جوان آنلاین: حضور در جامجهانی همواره از اهمیتی بالا برخوردار است، چراکه این مسابقات برای اکثر کشورها، نه فقط یک تورنمنت فوتبالی که ویترینی است برای تغییر مسیر حرفهای. به همین دلیل هم هست که آرزوی تمام فوتبالیستهای دنیا حضور در این تورنمنت است، چراکه به واسطه حضور در این مسابقات میتوانند تواناییهایشان را به رخ بکشند و آینده حرفهای خود را دستخوش تغییر کنند. برای فوتبال ایران هم تا سالهای سال حضور در جامجهانی دقیقاً همین معنا را داشت، بهگونهای که در هر حضور، نگاه استعدادیابهای فوتبال اروپا به بازیکنان ایران جلب میشد و در پایان بزرگترین رویداد فوتبالی دنیا همواره شاهد انتشار اخبار متعددی در خصوص انتقال ملیپوشان ایران به لیگهای معتبر قاره سبز بودیم. در واقع جامجهانی برای فوتبال ایران، بهخصوص بازیکنان آن، سکوی پرتاب بود. در همین راستا، پس از درخشش فوتبال ایران در اواخر دهه ۷۰، ملیپوشانی، چون علی دایی، کریم باقری، خداداد عزیزی، مهدی میناوند، مهدی پاشازاده و در ادامه مهدویکیا، سیروس دینمحمدی و علی موسوی راهی فوتبال اروپا شدند. روندی که تا پایان جامجهانی ۲۰۰۶ هم تا حدودی ادامه داشت. هرچند که در جامجهانی آلمان ایران عملکرد موفقی هم نداشت، اما در پایان آن آندرانیک تیموریان به بولتون انگلیس و جواد نکونام به اوساسونا اسپانیا پیوستند تا مشخص شود حتی اگر ایران نتوانسته باشد با عملکردش نگاهها را به خود جلب کند، باز هم استعداد ملیپوشان از چشمان تیزبین استعدادیابها دور نمیماند. در واقع استعدادیابها کوچکترین اهمیتی به نتیجه و عملکرد تیمها نمیدادند و برایشان صرفاً عملکرد و استعداد بازیکنان حائز اهمیت بود. استعدادیابهایی که در پایان جامجهانی ۲۰۲۶ چشمشان هیچ یک از بازیکنان ایران را نگرفت، بهطوریکه روزها بعد از پایان بزرگترین تورنمنت فوتبالی دنیا صرفاً شاهد انتقال میلاد محمدی به لیگ بلاروس، تیمی از لیگ شصتودوم دنیا هستیم، یعنی تاکنون تیم ملی صرفاً یک خروجی داشته، همین و بس! اتفاقی تلخ و ناگوار که بهخوبی از تغییر جایگاه فوتبال ایران در بازار نقلوانتقالات اروپا خبر میدهد. در واقع با نگاهی به نتیجه حضور ایران در جامجهانیهای قبلی و مرور تاریخ نشان میدهد این رویداد صرفاً زمانی برای فوتبال ایران سکوی پرتاب بوده و براساس همین آمار و ارقام، تقریباً …
