جوان آنلاین: بهدلیل علاقهاش به زبان فارسی تصمیم میگیرد در رشته زبان و ادبیات فارسی درس بخواند؛ با آنکه خانوادهاش مخالف آن بودند. ایران را وطن دوم خود میخواند و سفرش به ایران را تجربهای فراموش نشدنی توصیف میکند.
انیسا گرابوس، پژوهشگر و مدرس زبان فارسی در بوسنی و هرزگوین در گفتوگو با ایسنا درباره علاقهمندیاش به زبان فارسی با اشاره به تاریخچه حضور زبان فارسی در کشورش گفت: در طول تاریخ، کشورم (بوسنی و هرزگوین) تحت حکومت امپراتوری عثمانی بود و بهتبع زبان فارسی یکی از سه زبان رسمی و به عنوان زبان ادبیات و فرهنگ در کشورم حضور داشت. در مدارس اسلامی آن دوره زبان فارسی مطالعه میشد و برای کتابهای درسی نیز از «گلستان» و «بوستان» سعدی یا دیگر آثار ادبیات فارسی استفاده میکردند. از همان زمان سنت مثنویخوانی و تفسیر مثنوی مولانا در بوسنی شروع شده و تا امروز ادامه دارد؛ بیش از ۵۰۰ سال است که در کشور بوسنی سنت مثنویخوانی داریم. همچنین در طول تاریخ برخی از شاعران بوسنیایی به زبان فارسی شعر میسرودند و بهعنوان الگو از آثار معروف ادبیات فارسی مثلاً دیوان حافظ، سعدی شیرازی، آثار مولوی، «بهارستان» جامی و آثاری از این قبیل استفاده میکردند.
او سپس گفت: در دانشکده فلسفه دانشگاه سارایوو، زبان و ادبیات بوسنیایی میخواندم. سال سوم بودم که تصمیم گرفتم در دوره آموزش زبان فارسی که رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران برگزار میکرد، شرکت کنم. با حضور در این دورهها از این زبان خوشم آمد و به آن علاقهمند شدم. نگاه من به این کلاسها نگاه زبانشناختی بود و اتفاقاً کلماتی که فکر میکردم از زبان ترکی به زبان ما وارد شده است، در واقع واژههای فارسی هستند و از این زبان وارد زبان بوسنیایی شدهاند؛ کلماتی مانند فنجان، ارغوان، جوراب و شلوار. بعد از فارغالتحصیلی در رشته زبان و ادبیات بوسنیایی تصمیم گرفتم، دوباره در مقطع کارشناسی درس بخوانم، اما اینبار زبان و ادبیات فارسی را انتخاب کردم. پدر و مادرم خیلی مخالف بودند و میگفتند چرا همراه دوستان دیگرت در رشته خودت به مقاطع بالاتر نمیروی، اما من به زبان فارسی علاقه پیدا کردم و عاشق این زبان شدم و دوست داشتم در رشته زبان فارسی درس بخوانم. خدا را شکر نتایج خوبی هم گرفتم و بهعنوان دانشجوی ممتاز انتخاب شدم و نشان نقرهای دانشگاه …
