در شرایط کنونی و در جنگ روایت حفظ و ارتقای وحدت از اهمیت دوچندان برخوردار است، اما وحدت، کلافی پیچیده و سردرگم از واژگان نخنما نیست بلکه آنطور که از مجموعه سخنان امام شهید در این باره استفاده میشود، وحدت اکسیری است با فرمولی دقیق و لایههایی تو در تو؛ از اعتماد ملی و عدالت تا معیشت و امکان گفتوگو بر پایه امنیت و منافع ملی و بر محور ولایتفقیه به عنوان نخ تسبیح همگرایی برای غلبه بر جنگ نرم دشمن.
رهبر معظم انقلاب در پیام اخیر خود، این اکسیر را به عنوان «وظیفهای همگانی» و «قاعدهای در همه عرصهها» تجویز کردند، اما درست در لحظهای که دشمن بیرونی در جنگ نرم (جنگ روایت) بر طبل تفرقه میکوبد، خطر خاموش تقلیلگرایی از درون کمین کرده و وحدت را به عاملی برای دوقطبیسازی و بعضاً به میتینگهای تبلیغاتی تبدیل میکند. تیغ بران تقلیلگرایی؛ هنر خطرناک بریدن ابعاد یک حقیقت پیچیده و سپس عرضه آن در بستهبندی جناحی است.
این روزها، برخی از عوامل مؤثر در فتنههای پیشین با «قیچی تحلیلهای تکبعدی»، ابعاد این وحدت مقدس را میبرند تا ردایی بر قامت منافع گروهی خود و تحریف پارادایم انقلاب به همگرایی با پارادایم نظام سلطه بدوزند. «وحدت تحریف شده، به مراتب خطرناکتر از تفرقه است» و تار و پود اعتماد ملی را از هم میگسلد، زیرا در لباس دوست کار دشمن را میکند. پیکره وحدت مورد نظر رهبری، سه بعد درهمتنیده دارد که هر سه بعد، توسط این افراد و جریانات سیاسی هدف قیچی تقلیلگرایی قرار گرفته است.
نخست، تقلیل مفهومی. رهبری، وحدت را «در همه عرصهها» و «وظیفه همگانی» خواندند، اما در برخی خوانشها، این مفهوم گسترده به صرفاً «اتحاد در میدان جنگ» تقلیل یافته است. گویی وحدت در فرهنگ، اقتصاد و سیاست داخلی، اولویت ندارد و گویی فراموش کردهایم که سخن گفتن از وحدت، بدون تکیه بر محور ولایت تحریف وحدت به میدان جنگ احزاب است. این کار، حتی در نگاه خوشبینانه یک اصل دائمی و تمدنی را به یک تاکتیک موقت امنیتی فروکاسته و از معنای واقعیاش تهی میکند.
دوم، تقلیل ساختاری که خطرناکترین ضربه را میزند. وحدت، بر ستون «اعتماد» استوار است. رهبر معظم انقلاب همزمان با تأکید بر یکپارچگی، از «اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوه» گفتند. اما جریان تقلیلگرا، یا این عنصر کلیدی را حذف میکند یا نقدهای دلسوزان را «خنجر از پشت» میخواند. اینجاست که پای «جنگ شناختی» به میان میآید. کارشناسان میگویند اصلیترین سرمایهگذاری دشمن در جنگهای نرم، نه روی بمب که بر «سلب اعتماد» مردم از حاکمیت متمرکز است. وقتی برخی افراد و رسانههای داخلی، با قیچی تقلیل، ستون اعتماد را از سازه وحدت حذف میکنند، عملاً با ویرانی از درون و با ابزار تحلیل غلط، مهندسی معکوس دشمن را تکمیل میکنند.
سوم، تقلیل غایتشناسانه. وحدت در پیام رهبر عزیزمان، قلههایی بلند، چون «تحقق آرمانهای انقلاب»، «عزت» و «استقلال» را نشانه میگیرد، اما مصادرهگران، این قلهها را به تپههای کوچک تسویهحسابهای جناحی تقلیل میدهند. به این ترتیب وحدت به جای ابزاری برای ساختن ایران قوی و ایستادگی در برابر قلدری و زیادهخواهی دشمن، بهانهای برای حذف رقبا میشود. با این کار، مسیر این فریضه الهی از خدمت به ایجاد امنیت پایدار و منافع ملی به سمت منافع حزبی منحرف میشود. وحدت در منظومه فکری امام سیدمجتبی خامنهای حداقل بر سه نکته مهم تأکید میکند:
۱. نباید «وحدت» را با «یکدستی» و «انقیاد» اشتباه گرفت. وحدت واقعی، چتری است که ظرفیت شنیدن نقدهای دلسوزانه را دارد.
۲. باید عنصر «اعتماد» را به عنوان خط قرمز تحلیلهای خود بشناسیم. هر تحلیلی که اعتماد ملی را مخدوش کند، ناخواسته قلم را به شمشیر دشمن بدل کرده است.
۳. باید از پیام رهبری، «کلنگری» و «جامعنگری» را بیاموزیم، نه «تقلیلگرایی» را که در حقیقت خلاف وحدت است.
در غبار جنگ پیچیده امروز، بزرگترین لغزش یک انقلابی، نفوذ دشمن نیست که فروکاستن فرامین چندبعدی رهبری به گزارههای تکبعدی است. قیچی تقلیلگرایی را باید زمین گذاشت و وحدت را با تمام لایههایش پذیرفت. مراقب باشیم مبادا چتر وحدت را آنقدر ببریم و بدوزیم که در طوفان بعدی، هیچ سری را از باران بلا مصون ندارد.
