جوان آنلاین: خبر تلخ درگذشت اکبر عبدی برای جامعه هنری ایران سخت و سنگین بود. عبدی، بازیگری توانمند بود که در نقشهای مختلف و متفاوت با تبحر و مهارت ظاهر میشد و وزنهای سنگین برای سینما و تلویزیون ایران به حساب میآمد. قطعاً نبودنش در آینده خیلی به چشم خواهد آمد و دلمان برای بازی او در آثار نمایشی تنگ خواهد شد. همکاری با فیلمسازان بزرگ اکبر عبدی را عموم مردم برای بازی در نقشهای کمدی و طنز میشناسند، اما کارنامه بازیگری او پر از نقشآفرینی در فیلم و سریالهای تاریخی است و مرور دقیق کارنامهاش نشان میدهد یکی از مهمترین وجوه بازیگریش در آثار تاریخی رقم خورده است. آثاری که بر پایه کتابها، اسناد، خاطرات، سفرنامهها و پژوهشهای تاریخی ساخته شدند و بخشی از حافظه تصویری ایرانیان را شکل دادند. او از معدود بازیگران ایرانی بود که توانست هم در سینمای مردمی بدرخشد و هم اعتماد مهمترین فیلمسازان تاریخنگر ایران را به دست آورد. به نوعی عبدی توانست مرزهای میان سینمای مؤلف، آثار عامهپسند و متون سنگین تاریخی را بهراحتی بنوردد. کمتر بازیگری در سینما و تلویزیون توانسته به چنین جایگاهی دست پیدا کند. کسی که بتواند مورد اعتماد بزرگترین کارگردانان ایران واقع شود. علی حاتمی، ناصر تقوایی، داریوش مهرجویی، داود میرباقری، مسعود جعفریجوزانی، داریوش مؤدبیان و مجتبی راعی هر یک در آثار خود تصویری از گذشته ایران را با حضور اکبر عبدی بازسازی و بازنمایی کردهاند. این فیلمسازان، بهویژه کسانی مثل علی حاتمی، ناصر تقوایی و داود میرباقری سختگیری و حساسیتهای زیادی در ساخت فیلم داشتند و به راحتی به هر کسی اعتماد نمیکردند. این فیلمسازان فقط به دنبال بازیگری محبوب و مطرح نبودند و به کسی احتیاج داشتند که بتواند شخصیتهای تاریخی را از حالت خشک و موزهای خارج کند و به آنها زندگی ببخشد. اکبر عبدی دقیقاً چنین قابلیتی داشت. او بدون اغراق، بدون نمایشگری و بدون آنکه بخواهد نقش را به صحنهای برای خودنمایی تبدیل کند، شخصیتها را باورپذیر میکرد. وقتی علی حاتمی کمدین را دوباره کشف کرد عبدی بازیگر نمایش دادن نبود و بازیگری بود که آن نقش را زندگی میکرد. بازیگرانی که تجربه همکاری با عبدی را دارند به این نکته اذعان کردهاند. علی حاتمی جزو نخستین کسانی بود که متوجه قدرت بازیگری عبدی شد و فهمید …
