در بخشی از این دفتر میخوانیم: هدف اصلی قیام عاشورا، بازگرداندن جامعه به خط صحیح بود. امامحسین (ع) با موقع شناسی، زمان صحیح را تشخیص دادند. ایشان با قیام خود، درصدد بودند تا واجب بزرگی را که عبارت از تجدیدبنای نظام و جامعه اسلامی و قیام در مقابل انحرافات بزرگ در جامعه اسلامی بود را انجام دهد و این خود مصداق بزرگ و بارز امربهمعروف و نهی از منکر است. البته این کار گاهی به نتیجه حکومت میرسد، نظیر قیامی که امامخمینی (ره) به تأسی از امامحسین کرد و گاهی هم به نتیجه شهادت میرسد. حال چرا امام بهجای عبادت و تبلیغ در گوشهای از بلاد اسلامی یعنی مدینه قیام را انتخاب کردند؟ امام بهقصد تشکیل حکومت حقه علوی حرکت کردند، اما میدانستند که در آن شرایط تشکیل حکومت ممکن و مقدور نیست. با این وجود راه شهادت، یعنی حرکت به دنبال هدف مقدسی که واجب و راجح است را انتخاب کردند، راهی که ممکن بود در آن شهادت هم باشد و این مفهوم صحیح شهادت در اسلام است. هدف اصلی امام و هدف حرکت ایشان، اقامه عدل، برداشتن نمادهای ظلم و زورگویی و فساد و درواقع سرکوب طاغوت بود. امام با دعوت مردم عراق، بهقصد حکومت پاسخ دادند، اما هدف ایشان علاوه بر آن سرکوب قدرتهای طاغوت بود، چه با گرفتن حکومت و چه با شهادت و دادن خون. امام از عواقب سکوت و سکون مطلع بودند و از همین رو با قیام خود، مؤید ظلم و فساد نشدند و از زبان امامسجاد (ع) میتوان گفت: فکر کن اگر نمیرفتیم، چه میشد! بله اگر نمیرفتند جسمها زنده میماندند، اما حقیقت نابود میشد، روح ذوب میشد، وجدانها پایمال میشد، خرد و منطق در طول تاریخ محکوم میشد و حتی نام اسلام هم نمیماند. امامحسین (ع) از تمام راهها، برای حفظ میراث عظیم اسلام بهره بردند. ایشان با تبیین و انذار، تحرک تبلیغاتی، بیدار کردن و حساسکردن وجدانهای عناصر خاص و در انتها نیز ایستادگی در مقابل انحرافی بزرگ، با شیوه مجاهدت با جان و با یک ایثار کامل، اسلام را حفظ کردند....»
