آنچه امروز می‌بینیم؛ «توسعه جغرافیای جنگ است»

در اوج زبانه کشیدن دوباره جنگ در خاورمیانه -از شعله‌ور شدن مجدد درگیری‌ها در باب‌المندب و خلیج فارس تا تقابل‌های هوایی و پیامدهای منطقه‌ای آن- معادلات نظامی به نقطه‌ای رسیده‌اند که آسیب‌پذیری شریان‌های حیاتی انرژی و امنیت منطقه بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. البته شواهدی هم هست که می‌گوید: رسیدن به یک توافق موقت امکان‌پذیر است! توافقی که نه برپایه اعتماد متقابل، بلکه بر مدار فروکاهش بحران، مدیریت مشترک امنیت دریانوردی در تنگه هرمز و تنفس اقتصادی و انرژی برای هر دو طرف، شکل می‌گیرد. البته وجه دیگر ماجرا هم کم ‌اهمیت نیست، توافق‌های موقت همیشه هم به صلح دائم ختم نشده‌اند و چه‌بسا که مقدمه‌ای برای شروع جنگی به‌مراتب ویران‌گرتر از ماقبل توافق، محسوب شده‌اند. «نمونه‌اش به‌توافق موقت چرچیل در «نبرد دانکرک» بازمی‌گردد که درنهایت نه ختم به ‌صلح با هیتلر بلکه منجر به دریافت مدال افتخار ژنرال …