پایگاههای آمریکا در سراسر منطقه خلیج فارس بیش از حد به ایران نزدیک هستند. بزرگترین پایگاه آمریکا در خاورمیانه، پایگاه هوایی العدید در قطر است که تقریباً ده هزار سرباز آمریکایی پیش از جنگ کنونی در آن فعالیت میکردند. این پایگاه همچنین مقر منطقه ای فرماندهی مرکزی آمریکا و مرکز عملیات هوایی مشترک است که تمام فعالیتهای هوایی آمریکا را در کل خاورمیانه کنترل میکند.
مقر ناوگان پنجم آمریکا و فرماندهی مرکزی نیروی دریایی آمریکا نیز در بحرین قرار دارد. آمریکا پایگاههای وسیعی نیز در کویت و امارات متحده عربی داشته و در عمان و عربستان سعودی نیز حضور دارد. تمامی این پایگاه ها به سادگی در تیررس ایران قرار دارند.
این الگوی مکانی زمان جنگ آمریکا در افغانستان و عراق علیه دشمنانی که توانایی حمله به آن پایگاهها را نداشتند، منطقی می نمود.
در سال ۲۰۰۱، زمانی که آمریکا عملیات خود را علیه طالبان در افغانستان آغاز کرد، پایگاههای آمریکا در خلیج فارس بسیار مفید و تقریباً آسیبناپذیر بودند. همین امر سال ۲۰۰۳ و در طول جنگ علیه عراق نیز صادق بود به نحوی که هیچ یک از دشمنان قادر به موشکباران پایگاههای آمریکا نبوده، پهپادها نیز بسیار نوپا بوده و تهدیدی محسوب نمیشدند.
اما این الگوی استقرار پایگاهها امروزه و در جنگ با ایران بسیار آسیبپذیر است. با توجه به برد موشکها و پهپادهای موجود ایران، پایگاههای دورتر آمریکا همچنان در معرض خطر هستند، اما زمان بیشتری برای تخلیه پرسنل به پناهگاه وجود دارد.
به عنوان مثال، کمپ عریفجان کویت، ستاد فرماندهی نیروهای زمینی فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا، تنها ۱۰۰ کیلومتر از ایران فاصله دارد. پایگاه دریایی آمریکا در بحرین حدود ۲۰۵ کیلومتر از ایران فاصله دارد. فاصله پایگاه العدید از ایران ۲۷۲ کیلومتر بوده و همه آنها به راحتی در برد موشکهای ایران قرار دارند.
گرچه دهها فروند هواپیمای آمریکایی به فرودگاه بن گوریون و پایگاه هوایی رامون در اسرائیل جابجا شده اند، با این حال آمریکا همچنان از پایگاههایی در اردن استفاده میکند که بر اثر حملات اخیر ایران نیروهای آمریکایی متحمل تلفاتی شدند.
دیگر مکانهایی که از ایران فاصله دارند عبارتند از غرب عربستان سعودی و مصر؛ هر چند که هیچکدام آنها سامانه های پدافند هوایی اسرائیل را نداشته و آمریکا فاقد آزادی عمل کافی در آنهاست. با این حال و با توجه به اینکه آمریکا در چندین کشور خلیج فارس پایگاه دارد، باید پایگاههای جدیدی را که در چندین مکان پراکنده شدهاند، مد نظر داشته باشد نه آنکه تمام امکانات هوایی خود را در یک مکان قرار دهد.
سخن گفتن از این موضوع از اجرای آن آسانتر است. در حالی که اسرائیل ممکن است از پایگاه آمریکا استقبال کند، مصر، عربستان سعودی یا سایر کشورهای منطقه ممکن است آن را به عنوان بار سنگینی که احتمالاً هدف حملات ایران خواهند بود یا مستمسکی برای کسب نفوذ بر آمریکا برای گرفتن امتیازات سیاسی یا (در مورد مصر) دریافت کمک بیشتر از واشنگتن بدانند.
علاوه بر این، ساخت پایگاههای جدید در زمانی که هزینههای زیادی بر بودجه دفاعی آمریکا تحمیل میشود، بسیار گران تمام می شود. قطر در سال ۱۹۹۶ بین ۱ تا ۲ میلیارد دلار برای ساخت العدید صرف کرد و از آن زمان تاکنون بیش از ۶ میلیارد دلار دیگر برای نگهداری آن هزینه کرده است.
اینکه پایگاههای آمریکا به کدام نقطه منتقل می شوند و چه زمانی و چه کسی هزینه پایگاه های جدید را پرداخت میکند، پرسشی است که ارتش آمریکا و کنگره مطمئناً مطرح خواهند کرد. با این حال، کنگره به کندی عمل کرده و حملات به پایگاههای فعلی آمریکا در این میان ادامه دارد. این انتظار پرهزینه خواهد بود و هر چه نیروهای آمریکایی بیشتر در برد موشکهای ایران باشند، آمریکا هزینه بیشتری را برای آمادگی، بازدارندگی و جان سربازانش خواهد پرداخت.
